Φόρτωση Text-to-Speech…
Γενιές και γενιές της ελληνικής υδατοσφαίρισης πρόσμεναν αυτό που ήλθε από το μακρινό Σίδνεϊ. Το χρυσό μετάλλιο σε μια σημαντική διοργάνωση ανδρών. Από το 1997, όταν η εθνική ομάδα ηττήθη στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου (FINA Cup το έλεγαν τότε, ήτοι κύπελλο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Υγρού Στίβου) από τις ΗΠΑ, τούτο το μετάλλιο αποτελούσε το «Αγιο Δισκοπότηρο» του ελληνικού ανδρικού πόλο.
Το έψαξαν τόσοι και τόσοι μεγάλοι πολίστες, από την εποχή του εμβληματικού αρχηγού Γιώργου Μαυρωτά. Δεν θ’ αναφέρουμε τα ονόματά τους. Δεν θα επαρκούσε ο χώρος και δεν επιθυμούμε να παραλείψουμε κάποιους. Το βρήκαν οι σύγχρονοι. Και χωρίς τον σπουδαίο αρχηγό τους, τον Ντίνο Γενηδουνιά.
Και εδώ ακριβώς έγκειται το μικρό «θαύμα», που επιτελεί ο, από το 2015, τεχνικός καθοδηγητής των εθνικών ομάδων αυτών των ετών, στα οποία τα, κατά καιρούς, αντιπροσωπευτικά μας συγκροτήματα έχουν φέρει δέκα μετάλλια από παγκόσμιες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις: ασημένιο Ολυμπιακό, ασημένιο και τρία χάλκινα από Πρωτάθλημα κόσμου, χρυσό και ασημένιο από Κύπελλο κόσμου, δύο χάλκινα από την Παγκόσμια Λίγκα (World League) και το μοναδικό μετάλλιο (χάλκινο) από Πρωτάθλημα Ευρώπης. Δέκα από τα 15 της ιστορίας μας.
Τα χρόνια περνούν και η ελληνική υδατοσφαίριση των ανδρών παραμένει στην «αφρόκρεμα», μολονότι παίκτες φεύγουν κι έρχονται και χωρίς οι ηλικιακές εθνικές ομάδες να είναι πάντα πολύ ισχυρές. Πώς το επιτυγχάνει αυτό ο Βλάχος; Απλούστατα, κάνοντας λελογισμένη ανανέωση. Δεν αλλάζει 5-6 παίκτες μαζί, όπως έχουν επιχειρήσει ομάδες άλλων χωρών, με συνέπεια την αποτυχία, αλλά λίγους. Παίρνει ό,τι καλό έρχεται από κάτω, κρατάει μερικούς πολύπειρους και συνεχίζει μ’ επιτυχία. Το «μυστικό», λοιπόν, δεν είναι το… θαύμα, αλλά η γνώση και η λογική.