Πειραϊκή-Πατραϊκή: Μια εταιρική επωνυμία που έχει μείνει χαραγμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο παραπέμποντας σε ένα ένδοξο παρελθόν για την ελληνική βιομηχανία, ταυτισμένη ταυτόχρονα με τη μάστιγα της αποβιομηχάνισης που δεκαετίες πριν αποξήλωσε την παραγωγική καρδιά της χώρας.
Η Πειραϊκή – Πατραϊκή, ωστόσο, υπήρξε η μεγαλύτερη ελληνική κλωστοϋφαντουργία, συντηρώντας χιλιάδες θέσεις εργασίας, αλλά και προσφέροντας στην ελληνική κοινωνία προϊόντα που φημίζονταν για την ποιότητά τους. Το ξέρουν καλά, άλλωστε, όσοι, -και δεν είναι λίγοι-, τυχαίνει να έχουν στη ντουλάπα τους από τους προγόνους τους κάποια σεντόνια ή άλλα προϊόντα, τα οποία, παρά το βάρος των δεκαετιών, «επιζούν» μέχρι σήμερα.
Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από το 1996, όταν έπεσαν και τυπικά οι «τίτλοι τέλους» στις προσπάθειες ανασυγκρότησης της εμβληματικής επιχείρησης.
Η αφετηρία και οι πρωταγωνιστές
Η αφετηρία ήταν αρκετά ταπεινή σε σχέση με όσα ακολούθησαν και γράφτηκε στην Πάτρα το 1919, όταν ιδρύθηκε η ομόρρυθμη «Πατραϊκή Εμποροβιομηχανική Εταιρεία» από τον Χριστόφορο Κατσάμπα και τον Σταμούλη Στράτο με αντικείμενο την παρασκευή καλτσών και την βαφή και πώληση νημάτων με πρώτη ύλη αρχικά από το εξωτερικό.
Οι δύο φιλόδοξοι νέοι είχαν ξεκινήσει «με τα τσαρούχια από τα χωριά τους», όπως είχε αφηγηθεί ο γιος του ενός εκ των συνιδρυτών Φαίδων Στράτος, και ήταν απλοί υπάλληλοι. Αυτό το «κοστούμι» όμως δεν τους χωρούσε. Έτσι όταν γνωρίστηκαν έβαλαν στόχο να κάνουν κάτι δικό τους. Και όχι κάτι μικρό, αλλά ένα εργοστάσιο που θα μπορούσε να παράγει υφάσματα και βαμβακερά υψηλής ποιότητας, όπως τα εισαγόμενα.
Ο Χριστόφορος Κατσάμπας ένας από τους δύο ιδρυτές της «Πατραϊκής Εμποροβιομηχανικής Εταιρείας» το 1919.
Καθότι δεν προέρχονταν από κάποιο «τζάκι» έπρεπε παράλληλα να ανταποκριθούν στις ανάγκες της επιβίωσης. Χαρακτηριστικό όμως της πίστης τους στο κοινό όραμα και της εξαιρετικής μεταξύ τους «χημείας» ήταν το γεγονός ότι συμφώνησαν ο ένας, εν προκειμένω ο Κατσάμπας, να ασχοληθεί με το στήσιμο της εταιρείας τους και ο άλλος, δηλαδή, ο Στράτος να παραμείνει υπάλληλος μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες, ώστε να μοιράζονται τον μισθό του. Όταν και οι δύο στρατεύτηκαν στην ανάπτυξη της Πατραϊκής ακολούθησαν μια «απαράβατη αρχή»: τις όποιες διαφωνίες θα είχαν να τις επιλύουν μεταξύ τους, όσο επίπονο και χρονοβόρο κι αν ήταν αυτό. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό τηρήθηκε τα χρόνια που ακολούθησαν.
Το 1923 έγινε η αρχική επέκταση με την προσθήκη και ταπητουργίας στο πρώτο ιστορικό κτήριο της εταιρείας.
