«Στη Μυτιλήνη το ’40 έπαιζα μπουζούκι. Δύσκολα τα χρόνια τα κατοχικά. Ο κόσμος πεινούσε. Η μπότα του καταχτητή απλωνόταν παντού. Επρεπε να ζήσω όμως. Και για να βγει το ξεροκόμματο, η μπομπότα, έπαιζα και τραγούδαγα… Εχω κουβαλήσει τόνους ολόκληρους τσιμέντο κι ασβέστη με το πηλοφόρι. Δούλεψα στην αρχή στην Πατησίων, απέναντι από το Μινιόν, που ήταν ψιλικατζίδικο και πουλούσε κουμπιά και κουβαρίστρες. Εκείνη την εποχή μπλέχτηκα με το τραγούδι. Μ’ άρεσαν πολύ τα ρεμπέτικα. Σ’ ένα μαγαζάκι της πλατείας Καραϊσκάκη, στο Μεταξουργείο, γνώρισα τον Μπάτη. Αυτός ήταν από τους πιο γνωστούς ρεμπέτες της εποχής. Εκεί πήγαιναν όλοι και τα ’λεγαν. Ο Μάρκος ο Βαμβακάρης, ο Γκόγκος (Μπαγιαντέρας), ο Χατζηχρήστος, ο Ανέστος Δελιάς κι άλλοι πολλοί. Σ’ εκείνο το μαγαζί, πήγα κι εγώ τον μπαγλαμά κι άρχισα να παίζω. Μετά πήγα φαντάρος, το 1932».(¹)
Λόγια του Γιώργου Μουφλουζέλη στον Πάνο Γεραμάνη. Ο Μυτιληνιός καλλιτέχνης ήρθε στον κόσμο στις 28 Ιανουαρίου 1912 και τον αποχαιρέτησε, με πολλά παράπονα αλλά χωρίς κακία, στις 4 Αυγούστου 1991.
Κι όμως το 1961 όλη η Ελλάδα τραγουδά το «Ανεβαίνω σκαλοπάτια» που έχει φωνογραφήσει ο Αντώνης Ρεπάνης στην Columbia και σχεδόν ταυτόχρονα ο Βαγγέλης Περπινιάδης στην Odeon. Ο δίσκος αναφέρει ως αποκλειστικό δημιουργό τον Απόστολο Καλδάρα, όμως ο Μουφλουζέλης έχει παρουσιάσει το τραγούδι στον αναγνωρισμένο συνθέτη που σίγουρα θα έβαλε κι εκείνος το χαρισματικό χεράκι του στο τελικό αποτέλεσμα. Ανάμεσά τους κυλά καλό αίμα και τα έχουν συμφωνημένα.
Είναι η χρονιά που ο Μουφλουζέλης φιγουράρει και επισήμως στη δισκογραφία με ένα ακόμη ιδιαίτερο τραγούδι, το «Δεν έχω βγάλει το σχολείο», ερμηνευμένο από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο πρώτος το συνυπογράφει με τον Μπάμπη Μπακάλη. Εδώ όμως η κατάσταση είναι διαφορετική…
Ο Νίκος Ξανθόπουλος αναφέρει στον Θανάση Γιώγλου:
«Με τον Γιώργη τον Μουφλουζέλη ήμασταν χρόνια φίλοι μέχρι που γίναμε και κουμπαράκια, του βάφτισα το παιδί του, τον Σταυράκη… Ενα καλοκαίρι έπαιζα θέατρο στον Εθνικό Κήπο κι ερχόταν ο Γιώργης να με δει, να πάρει ανάσα μέσα στις δροσιές, να μου πει και τον νταλγκά του, που αγαπούσε μία κι έκανε η κυρία πως δεν καταλάβαινε… Στο έργο μας που λεγόταν “Σκάνδαλα στην εξοχή”, μες στις τρελοπαρέες της παραλίας, έπαιζε μπουζούκι ο Χάρης ο Λεμονόπουλος. “Ελα ρε”, λέω στον Γιώργη, “να σε συστήσω”. “Ασε” λέει, “εγώ δεν έχω βγάλει το ωδείο!”, επειδή ο Χάρης διάβαζε, γιατί έπαιζε παλιά βιολί. Περάσανε μέρες, ερχότανε τα βράδια κι όλο η κουβέντα γύρω από την γκόμενα και πώς να της δώσει να καταλάβει και ξέρω ’γω, οπότε του λέω: “Μίλα της απλά, ρε, πες της: Εγώ δεν έχω βγάλει το σχολείο, για να σ’ τα πω καλά, αλλά ένα και ένα κάνουν δύο, κι άμα γουστάρεις κι εσύ τη βρίσκουμε”. Μετά το γραμμοφώνησε με τον Μπιθικώτση…».(²)
Το τραγούδι το ερμήνευσε και ο ίδιος ο Γιώργος Μουφλουζέλης το 1972 στον πρώτο του ολοκληρωμένο δίσκο στη Lyra με τον τίτλο «Το παλιό ρεμπέτικο του Μουφλουζέλη». Η απογείωσή του θα έρθει τρία χρόνια αργότερα με τη φωνή του Γιώργου Νταλάρα στο άλμπουμ του «50 χρόνια ρεμπέτικο τραγούδι».
