Πολυδύναμη μονάδα με ράντζα

«Ανθρωποι κλινοστατισμένοι, στοιβαγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σε χώρους που ονομάζουν “βραχείας νοσηλείας” ενώ δεν είναι, ράντζα στους διαδρόμους μέχρι και στα ψυχιατρικά εξεταστήρια, εκεί δηλαδή όπου ψυχίατροι και ψυχολόγοι εξετάζουν, σε συνθήκες επικίνδυνες για τη ζωή ασθενών και εργαζομένων, συνθήκες που πυροδοτούν εντάσεις, αντεγκλήσεις με τους αστυνομικούς, με απειλές προς τους εφημερεύοντες ψυχιάτρους, ακόμη και για αυτόφωρο, σκηνές που ζούμε καθημερινά». Αυτό καταγγέλλει ο Ενιαίος Σύλλογος Εργαζομένων ΨΝΑ, περιγράφοντας την εφημερία της 28ης Ιουλίου 2026, όπου προσήλθαν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο πάνω από 50 περιστατικά και που οι διαθέσιμες κλίνες του είχαν διατεθεί έως το μεσημέρι.

Οπως αναφέρει στην «Κ» η γραμματέας του Συλλόγου, επιμελήτρια Β΄ ψυχίατρος, Ευφροσύνη Τσομάκα, «σε αυτή την εφημερία είχαμε κάποια περιστατικά που είχαν προγραμματιστεί να νοσηλευτούν σε εμάς, από νοσοκομείο που εφημέρευε την προηγούμενη ημέρα και δεν είχε διαθέσιμες κλίνες να τα απορροφήσει. Οσες διαθέσιμες κλίνες είχαμε, καλύφθηκαν από αυτά τα περιστατικά έως το μεσημέρι και όσα περιστατικά εκούσια ή ακούσια με εισαγγελική εντολή ήρθαν, δεν μπορούσαν να μείνουν στο νοσοκομείο, εκτός από τα πολύ σοβαρά».

«Είναι μια συνθήκη που επικρατεί συχνά στα ψυχιατρικά τμήματα τα τελευταία χρόνια. Δεν φτάνουν οι διαθέσιμες κλίνες στο λεκανοπέδιο Αττικής», αναφέρει η ψυχίατρος Ευφροσύνη Τσομάκα, γραμματέας του Συλλόγου Εργαζομένων.

Και προσθέτει, «γενικά αυτό είναι μια συνθήκη που επικρατεί αρκετά συχνά στα ψυχιατρικά τμήματα τα τελευταία χρόνια. Δεν φτάνουν οι διαθέσιμες κλίνες στο λεκανοπέδιο Αττικής. Δεν είναι πάντα όλες οι εφημερίες στην κατάσταση που ήταν η χθεσινή (σ.σ. προχθεσινή), αλλά μας έχει συμβεί και άλλες φορές να φορτώνεται το σύστημα».

Οπως σημειώνει η κ. Τσομάκα, «δεν δίνονται αρκετά λεφτά για προσλήψεις και ανάπτυξη νέων κλινών. Οι αστυνομικοί που συνοδεύουν τα περιστατικά με εισαγγελική εντολή, οι οποίοι δεν θα έπρεπε να κάνουν αυτή τη δουλειά, αλλά ειδικές μονάδες, οι οποίες όμως ακόμα δεν έχουν δημιουργηθεί, περιμένουν με τις ώρες έξω από τον χώρο των επειγόντων, και άνθρωποι που έχουν έρθει για εξέταση περιμένουν πολλές ώρες, γιατί δεν ξέρουμε τι να τους κάνουμε μετά τους ασθενείς.

