Ο Νότης Χάλαρης αποτυπώνει στο blog του τη δική μουντιαλική ανάμνηση γύρω από την αυτοκρατορία της Ισπανίας και την κατάκτηση της κορυφής το 2010.
Ήταν 14 Ιουνίου του 2008. Ένα καλοκαιρινό απόγευμα. Ξεκινάω λες και εξιστορώ παραμύθι. Μην κάνετε τα μαθηματικά, όντως ήταν EURO και όχι σε Μουντιάλ. Σε λίγες ώρες η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει τη Ρωσία για τη 2η αγωνιστική του θεσμού με στόχο να παραμείνει ζωντανή για την πρόκριση, τέσσερα χρόνια μετά το έπος του 2004. Ωστόσο στην τηλεόραση έχει ξεκινήσει ήδη το άλλο ματς του ομίλου, Σουηδία-Ισπανία.
Σαν παιδί 9 ετών, είχα ήδη εντυπωσιαστεί από τους Σουηδούς από το μεταξύ μας παιχνίδι στην πρεμιέρα. Οπότε απλά έκατσα να το χαζέψω μέχρι να ξεκινήσει η Ελλάδα. Ε, αυτό ήταν. Βλέποντας τον Τσάβι με τον Ινιέστα να κάνουν ότι θέλουν, τον Τόρες με τον Βίγια στην κορυφή της επίθεσης και τον Πουγιόλ να είναι… βράχος απέναντι σε Ζλάταν και Λάρσον, οι «Ρόχας» μπήκαν στην καρδιά μου.
Εντυπωσιάστηκα. Και το… κερασάκι ότι νίκησαν με buzzer beater την ομάδα που μας νίκησε στο πρώτο ματς. Ακούγεται νορμάλ λόγος για να συμπαθήσω μία εθνική ομάδα αλλά δεν μου άφησε και περιθώρια για να μην αγαπήσω. Κατέκτησε εκείνη τη χρονιά το EURO και φτάνουμε δύο χρόνια μετά στο Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική.
Το πρώτο που θυμάμαι από την αρχή μέχρι το τέλος γιατί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 θυμάμαι θολά την αποβολή του Ζιντάν και την κατάκτηση της Ιταλίας (ο πατέρας μου μεγά φιλο-Ζιντανικός, οπότε καταλαβαίνετε). Πάμε στη διοργάνωση της Νοτίου Αφρικής. Μετά την Εθνική Ελλάδος, είδα τα περισσότερα ματς της Ισπανίας στον θεσμό.
Με Κασίγιας στην εστία, άχαστο δίδυμο Πουγιόλ-Πικέ και ο Ράμος που τότε ήταν ακόμα δεξί ακραίο μπακ. Στον άξονα η απόλυτη… φαντασίωση με Μπούσκετς (συγνώμη για το κράξιμο που σου είχα ρίξει), Τσάβι και Τσάμπι Αλόνσο και τον Φάμπρεγας να έρχεται ως αλλαγή στον αγωνιστικό χώρο. Με Ινιέστα περισσότερο σε ρόλο εξτρέμ και τον Βίγια στην κορυφή της επίθεσης να αλλάζει θέση με τον Φερνάντο Τόρες.
Η μεσαία γραμμή της Ισπανίας ήταν η δική μου αδυναμία. Αυτός ο έλεγχος της μπάλας, οι άμεσες επιθέσεις με κάθετο ποδόσφαιρο και η αλληλοσύνδεση που είχαν οι παίκτες μεταξύ τους, με καθήλωσε. Ναι, δεν είχαν τις ντρίμπλες του Μέσι και του Ροναλντίνιο, δεν ήταν φαντεζί, δεν έκαναν το «ουάου» αλλά ίσως αυτή η απλότητα στον τρόπο παιχνιδιού να έκανε τον 11χρονο Νότη να θέλει την επόμενη μέρα μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ από την ομάδα του Ντελ Μπόσκε, να θέλει να αγοράσει μία φανέλα της Εθνικής Ισπανίας.
