Φόρτωση Text-to-Speech…
Τα χωριά είναι φωτογενή. Στα σόσιαλ μίντια «γράφουν» πολύ ωραία. Είτε σε νησιά βρίσκονται είτε στην ηπειρωτική χώρα και σε ορεινές περιοχές, θα βρεις σίγουρα ωραία σημεία, γωνιές, λεπτομέρειες να αποτυπώσεις και να ανεβάσεις σε Instagram, Facebook, TikTok. To βλέπουμε συνέχεια αυτές τις μέρες.
Ατελείωτα ποσταρίσματα με ασβεστωμένα σοκάκια, αυλές με λουλούδια, πέτρινες βρύσες και καφενεία κάτω από τεράστια πλατάνια· σπίτια ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, πετρόκτιστα, με φθαρμένα από τον χρόνο ξύλινα παράθυρα· ξωκκλήσια, γιαγιάδες να φτιάχνουν γεμιστούς κολοκυθοανθούς, πιτσιρίκια που παίζουν μπάλα σε πλακόστρωτες πλατείες.
Και πανηγύρια. Σε όλη τη χώρα. Σε βίντεο και φωτογραφίες παρακολουθούμε νέους να σέρνουν τον χορό, η λαϊκή παράδοση στα γιορτινά της από τη Σαμοθράκη και την Ικαρία μέχρι την Ηπειρο και την Κρήτη. Ναι, τον Αύγουστο τα χωριά ξαναβρίσκουν τις φωνές τους. Και μετά; Τι γίνεται όταν σβήσουν τα φώτα;
«Βλέπεις αυτό το δρομάκι; Ενας ντόπιος έδωσε χρήματα να φτιαχθεί, πριν από 50 χρόνια. Από τότε έχει να συντηρηθεί», μου λέει ο κ. Λεωνίδας. Πίνουμε καφέ κάτω απ’ τον πλάτανο του χωριού. Σε ιδανικό σημείο για φωτογραφία στο Instagram. Θα είχαμε πολλά like! Η συζήτηση έχει ξεκινήσει από την κακή κατάσταση των δρόμων σε όλο το χωριό. Φαγωμένοι, μέσα στις λακκούβες, ασυντήρητοι επί δεκαετίες.
«Βλέπεις αυτό το δρομάκι; Ενας ντόπιος έδωσε χρήματα να φτιαχθεί, πριν από 50 χρόνια. Από τότε έχει να συντηρηθεί».
«Το χωριό ζωντανεύει δύο μήνες το καλοκαίρι. Μετά μένουμε μόνοι με τα προβλήματα μας. Το δημοτικό σχολείο έχει κλείσει εδώ και χρόνια. Παιδιά δεν υπάρχουν. Ποιος θα έρθει εδώ να φτιάξει οικογένεια, εάν δεν δει να στηρίζεται ο τόπος; Ούτε το πιο απλό δεν κάνουν, να επισκευάσουν τους δρόμους».
Εκατοντάδες χωριά εκπέμπουν εικόνα εγκατάλειψης. Μαζί τους υποχωρούν η γεωργία και η κτηνοτροφία, μαραζώνει η ύπαιθρος. Το 50% του πληθυσμού της Ελλάδας είναι συγκεντρωμένο στο 2,9% της επιφάνειάς της και 76 στους 100 κατοίκους μένουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου πολύ σύντομα η ζωή θα είναι αφόρητη, σε ένα περιβάλλον όλο τσιμέντο και καυσαέριο, αλλά και οικονομικά δυσβάσταχτη.
Τα χωριά είναι ένας πλούτος ανεκμετάλλευτος. Ενας θησαυρός παρατημένος. Παρά τα όσα λέγονται απ’ όλες σχεδόν τις κυβερνήσεις κατά καιρούς, δεν υπάρχει σχέδιο αναγέννησής τους. Aποσπασματικά μέτρα και μεμονωμένα κίνητρα δεν πείθουν εύκολα κάποιον να κάνει το μεγάλο βήμα. Το χωριό θα παραμείνει έτσι ο προορισμός του Αυγούστου, το «ραντεβού στο πανηγύρι».
Αν υπήρχε μακροπρόθεσμος στρατηγικός σχεδιασμός θα είχε σταλεί το μήνυμα, πολλοί άνθρωποι θα επέλεγαν μια ζωή μακριά από τις πόλεις ιδίως στις σημερινές συνθήκες. Αλλά με προϋποθέσεις. Με υποδομές, στήριξη, νοιάξιμο από την κεντρική κυβέρνηση και τις περιφέρειες. Με τη λογική «πάμε κι όπου βγει», κανείς δεν ανατρέπει τη ζωή του.