Δυστυχώς πολλοί από αυτούς τους ασθενείς, αφού έχουν εξετασθεί γυρνάνε πίσω με τον αστυνομικό για να πάνε το πρωί στο επόμενο εφημερεύον ψυχιατρικό τμήμα, ή άλλοι που έχουν άμεση ανάγκη να νοσηλευτούν μένουν σε ράντζα σε ένα χώρο που δεν είναι ακριβώς βραχείας νοσηλείας, ή και σε εξεταστήρια για να μπορέσουν να κοιμηθούν και να μεταφερθούν την επόμενη ημέρα στο επόμενο εφημερεύον τμήμα. Είτε με αστυνομικούς είτε με δικό μας ασθενοφόρο, παρουσία ειδικευόμενου γιατρού. Στην εφημερία της 28ης Ιουλίου είχαμε 14 τέτοιους ασθενείς στον χώρο των επειγόντων. Αυτό συμβαίνει και με άλλα ψυχιατρικά τμήματα ειδικά της 1ης ΥΠΕ. Είναι απαράδεκτη κατάσταση. Μας έχει συμβεί να μας πουν ασθενείς ότι είχαν πάει σε τρία εφημερεύοντα και δεν είχαν διαθέσιμη κλίνη».

Ρωτήσαμε την κ. Τσομάκα να μας πει πώς κατά τη γνώμη της μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. «Εάν δημιουργηθούν περισσότερες κλίνες, και ψυχιατρικά τμήματα», απάντησε. Και συμπλήρωσε: «Και στην επαρχία. Στο νοσοκομεία μας καταλήγουν ασθενείς από τις Κυκλάδες, από Δωδεκάνησα κ.ά. Θέλουμε ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας με καλά στελεχωμένα Κέντρα Ψυχικής Υγείας, ώστε ο κάθε ασθενής που θα λάβει εξιτήριο από το νοσοκομείο να έχει παρακολούθηση και να μην παρατηρείται το φαινόμενο της κυλιόμενης πόρτας, όπου ασθενείς παίρνουν εξιτήριο και επειδή δεν τους παρακολουθεί κανένας ειδικός καταλήγουν ξανά στο νοσοκομείο». Ενδεικτικό παράδειγμα υποστελέχωσης είναι το Κέντρο Ψυχικής Υγείας Αθηνών που κατ’ ουσίαν έχει μόνο έναν ψυχίατρο.

Βασικό αίτημα

Τέλος, ένα βασικό αίτημα του Ενιαίου Συλλόγου Εργαζομένων ΨΝΑ είναι οι προσλήψεις προσωπικού. «Εμείς στο νοσοκομείο έχουμε πάνω από 30 κενές οργανικές θέσεις σε ιατρικό προσωπικό. Υπάρχουν τμήματα που έχουν έναν διευθυντή και έναν επιμελητή για 31 ασθενείς, κάποιοι από αυτούς σε ράντζα. Ελλείψεις πάνω από 50% των οργανικών θέσεων υπάρχουν και στο νοσηλευτικό. Ζητάμε να στελεχωθούν όλες οι μονάδες Ψυχικής Υγείας, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες.

Ο ασθενής ο οποίος είτε με εισαγγελική εντολή είτε εκουσίως πηγαίνει στο νοσοκομείο για να εξεταστεί πρέπει, εάν χρειάζεται νοσηλεία, να βρει διαθέσιμο κρεβάτι και να μην περιφέρεται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο για να βρει κλίνη».

Το ΨΝΑ Δαφνί, μετά την ψήφιση του νόμου για την Ψυχική Υγεία, πλέον ονομάζεται Πολυδύναμη Νοσηλευτική Μονάδα Ψυχικής Υγείας Αττικής. «Πέρα από το όνομα, δεν άλλαξε τίποτα. Το «άσυλο» ή «ίδρυμα» σε λέξεις με αυτή την αρνητική έννοια, δεν το κάνει το κτίριο. Το κάνει το τι συνθήκες επικρατούν μέσα», επισημαίνει η κ. Τσομάκα.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Στο Δρομοκαΐτειο, ημέρα γενικής εφημερίας

