Του Πατριάρχη
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης οφείλει να ξεκαθαρίσει αμέσως το θέμα του ανασχηματισμού, είτε προτίθεται να αλλάξει υπουργούς είτε οι πληροφορίες αποτελούν προϊόν πολιτικών υπολογισμών, κομματικών επιθυμιών και δημοσιογραφικών εκτιμήσεων. Η εκκρεμότητα έχει ήδη προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά από αυτήν που πιθανόν θα προκαλούσαν οι ίδιες οι αλλαγές.
Η συζήτηση άρχισε από τις αρχές Ιουνίου και έκτοτε ο ανασχηματισμός μετακινείται στο ημερολόγιο σαν ραντεβού σε δημόσια υπηρεσία. Αρχικά τοποθετήθηκε πριν από την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, μετά κρίθηκε ότι έπρεπε να ολοκληρωθούν οι επαφές για το Κυπριακό και τώρα αναμένονται, υποτίθεται, οι τελικές αποφάσεις. Στο μεταξύ δημοσιεύονται ονόματα υπουργών που φεύγουν, υφυπουργών που μετακινούνται και στελεχών κομμάτων που ετοιμάζονται να περάσουν την πόρτα του Προεδρικού. Μέχρι να γίνουν οι ανακοινώσεις, υπάρχει κίνδυνος να έχουν υπουργοποιηθεί από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι μισοί αποτυχόντες υποψήφιοι βουλευτές.
Το σοβαρό πρόβλημα, όμως, δεν βρίσκεται στα ονόματα, αλλά στην αβεβαιότητα που δημιουργείται μέσα στην ίδια την κυβέρνηση. Ένας υπουργός που διαβάζει επί εβδομάδες ότι βρίσκεται στην έξοδο δεν μπορεί να λειτουργήσει με την απαιτούμενη πολιτική αυτοπεποίθηση, δεν πρόκειται εύκολα να αναλάβει πρωτοβουλίες, να συγκρουστεί με συμφέροντα ή να δεσμεύσει το υπουργείο του σε αποφάσεις που θα εφαρμοστούν σε βάθος χρόνου. Θα περιμένει και μαζί του θα περιμένουν οι γενικοί διευθυντές, οι υπηρεσίες και όσοι έχουν ανοικτές υποθέσεις ενώπιον του υπουργείου.
Ακόμη και αν ο συγκεκριμένος υπουργός είναι πρόθυμος να συνεχίσει κανονικά, οι πάντες γύρω του θα τον αντιμετωπίζουν ως προσωρινό. Γιατί να διαφωνήσει ένας ανώτερος λειτουργός με κάποιον που ενδέχεται να φύγει σε λίγες ημέρες; Γιατί να δεσμευτεί ένας οργανισμός σε μια απόφαση όταν ο επόμενος υπουργός μπορεί να την ανατρέψει; Έτσι δημιουργείται μια ιδιότυπη παράλυση, χωρίς να έχει εκδοθεί καμία επίσημη απόφαση.
Ο Πρόεδρος έχει ασφαλώς το συνταγματικό δικαίωμα να επιλέγει τους συνεργάτες του και να κρατά τις αποφάσεις του μυστικές έως την τελευταία στιγμή. Δεν έχει, όμως, την πολυτέλεια να αφήνει επί μακρόν να αιωρείται η υποψία ότι ορισμένοι υπουργοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του. Η εμπιστοσύνη του Προέδρου δεν μπορεί να μοιάζει με πιστοποιητικό που ενδέχεται να έχει λήξει, αλλά κανείς δεν κοίταξε ακόμη την ημερομηνία.
Αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης θεωρεί ότι η κυβέρνηση χρειάζεται αλλαγές, πρέπει να τις κάνει τώρα. Αν θεωρεί ότι οι υπουργοί του αποδίδουν και εξακολουθεί να τους εμπιστεύεται, πρέπει να το δηλώσει καθαρά και να τερματίσει τη συζήτηση. Η σιωπή μπορεί κάποτε να αποτελεί πολιτική τακτική, όταν όμως φτάνει μέχρι τα υπουργικά γραφεία, μετατρέπεται σε κυβερνητική αδράνεια.
Κυβέρνηση υπό διαρκή αναμονή δεν κυβερνά, απλώς κοιτάζει προς το Προεδρικό, περιμένοντας να μάθει ποιος θα αδειάσει το γραφείο του και ποιος θα παραγγείλει καινούργιες κουρτίνες.