Φόρτωση Text-to-Speech…
1. Η διαδικτυακή συζήτηση με εθελόντριες στις φιλοζωικές είχε κάτι από ένταξη σε θρησκευτική σέχτα. Τα μηνύματά τους διανθίζονταν πάντα με αμέτρητες καρδούλες, ενώ η παραμικρή λάθος άποψη τιμωρούνταν αυστηρά. «Οχι, δεν θα δίνεις στον σκύλο και φάρμακα και τυρί!». Οι αναρτήσεις τους στα κοινωνικά δίκτυα είχαν τη χροιά των κειμένων που τα συντάσσουν πιστοί: «Καλημέρα!!!!! Σήμερα θα είναι μία καλή μέρα γι’ αυτά τα κουταβάκια που σώθηκαν απ’ τις φωτιές!!!!!!».
Μερικοί λογαριασμοί ήταν απροκάλυπτα αηδιαστικοί με σκύλους με καψαλισμένη γούνα, όγκους και θαμπό βλέμμα από το καλαζάρ. Εκεί μπορούσες να δεις χοντρά τσοπανόσκυλα μέσα σε κλουβιά («δείτε πώς φέρονται οι Δήμοι σ’ αυτές τις ψυχούλες!») και στραβοχυμένα κυνηγόσκυλα με τσιμπούρια και σκελετό που προεξείχε κάτω απ’ την τρισάθλια γούνα. Ανάμεσα σ’ αυτά είδα τη σκυλίτσα μου. Οταν μου χαμογέλασε, είχε τα μισά δόντια σπασμένα μέσα στο στόμα. Δεν υπήρχε λογική εξήγηση. Ηθελα, οπωσδήποτε, να ζήσουμε μαζί.
2. Σ’ έναν απομυστικοποιημένο κόσμο, όλα πρέπει να έχουν λογική. Τα περιοδικά, οι ινφλουένσερ και οι μεταπράτες ψυχολογίας, υγείας και γενικής ευεξίας αναρτούν κείμενα για «τα οφέλη του σκύλου στην υγεία». «Ο σκύλος θα σας βοηθήσει να κινείστε περισσότερο» – δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. Εάν το σκυλί είναι αθλητικό, μπορείς να του πετάς πράγματα από την πολυθρόνα ή τον καναπέ. Ομως, υπάρχουν και φουλ τεμπέλικα σκυλιά. Ή γέρικοι γούνινοι σαμάνοι με ακραίες απόψεις για την εξοικονόμηση δυνάμεων: σου ρίχνουν ένα μαστουρωμένο βλέμμα και κάνουν ουρά χωρίς καν να κουνήσουν τη σαπιοκοιλιά τους. Οπως μας υπόσχονται την ευτυχία στον πάτο του σμούθι, όμως, έτσι και με τους σκύλους: εντάσσονται στην αγορά του γουέλνες και η σχέση μαζί τους αποστειρώνεται, συντηρητικοποιείται (γίνονται «οικογένεια», «παιδιά») και τελικά μοιάζει με διαφήμιση αντιαλλεργικής κροκέτας. Οποιος δεν έχει αγαπηθεί, όμως, από χοντρό, ψιλοάρρωστο τεμπελόσκυλο δεν ξέρει τι χάνει.
Η αλήθεια είναι πως η αγάπη προς σκύλο δεν έχει λογική. Το σκυλί κάνει το σπίτι αχούρι. Οσο κι αν καθαρίσεις, επικάθεται μια μυρωδιά σκυλίλας μαζί με μυρωδιά σιτρονέλας και μυρωδιά καρύδας από τα μαντηλάκια καθαρισμού. Είναι όπως με τους καπνιστές: το σπίτι σου μυρίζει κι από κάποιο σημείο και μετά παύεις να απολογείσαι.
Η σχέση με σκύλο είναι μία καθημερινή ταπείνωση. Ξεκινάς τη μέρα μαζεύοντας ακαθαρσίες. Στο ψυγείο σου έχεις αηδιαστικά γεύματα (βιομηχανικά διαμελισμένο και κονιορτοποιημένο λαγό ή τόνο ή κιμά χωρίς μπαχαρικά). Ολη η γειτονιά σε βλέπει άλουστη και κακοντυμένη τουλάχιστον σε μία από τις δύο βόλτες. Συμφιλιώνεσαι με τα γηρατειά, τον θάνατο και την απώλεια του πιο αληθινού σου φίλου, ανέχεσαι τις εντελώς ζωώδεις συνήθειές του, όταν δαγκώνεται μόνος του ή κοιτάει με σπηλαιώδες βλέμμα το τίποτα. Οχι, η σχέση με σκύλο δεν έχει λογική. Κι αν ήθελε κανείς να είναι αποτελεσματικός, θα έβαζε κότες ή λαχανόκηπο.
3. Είναι η φύση του τέτοια: ο σκύλος είναι χαραμοφάης. Ο σκύλος δίνει δουλειά σ’ αμέτρητους ανθρώπους (απ’ όσους αναπτύσσουν και πουλάνε φάρμακα και εμβόλια, μέχρι τις κτηνιάτρους, τους dog sitter, τους πετσοπάδες κ.λπ.). Ο ίδιος ο σκύλος, όμως, δεν εργάζεται ποτέ.
