Του Πατριάρχη
Ο σεβασμός προς τους νεκρούς δεν μετριέται με το μήκος του παντελονιού, ούτε η σοβαρότητα ενός πολιτικού πιστοποιείται από τη γραβάτα του. Η ενδυμασία, όμως, φανερώνει αν κάποιος αντιλαμβάνεται πού βρίσκεται, γιατί βρίσκεται εκεί και ποια ιδιότητα εκπροσωπεί.
Ο Φειδίας Παναγιώτου εμφανίστηκε στην εκδήλωση μνήμης για τα 30 χρόνια από τις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού φορώντας κοντό παντελόνι, αθλητικά παπούτσια και κάλτσες. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο μνημείο των δύο ηρώων στο Παραλίμνι, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, της Προέδρου της Βουλής, συγγενών των δολοφονηθέντων και εκπροσώπων της πολιτικής ηγεσίας. Δεν επρόκειτο για μια καλοκαιρινή συνάντηση σε παραλιακό μπαρ, αλλά για επίσημη τελετή μνήμης με προσκλητήριο πεσόντων, Εθνικό Ύμνο και κατάθεση στεφάνων.
Προφανώς δεν θα έπρεπε να υπάρχει ενδυματολογική «αστυνομία». Ο καθένας έχει δικαίωμα να ντύνεται όπως επιθυμεί στην καθημερινότητά του. Όταν όμως κατέχει δημόσιο αξίωμα και παρίσταται επισήμως σε μια τελετή για δύο ανθρώπους που δολοφονήθηκαν μπροστά στις κάμερες από όργανα και τραμπούκους του κατοχικού καθεστώτος, δεν εκπροσωπεί μόνο τον εαυτό του.
Εκπροσωπεί τον θεσμό του ευρωβουλευτή, εκπροσωπεί πολίτες που τον τίμησαν με την ψήφο τους και στέκεται απέναντι σε οικογένειες οι οποίες, 30 χρόνια μετά, δεν έχουν δει τους δολοφόνους να λογοδοτούν. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι να δείξει ότι καταλαβαίνει το βάρος της στιγμής.
Δεν πηγαίνει κάποιος με βατραχοπέδιλα σε μνημόσυνο και μετά επικαλείται την ελευθερία της προσωπικής έκφρασης. Δεν εμφανίζεται με μαγιό σε δικαστήριο, ούτε με πιτζάμες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όχι επειδή τα ρούχα καθορίζουν την αξία του ανθρώπου, αλλά επειδή ορισμένοι χώροι και ορισμένες περιστάσεις επιβάλλουν στοιχειώδη συναίσθηση.
Το πρόβλημα με τον Φειδία δεν είναι το σορτς. Είναι ότι το σορτς έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά ακολουθία συμπεριφορών που δείχνουν πως εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη δημόσια ζωή σαν προέκταση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και σαν κάθε εμφάνιση να αποτελεί επεισόδιο μιας προσωπικής παράστασης, με πρωταγωνιστή πάντοτε τον ίδιο.
Μόνο που η πολιτική δεν είναι συνεχής παραγωγή θεάματος για βιντεούθκια. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ο πολιτικός οφείλει να κάνει ένα βήμα πίσω, να σωπάσει και να αφήσει τη μνήμη να καταλάβει τον χώρο που της ανήκει.
Ο Φειδίας Παναγιώτου δεν είναι πλέον ένας ανέμελος νεαρός που κυνηγάει προβολές στο διαδίκτυο. Είναι ευρωβουλευτής και αρχηγός πολιτικού κόμματος. Αν δεν επιθυμεί να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του στην ευθύνη που ανέλαβε, δικαίωμά του. Δεν μπορεί όμως να απαιτεί από τους πολίτες να θεωρούν κάθε επιπολαιότητα αυθεντικότητα και κάθε αστοχία νεανική ανεμελιά.
Σε εκείνη την εκδήλωση οι πρωταγωνιστές ήταν ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού. Ο Φειδίας κατάφερε, με ένα κοντό παντελόνι, να στρέψει πάλι τη συζήτηση στον εαυτό του. Και αυτό ίσως είναι μεγαλύτερη ασέβεια από την ίδια την ενδυμασία.