Της Μάρως Βασιλειάδου

Το Δρομοκαΐτειο δεν χαμογελά σε κανέναν. Αντιθέτως, είναι έτοιμο να δείξει τα χαλασμένα δόντια του από την πρώτη συνάντηση του ασθενούς –και των συνοδών του– με τον χώρο, τις υποδομές και το προσωπικό του. Αν εξαιρέσουμε τους χρονίως πάσχοντες από ψυχιατρικά νοσήματα που βρίσκουν συχνά καταφύγιο στους κατάξερους κήπους με ένα τσιγάρο στο χέρι –ανήμποροι να αντιληφθούν τον κίνδυνο μιας μισοσβησμένης γόπας πάνω σε στρώματα σκουπιδιών και στις πευκοβελόνες–, η θέρμη της ανθρώπινης επαφής είναι πολυτέλεια, ιδίως στις ημέρες γενικής εφημερίας.

Σε μια τέτοια περίσταση βρέθηκα κι εγώ εκεί, συνοδεύοντας αγαπημένο πρόσωπο. Εξω από το λεγόμενο Εφημερείο, κτίριο ακατάλληλο να υποδεχθεί αρρώστους, παρκάρουν Ι.Χ. και ασθενοφόρα ξεβράζοντας κόσμο. Καταφθάνουν επίσης περιπολικά που εκτελούν εισαγγελικές παραγγελίες ή εντολές με τους ασθενείς στο πίσω κάθισμα συχνά δεμένους με χειροπέδες πισθάγκωνα, ενώ οι συνοδοί αστυνομικοί, άπειροι και χωρίς σχετική εκπαίδευση, στέκονται έξω από το όχημα με το απαραίτητο φρέντο εσπρέσο στο χέρι.

Μακάρι να καταφέρω στο μέλλον να μην το θυμάμαι ως άσυλο του 19ου αιώνα, όπου βρίσκουν καταφύγιο βαριά ασθενείς δίπλα σε τρομαγμένους νεοφερμένους.

Το Εφημερείο δεν διαθέτει χώρο υποδοχής, μόνον ένα κοντέινερ παραπλεύρως με χαλασμένο εξαερισμό. Απέναντι στην κλειστή πόρτα του, μέσα στην καλοκαιρινή κάψα περιμένουμε όσες ώρες χρειαστεί –πολλές!– μέχρι να ακούσουμε τον αριθμό του ασθενούς όπως καταχωρίσθηκε στο κατάστιχο του υπαλλήλου, να καταγραφεί το περιστατικό και να οδηγηθεί ο άνθρωπος σε κάποιο από τα κτίρια νοσηλείας.
Στην περίπτωση που γνωρίζω, η νοσηλεία στο «Σύγγρειο» ήταν σύντομη. Για τις άθλιες υποδομές –τα πανάρχαια κρεβάτια, τα λερωμένα στρώματα, τις τρύπιες κουβέρτες με τα καψίματα από τσιγάρα, το χαλασμένο πλυντήριο πιάτων, τη βρωμιά των δωματίων και των τουαλετών, την ψευδοροφή που πέφτει και το μουχλιασμένο αιρκοντίσιον– θα μπορούσα να πω ότι ευθύνεται η έλλειψη κονδυλίων για εκσυγχρονισμό.

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι και για τη βραδύτητα, ενίοτε ολιγωρία των φροντιστών, ευθύνεται η έλλειψη προσωπικού. Μακάρι γενικώς να καταφέρω στο μέλλον να πάψω να θυμάμαι το Δρομοκαΐτειο ως άσυλο του 19ου αιώνα, όπου βρίσκουν καταφύγιο και τροφή βαριά ασθενείς, ενίοτε άστεγοι με ψυχιατρικά προβλήματα, άκακοι άνθρωποι ακόμη κι αν είναι καβγατζήδες με εκρήξεις δίπλα σε τρομαγμένους νεοφερμένους με ελαφρότερες παθήσεις. Μακάρι να μπορέσω κάποτε να ανακαλώ μόνον την ευγένεια, την εμπειρία και τις γνώσεις κάποιων ψυχιάτρων που εργάζονται με συνέπεια εδώ.