Μόλις έναν χρόνο αργότερα, το 1924 η Πατραϊκή μετεξελίχτηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία και ήταν η πρώτη Ανώνυμη Εταιρεία που ιδρύθηκε στην Πάτρα. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκε και η πρώτη ντιζελοκίνητη μηχανή που αγοράστηκε από τη Γερμανία, αντικαθιστώντας την ατμοκίνητη.
Ήταν η εποχή του Μεσοπολέμου που οι κουρασμένες από τις κακουχίες κοινωνίες αναζητούσαν το καινούργιο, με τη βιομηχανική παραγωγή να αλλάζει και να εκσυγχρονίζεται. Στο πλαίσιο αυτό, Κατσάμπας και Στράτος, με το βλέμμα τους στραμμένο προς το μέλλον, δεν δίστασαν να επενδύσουν, αλλά και να λάβουν υψηλά δάνεια για να εξοπλίσουν το δημιούργημά τους με νέες δυνατότητες. Έτσι, έφεραν κι άλλα σύγχρονα τότε μηχανήματα από τη Γερμανία, εγκαινιάζοντας το 1928 τη λειτουργία κλωστηρίου, για τις ανάγκες του οποίου «επιστράτευσαν» εξειδικευμένο προσωπικό από τις κλωστοϋφαντουργίες του Πειραιά. Εκεί όπου λειτουργούσε η Πειραϊκή, η οποία ήταν εξ αρχής σχεδόν προβληματική, με υψηλά χρέη.
Ο Χριστόφορος Στράτος συμμετείχε στη διοίκηση από το 1952 μέχρι και το 1974, αλλά παράλληλα ακολούθησε πολιτική καριέρα
«Γέννημα» μιας κρίσης
Μπορεί οι δραστηριότητες της Πατραϊκής να επεκτείνονταν, αλλά «καιγόταν» πολύ χρήμα, με συνέπεια τη διετία 1929-1931, μια περίοδο σφραγισμένη από το μεγάλο κραχ και την ύφεση που σκέπασε με σύννεφα όλο τον κόσμο, η εταιρεία να βρεθεί αντιμέτωπη με την πρώτη μεγάλη κρίση. Αυτή η κρίση οδήγησε το 1933 στην αναγκαστική σχεδόν συγχώνευση της Πειραϊκής με την Πατραϊκή προκειμένου να ανοίξει και πάλι η «κάνουλα» των δανειοδοτήσεων από την Εθνική Τράπεζα. Έτσι, σαν «τέκνο» μιας κρίσης γεννήθηκε η Πειραϊκή- Πατραϊκή.
Ακολούθησε μια φάση ανάπτυξης που έπαψε βίαια με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στη διάρκεια του οποίου, ωστόσο, συνέχισε τη λειτουργία της εφοδιάζοντας με κουβέρτες και υφάσματα τον Ελληνικό Στρατό.
Μετά το τέλος της Κατοχής και του Εμφυλίου, όταν η Ελλάδα προσπαθούσε να αποτινάξει τις στάχτες και να σταθεί στα πόδια της, έγινε το επόμενο μεγάλο βήμα με την δημιουργία της σύγχρονης μονάδας στο Μεγάλο Πεύκο, το πρώτο εργοστάσιο που κτίστηκε στην χώρα μεταπολεμικά.
Η «χρυσή εποχή»
Η εκτίναξη της Πειραϊκής – Πατραϊκής συμβάδισε με την περίοδο ανοικοδόμησης της Ελλάδας, ενώ ευνοήθηκε και από τις γενικότερες διεθνείς συνθήκες. Έτσι, η δεκαετία του ’60 ήταν αναμφισβήτητα η «χρυσή εποχή» για την εταιρεία που γιγαντώθηκε, με τα προϊόντα της να μπαίνουν σε κάθε σπίτι, αλλά και να ταξιδεύουν στην Ευρώπη και άλλα σημεία του κόσμου.
Τότε έγιναν και τα καθοριστικά βήματα που την κατέστησαν τη μεγαλύτερη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργικής, βάμβακος και έτοιμων ενδυμάτων της χώρας, με πέντε σύγχρονες παραγωγικές μονάδες και 4.000 εργαζομένους.
