Τα τεράστια κέρδη από τη διύλιση πετρελαίου μετά τον πόλεμο στο Ιράν ενισχύουν την «Big Oil», δίνοντας νέα πνοή σε μια επιχείρηση που πολλοί επενδυτές είχαν σε μεγάλο βαθμό ξεγράψει. Παρά τη θέση της στην παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού, η διύλιση αποτελεί εδώ και καιρό τη λιγότερο λαμπερή γωνιά της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Οι δυτικές εταιρείες αποσύρονταν σταθερά τις τελευταίες δύο δεκαετίες λόγω του υψηλού λειτουργικού κόστους, της ευμετάβλητης κερδοφορίας και του αυξανόμενου ανταγωνισμού από κρατικά διυλιστήρια στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και στην Ασία. Η υποχώρηση επιταχύνθηκε στο τέλoς της δεκαετίας του 2010, με την ικανότητα διύλισης των δυτικών γιγάντων να συρρικνώνεται δραματικά. Ωστόσο, το περιβάλλον βελτιώθηκε σημαντικά λόγω της σύγκρουσης στο Ιράν. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και οι επιθέσεις σε διυλιστήρια στη Μέση Ανατολή έφεραν ιστορικά υψηλά περιθώρια διύλισης για βενζίνη, ντίζελ και καύσιμο αεριωθούμενων.
Η απώλεια αργού ανάγκασε τα διυλιστήρια, ιδίως στην Ασία, να μειώσουν τους ρυθμούς τους. Η Κίνα περιόρισε τη διύλιση και τις εξαγωγές για να αντισταθμίσει τη μείωση εισαγωγών. Αυτές οι διαταραχές αφαίρεσαν περίπου 5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (6% της προπολεμικής παραγωγής) το δεύτερο τρίμηνο. Η παγκόσμια λειτουργία ήταν κατά μέσον όρο 78 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, το χαμηλότερο επίπεδο από την πανδημία το 2020. Παράλληλα, οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικές υποδομές έπληξαν την παραγωγή της Ρωσίας, οδηγώντας σε απαγόρευση εξαγωγών ντίζελ και εκτόξευση των τιμών του.
Ο αντίκτυπος των δύο συγκρούσεων στην κερδοφορία ήταν δραματικός. Η έλλειψη προϊόντων έδωσε στις πετρελαϊκές εταιρείες τεράστια τιμολογιακή δύναμη. Τα διυλιστήρια των ΗΠΑ λειτούργησαν στο 97% της δυναμικότητάς τους στο τέλος Ιουλίου. Το περιθώριο κέρδους της BP αυξήθηκε στα 30 δολάρια ανά βαρέλι το δεύτερο τρίμηνο και στα 42 δολάρια στο τρίτο. Ωστόσο, η άνθηση αυτή κρύβει ευθραυστότητα. Τα σημερινά απροσδόκητα κέρδη παράγονται από τον πόλεμο, τις κατεστραμμένες υποδομές και την έλλειψη, όχι από μια διαρθρωτική βελτίωση στα μεγέθη του κλάδου. Τα διυλιστήρια επωφελούνται επειδή ο κόσμος έχει χάσει δυναμικότητα ταχύτερα από ό, τι έχει εξαφανιστεί η ζήτηση. Αλλά αυτό μπορεί να μην ισχύει για πολύ. Αρκετές χώρες με περιορισμένη εγχώρια ικανότητα διύλισης, όπως η Αυστραλία λόγου χάριν, επανεκτιμούν τώρα εάν χρειάζονται μεγαλύτερη ικανότητα επεξεργασίας. Με την πάροδο του χρόνου, αυτές οι επενδύσεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε υπερπροσφορά. Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες κατανοούν αυτή την πραγματικότητα. Λίγα χρόνια εξαιρετικών περιθωρίων κέρδους μπορεί να επιβραδύνουν την παρακμή του τομέα διύλισης. Αλλά είναι απίθανο να την αντιστρέψουν.