Βγάζοντας εκτός εξίσωσης τους αδιανόητους αριθμούς (μόλις μία ήττα στην πρεμιέρα και μετά μόνο νίκες ή μόλις δύο γκολ παθητικό σε όλη τη διοργάνωση), η Ισπανία είχε ένα στυλ πολύ ιδιαίτερο. Διαφορετικό. Ήταν στις αρχές της μόδας με το «τίκι-τάκα» της Μπαρτσελόνα και επειδή η μισή ομάδα ήταν από τους «μπλαουγκράνα», αυτός ο τρόπος είχε μεταφερθεί και εκεί με ένα μεγάλο +. Την απαράμιλλη ποιότητα παικτών που έπαιζαν σε άλλες ομάδες όπως ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Τόρες, ο Ράμος ή ο Νάβας.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω και κάτι. Έχει ένα καλό και ένα κακό που δεν πρόλαβα να ζήσω εποχές που έπαιζαν ο Μαραντόνα ή ο Κρόιφ ή ακόμα και η dream team της Βραζιλίας. Το κακό είναι προφανές. Δεν είδα ποτέ αυτά τα «τέρατα» εν δράση παρά μόνο από βίντεο και highlights. Όμως το καλό είναι αυτό που βλέπω από τους πιο παλιούς.
Δεν έχω «ναι αλλά…». Η εικόνα με την Εθνική Ισπανίας και την ονειρική τριάδα Τσάβι-Αλόνσο-Μπούσκετς και με Ινιέστα μαζί ήταν για εμένα η πρώτη στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα που με εντυπωσίασε πραγματικά. Είναι αυτή που με έκανε μέχρι και σήμερα να χαίρομαι λίγο παραπάνω αν βλέπω τους Ισπανούς να πετυχαίνουν και αυτή που με κάνει να λέω «γιατί ρε γ@@@;» όταν τους βλέπω σε χαμηλά επίπεδα.
Δεν είχα να συγκρίνω από προηγούμενες γενιές, δεν είχα να μπω στο… τριπάκι που μπαίνω σήμερα για παράδειγμα. Βλέπω Πέδρι και Γκάβι να σαρώνουν και αυτομάτως το μυαλό μου πάει σε Τσάβι-Ινιέστα για παράδειγμα. Όμως τότε δεν το είχα. Μπόρεσα να τους απολαύσω δίχως σύγκριση και ίσως αυτό με έκανε λίγο περισσότερο τυχερό.
Ή και άτυχο που τώρα δεν απολαμβάνω τόσο τη σημερινή Εθνική Ισπανίας. Όχι ότι είναι κακή ομάδα (αν και χρειάζεται έναν “Βίγια) ή κάτι τέτοιο. Μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά σίγουρα είναι η χώρα που υπάρχει λίγο παραπάνω στην καρδιά μου. Μεγάλωσα με τη δική της αυτοκρατορία (EURO 2008 – Mundial 2010 – EURO 2012).
Φυσικά, ειδική αναφορά σε έναν παίκτη. Νταβίντ Βίγια κύριοι. Όλοι λέμε για τον τελικό και το γκολ του Ινιέστα όμως μέχρι τα ημιτελικά, αυτός ο άνθρωπος «κουβάλησε» την ομάδα στην κυριολεξία. Δύο γκολ με Ονδούρα = νίκη (2-0), γκολ και ασίστ με Χιλή = νίκη (2-1), γκολ με Παραγουάη = νίκη (1-0), γκολ με Πορτογαλία = νίκη (1-0). Δηλαδή τι άλλο να έκανε ο τύπος; Με κάθε τρόπο έβρισκε σκορ αλλά μία στιγμή μου έχει μείνει στο μυαλό.
Στα ημιτελικά κόντρα στη Γερμανία, ενώ δεν υπήρχε σκορ για 73 λεπτά, βλέπω τον Τσάβι να εκτελεί το κόρνερ και τον Πουγιόλ, πραγματικά να απογειώνεται. Ανάμεσα στα ψηλά κορμιά των πάντσερ τον βλέπεις να μπαίνει στην καρδιά της περιοχής και να καρφώνει την μπάλα στην εστία με κεφαλιά-οβίδα. Αυτή η cult φιγούρα με το περιβραχιόνιο στο μπράτσο και την γροθιά ψηλά είχε χαρίσει μόλις τη νίκη στην Ισπανία και την πρόκριση στον τελικό. Τι να λέμε…
Στο σήμερα, όμως, μετά την κατάκτηση του EURO 2024, μήπως ήρθε η ώρα για μία νέα αυτοκρατορία της Ισπανίας; Ίδωμεν…
ΥΓ: Το γκολ του Ινιέστα στον τελικό του 2010 ήταν το δεύτερο γκολ που έχω όντως πανηγυρίσει για ομάδα του εξωτερικού. Το πρώτο ήταν το 3-3 της Λίβερπουλ κόντρα στη Μίλαν.