Ιωάννα και Ιάσων Στράτος
Το 1962 η Πειραϊκή– Πατραϊκή έφτασε να γίνει θέμα και στο «Time», το οποίο περιλάμβανε δηλώσεις του 38χρονου τότε Χριστόφορου Στράτου, του ενός γιου του Στ. Στράτου, που είχε ενταχθεί στη διοίκηση με θέση γενικού διευθυντή της επιχείρησης. Το φημισμένο αμερικανικό περιοδικό είχε χαρακτηρίσει τη Πειραϊκή – Πατραϊκή, ως «βιομηχανία πρότυπο».
Την ίδια χρονιά, αυτοματοποίησε το πληροφοριακό της σύστημα, με το μοντέλο «1402» της ΙΒΜ και ήταν από τις πρώτες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, που το εγκατέστησαν.
Το χτύπημα της μοίρας, όμως, δεν άργησε να έρθει. Έτσι,, τον Απρίλιο του 1963 ο ένας εκ των ιδρυτών και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, ο Σταμούλης Στράτος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών.
Με τη δεύτερη γενιά των δύο οικογενειών να αναλαμβάνει καίρια πόστα και ενεργό δράση, η αναπτυξιακή πορεία του ομίλου συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στο απόγειό του να διαθέτει εννέα εργοστάσια, εκ των οποίων επτά στην Ελλάδα (Πάτρα, Πειραιά, Μ. Πεύκο, Χαλκίδα, Σύρο, Καβάλα, Καρπενήσι) και δύο εκτός συνόρων, στο Χαρτούμ του Σουδάν (μονάδα εκκόκκισης και επεξεργασίας βαμβακιού) και στη Δ. Γερμανία με τη «Piraiki-Patraiki van Delden».
Απασχολώντας πάνω από 7.000 εργαζόμενους, ήταν εκείνη την περίοδο ο μεγαλύτερος εργοδότης στην Ελλάδα, μετά το Δημόσιο.
Η επόμενη γενιά
Όταν οι ιδρυτές αποχώρησαν από το προσκήνιο, βγήκαν μπροστά τα παιδιά τους, ορισμένα εκ των οποίων αναδείχθηκαν σε επιδραστικές προσωπικότητες της εποχής.
Ο Χριστόφορος Στράτος συμμετείχε στη διοίκηση από το 1952 μέχρι και το 1974, αλλά παράλληλα ακολούθησε πολιτική καριέρα. Ήδη από τη δεκαετία του 1960, έγινε υπουργός σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις, ενώ στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της χούντας επέδειξε αντιδικτατορική δράση, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να παραμείνει κρατούμενος για αρκετούς μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Στη Μεταπολίτευση εξελέγη βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων, Εσωτερικών και Συγκοινωνιών. Έφυγε από τη ζωή το 1982 σε ηλικία μόλις 58 ετών.
Ο Ιάσων Στράτος συμμετείχε ενεργά στη διοίκηση του ομίλου, ενώ τη δεκαετία του ’80 και ’90 διετέλεσε για χρόνια και Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ).
Την δεκαετία του 1960 απασχολώντας πάνω από 7.000 εργαζόμενους, ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης στην Ελλάδα, μετά το Δημόσιο
Ο Φαίδων Στράτος, εντάχθηκε στον όμιλο από το 1965 και διετέλεσε εκτελεστικό μέλος του Δ.Σ., αλλά και υπεύθυνος για τις θυγατρικές εταιρείες του μέχρι το 1984. Όπως και ο αδελφός του Χριστόφορος Στράτος, είχε μια τάση προς την πολιτική. Την περίοδο 1975-1985 μάλιστα διετέλεσε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας. Παντρεύτηκε την γνωστή γλύπτρια και εικαστικό Ελένη Πόταγα – Στράτου, που θεωρείται θρύλος της σύγχρονης ελληνικής τέχνης και απέκτησαν μαζί τρεις κόρες, τη Δανάη, τη Μαρίνα και την Αμαλία. Η εικαστικός Δανάη Στράτου είναι η σύζυγος του Γιάνη Βαρουφάκη προς τον οποίον ο Φ. Στράτος δεν δίστασε να του ασκήσει δημόσια σκληρή κριτική για τους χειρισμούς του στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές το «ταραγμένο» 2015. Ο Φαίδων Στράτος έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 2019.
