Φόρτωση Text-to-Speech…
Ακούμε συχνά τα παράπονα καλλιτεχνών και επαγγελματιών που κινούνται στον χώρο του θεάτρου, των εικαστικών, της μουσικής. Λένε ότι το υπουργείο Πολιτισμού δίνει έξτρα βάρος και φροντίδα στην αρχαία πολιτιστική κληρονομιά. Συχνά νιώθουν ότι η σύγχρονη τέχνη έρχεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τα αρχαία μνημεία. Δεν τους αδικώ. Ετσι συμβαίνει. Με αυτή την οπτική, είναι μάλλον αναμενόμενο εκείνοι που είναι ταγμένοι στην προστασία και στην ανάδειξη αυτής της κληρονομιάς –αρχαιολόγοι, συντηρητές, αναστηλωτές– να ανησυχούν κάθε φορά που νιώθουν ότι αυτό που έχουν μάθει να προστατεύουν απειλείται ή νομίζουν ότι απειλείται. Οχι από φυσικές ή άλλες καταστροφές, αλλά από την πολιτική τού εκάστοτε υπουργού Πολιτισμού.
Ετσι και τώρα, αρκετοί αρχαιολόγοι αντέδρασαν με την ίδρυση ενός νέου φορέα που θα λειτουργεί με τη μορφή μιας ανώνυμης εταιρείας του Δημοσίου για να διαχειρίζεται τις εμπορικές υποδομές των αρχαιολογικών χώρων, όπως τα πωλητήρια και τα αναψυκτήρια, αλλά και την προβολή τους με στόχο την αύξηση των εισιτηρίων και των εσόδων. Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη στη συνέντευξή της στην «Κ» (2/8/2026) ξεκαθάρισε ότι τα μνημεία παραμένουν δημόσιο αγαθό και δεν αλλάζουν κυριότητα ή χρήση. Είπε όμως και κάτι άλλο πολύ ενδιαφέρον. Οτι η ίδρυση του νέου φορέα «αναδεικνύει ορισμένες διαχρονικές ελλείψεις του Δημοσίου, κυρίως ως προς την ευελιξία». Με άλλα λόγια, η δυσκαμψία του Δημοσίου οδήγησε το κράτος να φτιάξει κάτι νέο παρά να κάτσει και να διορθώσει το παλιό. Θα πετύχει; Θα φανεί από τα πρόσωπα. Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο για το νέο εγχείρημα του ΥΠΠΟ. Η στελέχωση του νέου φορέα από τα κατάλληλα πρόσωπα στις θέσεις ευθύνης.
Τέτοιες πρωτοβουλίες χρειάζονται στελέχη που να έχουν εμπειρία διοίκησης σοβαρών οργανισμών, να μην προέρχονται από κολλητούς και «τζάκια», να μην είναι επιρρεπή σε μικρά και μεγάλα συμφέροντα και να έχουν κίνητρο να δουλέψουν σωστά. Δεν αρκεί να έχουν πτυχίο οικονομικών, ιστορίας, αρχαιολογίας ή να υπήρξαν καλοί μάνατζερ σε κάποια εταιρεία τεχνολογίας ή διαφημιστική. Χρειάζεται να έχουν αντίληψη του πεδίου, εμπειρία διοίκησης και σεβασμό για το ειδικό βάρος της κληρονομιάς που θα κληθούν να διαχειριστούν. Παρόμοιες πρωτοβουλίες δείχνουν το μέγεθος της δυσκολίας. Πριν από τρία χρόνια, πέντε μεγάλα μουσεία της χώρας αυτονομήθηκαν σε μια εξίσου ελπιδοφόρα αναζήτηση ευελιξίας. Τρία χρόνια αργότερα, δεν έχουμε δει κάποιον θεσμικό απολογισμό αυτής της προσπάθειας, ενώ από την κριτική που έχει ασκηθεί κατά καιρούς καταλαβαίνουμε ότι κινούνται με πέντε διαφορετικές ταχύτητες.
Πού θα βρεθούν λοιπόν τα στελέχη για να στελεχωθεί σωστά ο νέος φορέας; Αυτό θα κρίνει και το αποτέλεσμα.