Oι Strokes δεν είναι μόνο αυτοί που κατέθεσαν το πιο σημαντικό άλμπουμ του garage rock revival, εκεί πίσω στις αρχές του αιώνα (Is this it ?). Είναι επίσης οι μεγάλοι survivors του εν λόγω μουσικού ρεύματος. Ένα συγκρότημα το οποίο εισέπραξε λατρεία και περιφρόνηση σε ισόποσες δόσεις, πολιτικοποιήθηκε, έβγαλε μέτριους δίσκους, παρέμεινε ενεργό για οικονομικούς λόγους (φράση του τραγουδιστή τους, Τζούλιαν Καζαμπλάνκας) και εντούτοις παραμένει relevant. Ναι, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις, οι Strokes του 2026 είναι καλλιτεχνικά συναρπαστικοί, απρόβλεπτοι, αγαπητοί στη νέα γενιά. Kαι μάλιστα, όχι μόνο με τις επιτυχίες του μακρινού παρελθόντος: τo πιο δημοφιλές κομμάτι τους στο Spotify είναι το σχετικά πρόσφατο The adults are talking.
«Μπράβο στα παιδιά», θα πείτε. Και ύστερα θα διαβάσετε για τις συνθήκες ηχογράφησης του νέου άλμπουμ, Reality awaits: το έφτιαξαν στην Κόστα Ρίκα, μετατρέποντας σε στούντιο ένα σπίτι του Μελ Γκίμπσον, με παραγωγό τον Ρικ Ρούμπιν, μια πισίνα ακριβώς απ’ έξω για να βουτάνε όποτε θέλουν και την πιο όμορφη θέα του κόσμου. Όμως τα ακριβά αμάξια δεν φέρνουν την ευτυχία και το μεγάλο μπάτζετ της δισκογραφικής δεν φέρνει τα σπουδαία άλμπουμ. Το Reality awaits προκύπτει πηγμένο στο Autotune (επιλογή ή λύση ανάγκης ενός αδύναμου τραγουδιστή;) και ανίκανο να κάνει κάποιο μεγάλο statement για το αδιέξοδο του καπιταλισμού στον δυτικό κόσμο, παρότι πολύ θα το ήθελε. Την ίδια στιγμή, η αλλοπρόσαλλη φύση του, η γνώριμη συνθετική στάμπα του Καζαμπλάνκας και ορισμένα πραγματικά καλά τραγούδια (Dine n’ dash, Lonely in the future, Liar’s remorse) δικαιώνουν την προσπάθεια. Οι Strokes δεν θα γίνουν ποτέ Radiohead, αλλά ακόμη και στις μέτριες στιγμές έχουν κάτι.
ΣΤΟ ΠΙΚΑΠ
Die Antwoord – ZAMA ZAMA
Χωρίς την ορμή του παρελθόντος, οι Νοτιοαφρικανοί Die Antwoord σερβίρουν μια πιο ήπια εκδοχή του rap-rave που τους καθιέρωσε. Ενδιαφέρον και το ταινιάκι μικρού μήκους που ανέβασαν στο YouTube για την προώθηση του άλμπουμ – παράθυρο σε έναν κόσμο παραβατικότητας και παράνοιας.