Φόρτωση Text-to-Speech…
Θέλετε να δείτε πώς μια υποτίθεται σύγχρονη οδική σήμανση μπορεί να προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση από εκείνη που αντικατέστησε; Αρκεί μια διαδρομή στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει το Ναύπλιο με το Δρέπανο, μετά τον κόμβο προς Τολό.
Στο συγκεκριμένο τμήμα έγιναν έργα πριν από μερικά χρόνια αναβάθμισης: ο δρόμος διαπλατύνθηκε, τοποθετήθηκαν μεταλλικά στηθαία ασφαλείας, βελτιώθηκε η χάραξη σε ορισμένα σημεία και άλλαξε η σήμανση. Μόνο που κάποιος φαίνεται να μπέρδεψε την οδική ασφάλειαμε διαγωνισμό τοποθέτησης πινακίδων.
Τα όρια ταχύτητας αλλάζουν με καταιγιστικό ρυθμό. Μαζί τους εμφανίζονται διαδοχικά απαγορεύσεις προσπέρασης, προειδοποιήσεις για στροφές, παραχωρήσεις προτεραιότητας και καταργήσεις προηγούμενων περιορισμών. Ο οδηγός δεν προλαβαίνει να προσαρμόσει την ταχύτητά του και καλείται ήδη να αποκωδικοποιήσει την επόμενη εντολή.
Η φωτογραφία με το όριο των 60 χλμ./ώρα είναι αποκαλυπτική. Η μεγάλη λευκή πινακίδα με τις γκρι διαγώνιες γραμμές είναι η Ρ-37 και σημαίνει «τέλος ορίου ταχύτητας». Καταργεί, δηλαδή, τον ειδικό περιορισμό που είχε προηγηθεί. Λίγα μέτρα πιο κάτω, όμως, εμφανίζεται νέα πινακίδα που ορίζει τα 70 χλμ./ώρα. Τι ακριβώς καλείται να κάνει ο οδηγός στο ενδιάμεσο; Να επιστρέψει στιγμιαία στο γενικό όριο του δρόμου (εν προκειμένω 90 χλμ./ώρα) και αμέσως μετά να επιβραδύνει στα 70;
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η σήμανση πριν από κεντρική διασταύρωση της περιοχής. Ο οδηγός συναντά αρχικά όριο 30 χλμ./ώρα. Ακολουθούν, σε απόσταση λίγων μόλις μέτρων, απαγόρευση προσπέρασης και παραχώρηση προτεραιότητας. Μέχρι εδώ υπάρχει μια κάποια λογική: πλησιάζει κόμβος, επομένως απαιτούνται χαμηλή ταχύτητα και αυξημένη προσοχή.
Το ζήτημα δεν είναι ότι υπάρχουν πολλά ή χαμηλά όρια ταχύτητας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν σχηματίζουν μια συνεπή, ευανάγνωστη ακολουθία.
Και τότε έρχεται η ανατροπή, όσο ο οδηγός πλησιάζει περισσότερο στη διασταύρωση, το όριο ανεβαίνει στα 50 χλμ./ώρα! Χωρίς δηλαδή να έχει μεσολαβήσει κάποια εμφανής αλλαγή στη διαμόρφωση του δρόμου, η σήμανση ουσιαστικά του λέει ότι μπορεί να κινηθεί ταχύτερα ακριβώς στο σημείο όπου θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικός. Αντί για σταδιακή μείωση της ταχύτητας πριν από τον κόμβο, έχουμε το αντίθετο, πρώτα 30 και στο… καπάκι 50.
Το ζήτημα δεν είναι ότι υπάρχουν πολλά ή χαμηλά όρια ταχύτητας. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν σχηματίζουν μια συνεπή, ευανάγνωστη ακολουθία. Οταν οι εντολές αλλάζουν ανά λίγα μέτρα και μοιάζουν να αντιφάσκουν μεταξύ τους, ο οδηγός παύει να εμπιστεύεται τη σήμανση. Αρχίζει να επιλέγει μόνος του ποια πινακίδα έχει νόημα και ποια όχι.
Αυτό είναι ίσως πιο επικίνδυνο ακόμη και από την απουσία πινακίδων. Διότι όταν η σήμανση απαξιωθεί, μπορεί να αγνοηθεί και εκεί όπου προειδοποιεί για έναν πραγματικό κίνδυνο.
Σε μια εποχή αυστηρότερων προστίμων και ηλεκτρονικών συστημάτων που αναγνωρίζουν τα όρια ταχύτητας, δεν αρκεί το κράτος να απαιτεί τυφλή συμμόρφωση. Οφείλει πρώτα να προσφέρει σήμανση σαφή, τεκμηριωμένη και λογική.