Πίτσα με κρύπτη

Το κράτος έκλεβε η Pizza Fan, όχι εμάς. Γιατί να μας νοιάζει λοιπόν το έγκλημα; Ίσως μάλιστα και να του άξιζε του κράτους η εις βάρος του απάτη με όλα αυτά τα χρήματα που εισπράττει με το ζόρι από εταιρείες κι επαγγελματίες. Αυτή η μεγαλόψυχη ιδέα υπέρ του φερόμενου ως κλέφτη, που συνεπάγεται τον υποβιβασμό της υπόθεσης είτε σε αμελητέο συμβάν είτε σε αστείο, αναδεικνύει τη νεοελληνική σύγχυση σχετικά με το τι είναι τέλος πάντων το κράτος: το κράτος δεν είμαστε εμείς· είναι κάτι ασαφές, σκοτεινό και ύποπτο. Είναι κάτι που του αξίζει να το πολεμούν με κάθε μέσο. Βέβαια, οι υποστηρικτές αυτής της άποψης δεν σκέφτονται ότι ο ΦΠΑ που δεν αποδόθηκε στο κράτος, χρεώθηκε κανονικά από την επιχείρηση. Και ποιοι τον πλήρωσαν; Οι καταναλωτές, που τώρα χαχανίζουν.

Το κράτος κοιμάται

Η υπόθεση της Pizza Fan αποκαλύφθηκε έπειτα από καταγγελία πολίτη. Αν η αποκάλυψη της ακόμα μεγαλύτερης απάτης της αλυσίδας φούρνων «Χωριάτικο» προέκυψε από πρωτοβουλία των ίδιων των Αρχών, δεν έχει ακόμα γίνει γνωστό. Μπορούμε ωστόσο να ελπίζουμε. Εντάξει, όσο γινόταν η ζημιά των 25 εκατομμυρίων, το κράτος κοιμόταν. Στα 100 εκατομμυρία όμως μακάρι να ξύπνησε μόνο του και όχι από ένα αναρμόδιο ξυπνητήρι που ίσως και να μη χτύπαγε ποτέ. Δικαίως τώρα ο κόσμος αναρωτιέται πώς γίνεται οι μικροί παίκτες να ελέγχονται διεξοδικά, αλλά οι μεγάλοι να αφήνονται όσο χαλαροί χρειάζεται ώστε να προλάβουν να γεμίσουν κρύπτες με χρήματα, ρολόγια και μετρητά προτού πιαστούν. Κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε και τι ακριβώς έκαναν οι ελεγκτικές και οι διωκτικές αρχές όσο οι κρύπτες γέμιζαν.

Πονηρά ανεύθυνοι

Ότι το κράτος λειτουργεί στοιχειωδώς, ίσα ίσα για να δικαιολογεί κάπως την ύπαρξή του, το γνωρίζουμε. Στην Γκράβα, η εγκατάσταση της μονάδας φυσικού αερίου πριν καμιά εικοσαετία έγινε όπως όπως, απλώς για να γίνει. Έπειτα κανείς δεν έλεγξε πώς έγινε, αν οι προδιαγραφές ασφαλείας τηρούνται, αν το σύστημα λειτουργεί, αν μέσα στα χρόνια η εγκατάσταση συντηρήθηκε όπως έπρεπε. Οι αδιέξοδες αλληλοκατηγορίες για το ποιος ευθύνεται τώρα, ποιος είχε την ευθύνη χθες και ποιος όφειλε να ενημερώσει τον υπεύθυνο προχθές, δεν είναι μόνο μέθοδος αυτοπροστασίας των αρμόδιων, αλλά και θωράκισης του ίδιου του πλαδαρού κράτους. Η τεχνική πολυπλοκότητα της κρατικής οντότητας, το γεγονός ότι ποτέ δεν βγαίνει άκρη για τίποτα δεν είναι μια τυχαιότητα. Τα πράγματα είναι όπως είναι επίτηδες, ώστε το κράτος να διογκώνεται ανεξέλεγκτα, οι άχρηστοι να πληθαίνουν και το χρήμα να ρέει.

Καταφύγιο

Τον δήμαρχο Αθηναίων τον απασχόλησε περισσότερο η διαρροή του πορίσματος του ΤΕΕ, παρά το περιεχόμενό του. Μέχρι στιγμής δεν έχει βρει κάτι να πει σχετικά με τις ευθύνες του δήμου για την κατάσταση του σχολικού συγκροτήματος, αλλά για τους δημοσιογράφους που τόλμησαν να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να βρουν το πόρισμα και να το δημοσιοποιήσουν όσο εκείνος μακαρίως αδρανούσε, είχε πολλή οργή να εκφράσει. Ξέρει τι κάνει όμως. Όταν γνωρίζεις ότι φταις, κατασκευάζεις αντιπερισπασμούς. Το τελευταίο καταφύγιο του κατακρημνιζόμενου πολιτικού είναι τα συμφέροντα που τον πολεμούν· οι «πουλημένοι» δημοσιογράφοι.

Συμβαίνουν τέτοια πράγματα;

Μπορείς να κάνεις τον εξοργισμένο. Εναλλακτικά, παριστάνεις τον ανήξερο. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν διανοείται σε τι διεφθαρμένη χώρα ζούμε! Του κάνει τόση εντύπωση, που ούτε να το διατυπώσει ευθέως δεν μπορεί. Υπαινικτικά και με το γνωστό boomer χιούμορ που τον διακρίνει, μας συνιστά από τα κοινωνικά του δίκτυα να παρακολουθήσουμε τον Νονό για να καταλάβουμε. Μας έβαλε στη θέση μας, ξεχνώντας τη δική του μέχρι το 2019.