Ο λόγος και πάλι στον Νίκο Ξανθόπουλο:
«Τον σύστησα από ’δω κι από ’κει, σε διάφορους, στον Ηλία Πετρόπουλο, να κάνει μια αρχή. Τον βοηθούσε ο Καλδάρας στην Columbia και η γριά η Ευτυχία του ’δινε κάνα στίχο. Εγώ τον γουστάριζα, ήθελα να του ανοίξω μια μπουάτ να λέει ρεμπέτικα. Αυτός όμως πήγαινε στο Πέραμα, στο Κερατσίνι, στου Ξαβέρη. Στο τέλος τον σύστησα στον Γιώργο Μούτσιο, που είχε μια μπουάτ στην Πλάκα με τον Μαμαγκάκη, αν θυμάμαι καλά. Ετσι γνώρισε τον Πατσιφά κι εκεί στη Lyra έκανε κάτι δίσκους ατόφιους, στο στυλ του… Είχε επιτυχία. Σ’ όλα τα μαγαζιά τριγύρω παίζανε Νέο Κύμα. Αυτός ήταν άλλο πράμα, ένας λαϊκός ατόφιος, του δρόμου, παλιός μουσικός, ρεμπέτης, χωρίς φιοριτούρες. Εφτιαχνε και σκηνικό. Εβγαινε μπροστά στον κόσμο, ακούμπαγε στο πάτωμα το καρτούτσο με το κρασί του και το λάλαγε. Και η αγάπη της νεολαίας τον ζέσταινε, τον συνέπαιρνε. Οσο μπορούσε, δηλαδή, να ξεχαστεί. Γιατί παραπίσω, πάνω σε δυο καρέκλες, κοιμόταν το παιδάκι του, που το ’χε πάντα κοντά του, πατέρας και μάνα ο ίδιος, μιας και η κυρά είχε πουλέψει και τον άφησε σύξυλο».(³)
Φινάλε με Γιώργο Μουφλουζέλη που δυστυχώς δεν κατάφερε να ζήσει την επιθυμία του:
«Αν σου πω όλα όσα πέρασα στη ζωή μου, δεν φτάνουν τόμοι ολόκληροι. Γιατί αυτό το βιβλίο που μου ‘’γραψε ο μακαρίτης ο Φώτης ο Μεσθεναίος είναι λίγο για να δώσει την εικόνα, την πραγματική, για τον Μουφλουζέλη. Κι αυτά που είδε ο κόσμος στο σίριαλ της τηλεόρασης, “Το μινόρε της αυγής”, έχουν μια γεύση από τη ζωή μου… Τώρα πια το μόνο που ζητώ είναι να φύγω μέσα απ’ αυτό το μπουντρούμι. Να βγω μέσα απ’ το Γεντί Κουλέ του Γαλατσίου. Να βλέπω πια λίγο φως. Να μου δώσουν μια κάμαρα σπίτι, να βλέπω τον κόσμο».(⁴)
Πηγές:
¹ & ⁴ Εφημερίδα «Τα Νέα» (18/2/1989), katiousa.gr
² Σελίδα φίλων στο facebook της ραδιοφωνικής εκπομπής «Εγώ δεν έχω βγάλει το… ωδείο», ogdoo.gr
³ Νίκος Ξανθόπουλος: Οσα θυμάμαι και αγάπησα (εκδόσεις Αγκυρα, 2005)