Ο σκύλος περιφρονεί τα οικονομικά. Μπορεί ν’ αφήσει την πανάκριβη τροφή (χωρίς γλουτένη, έξτρα βιταμίνες) για λίγο λιγδωμένο αποφάι. Ο σκύλος δεν έχει σταθερές πολιτικές απόψεις. Οταν τρως εσύ, είναι κομμουνιστής. Αγανακτισμένος, μ’ απελπισμένο βλέμμα εξοργίζεται μ’ αυτήν την αξεπέραστη αδικία: κάποιοι να τρώνε κι άλλοι καταπίνουν το σάλιο τους! Κάποιοι να παίρνουν όλη τη μερίδα κι άλλοι, αφού μουγκρίσουν, γρυλίσουν και χοροπηδήσουν, να παίρνουν ένα ξεροκόμματο.
Οταν τρώει, όμως, ο ίδιος ο σκύλος γίνεται Σκρουτζ ΜακΝτακ μαζί με Μάργκαρετ Θάτσερ. Ενας λιμπερτάριαν, ένας τύπος πεπεισμένος πως η ιδιοκτησία είναι ιερή. Την υπόλοιπη μέρα, ο σκύλος είναι, κατά βάση, αναρχικός, μύστης και άγιος: ζει όπως το κρίνο του αγρού και το πετεινό του ουρανού. Αν κανείς δεν τον συντρέξει, υπάρχουν τα σκουπίδια και το μάννα.
4. Το είδος που καταδυναστεύει όλα τα ζώα (άνθρωπος) συζητά με ένα μηχάνημα που εξαντλεί τους υδάτινους πόρους του πλανήτη (AI) σχετικά με το εάν ένα άλλο είδος (οι σκύλοι) το αγαπούν: αμέτρητοι άνθρωποι ρωτάνε τις μηχανές αναζήτησης, εάν ο σκύλος τους τούς αγαπάει. Ελπίζω πως όχι, δεν μας αξίζει. Η AI έχει άλλη άποψη, αλλά αυτήν τη μάθαμε πια, είναι γλειφτρόνι.
5. Οι παλιοί, στα χωριά, είχαν ένα όνομα για όλους τους σκύλους τους. Τζένι, Λάσι, Λίζα, Γκέκας, Τζακ. Υπήρχε Γκέκας 1, 2, 3 και 4, ανάλογα με τη διάρκεια ζωής του ιδιοκτήτη του σκύλου. Εάν ρωτούσες τον ιδιοκτήτη για τη μετενσάρκωση, θα σου έλεγε «τι είναι αυτό;» και θα απευθυνόταν στον Γκέκα 3 σαν να μην υπάρχει θάνατος.
Πριν από μερικούς μήνες, στην Τσεχία, γνώρισα μια γυναίκα που φορούσε μεγάλο σταυρό στο στήθος, είχε αέρα συνταξιούχου δασκάλας αεροβικής και μαλλιά Ντέιβιντ Μπόουι στο βιντεοκλίπ του Starman. Πίστευε και στον Ιησού Χριστό και ότι ο σκύλος της, ο Νέρο 2, ήταν μετενσάρκωση του Νέρο 1. Δεν είχε θέμα που ο Νέρο 2 ήταν λευκό μπουλ τεριέ και ο Νέρο 1 μαυροκαφέ ντάτσχουντ! Η ίδια ήταν μάλλον μετενσάρκωση του γέρου από το μυθιστόρημα «Πάει και το Φρατζολάκι» Πάει και το Φραντζολάκι – László Krasznahorkai | Public βιβλία, του νομπελίστα Λάσλο Κρασναχορκάι, που έχει μία χωριάτικη στωικότητα όταν το σκυλάκι του χάνεται. Απλώς παίρνει ένα άλλο και του δίνει το ίδιο όνομα.
6. Για να είμαι ειλικρινής, το μυθιστόρημα που μου έρχεται στο μυαλό όταν κοιτάζω τη σκυλίτσα μου είναι «Ο Σκύλος μου ο ηλίθιος», του Φάντε Ο σκύλος μου ο ηλίθιος – John Fante | Public βιβλία. Και νομίζω τα πάμε καλά, γιατί είμαστε η Ηλίθια και η Πανηλίθια, πρωταγωνίστριες σε φαρσοκωμωδία. Υπάρχουν, πάντως, ολόκληρα ερευνητικά εργαστήρια με ομάδες νευροεπιστημόνων που μελετούν τον σκυλίσιο εγκέφαλο και μιλούν ποιητικά γι’ αυτόν. Ενας νευροεπιστήμονας είπε How dogs think: «Οταν κοιτάμε τον εγκέφαλο του σκύλου, είναι σαν να κοιτάμε πίσω στον χρόνο».
Πράγματα που με κάνουν να πιστεύω στην Ανθρωπότητα αυτή την εβδομάδα
Οι πυροσβέστες. Ο τρόπος που κάνουν τη δουλειά τους με την ασήκωτη στολή μες στους σαράντα βαθμούς. Η ταινία Φιόρδ. Το πολύ υψηλού επιπέδου καινούργιο podcast του LRB The Man Behind The Curtain (ακούστε εδώ Podcast: Tom McCarthy and Thomas Jones · The Man Behind the Curtain: “Don Quixote” by Miguel de Cervantes) που συνοδεύει τους ακροατές του στην ανάγνωση και την απόλαυση μεγάλων κλασικών κειμένων.