Ακόμη, ο Θεόδωρος Στράτος επίσης συμμετείχε στις οικογενειακές επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Από πλευράς της οικογένειας Κατσάμπα ξεχώρισαν το Απόστολος Κατσάμπας που διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου καθώς και ο Τάκης Κατσάμπας που ήταν μέλος του Δ.Σ. με βασική ευθύνη τις νέες παραγωγικές μονάδες.
Οι σχέσεις των δύο οικογενειών παρέμειναν αδιατάρακτες μέχρι τέλους λόγω και του καταμερισμού αρμοδιοτήτων, ενώ ενισχυτικό ρόλο έπαιξε και ο γάμος του Χριστόφορου Στράτου με την Σοφία Κατσάμπα, κόρη του Χριστόφορου Κατσάμπα.
Η αρχή της πτώσης
Για χρόνια η Πειραϊκή -Πατραϊκή είναι η εταιρεία που «ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει», κατά το γνωστό διαφημιστικό της σλόγκαν. Αυτό όμως δεν θα διαρκούσε για πάντα αφού από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ξεκίνησε η σταδιακή πτώση.
Μια πτώση που οφειλόταν σε πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες. Οικονομικούς, καθώς υπήρχαν μεγάλα δανειακά «ανοίγματα» και δεν επικρατούσε ιδιαίτερη…νοικοκυροσύνη εντός των τειχών, πολιτικούς, αφενός με την στρατηγική των αποκρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Καραμανλή που είχε κλονίσει τη σχέση της με το βιομηχανικό κατεστημένο, αφετέρου με τις δυναμικές κινητοποιήσεις και απεργίες των εργαζομένων, αλλά και διεθνείς, με τις πετρελαϊκές κρίσεις που ανέτρεψαν τα δεδομένα.
Δεν είναι λίγοι όσοι θεωρούν ότι στην εταιρεία ακόμη και κατά την περίοδο της εκρηκτικής της ανάπτυξης υπήρχαν φαινόμενα κακοδιαχείρισης. Κάτι που σε συνδυασμό με το υπεράριθμο προσωπικό, -περιλαμβανομένων των πελατειακών διορισμών-, αλλά κυρίως με τα υψηλά δάνεια σε εποχές που λόγω πληθωρισμού τα επιτόκια βρίσκονταν στον…ουρανό, αποτέλεσαν ένα «δηλητηριώδες μίγμα» που μοιραία θα οδηγούσε στο τέλος.
Η Πειραϊκή – Πατραϊκή στις δόξες της.
Μέσα σε όλες αυτές τις οικονομικές φουρτούνες, στην Πειραϊκή – Πατραϊκή υπήρχαν και τα ευτράπελα, τα οποία όμως έγιναν λαϊκό ανάγνωσμα, για παράδειγμα, με την πολύκροτη υπόθεση του λογιστή της εταιρείας, ο οποίος κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση 14 εκατ. δραχμών, για τα…μάτια γνωστής ηθοποιού και τραγουδίστριας…
Το τέλος
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ήταν πλέον φανερό ότι για να κρατηθεί ζωντανή η εταιρεία χρειαζόταν κρατική παρέμβαση. Η τύχη της, άλλωστε, λόγω των χιλιάδων εργαζομένων, ήταν ένα δύσκολο πολιτικό σταυρόλεξο.
Κάπως έτσι αντιμετωπίστηκε και μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. Τελικά το 1984 η Πειραϊκή – Πατραϊκή εντάχθηκε στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, με τον μανδύα της «κοινωνικοποίησης». Μια εξέλιξη όμως που τη βύθισε πιο βαθιά στην ύφεση. Έκτοτε έφθινε, έχοντας καταστεί μια προβληματική επιχείρηση που για να λειτουργήσει χρειαζόταν διαρκώς φρέσκο χρήμα.
Μετά το 1989, παρά τις διάφορες προσπάθειες «εξυγίανσης» και «αναδιάρθρωσης» που κάθε τόσο εξαγγέλλονταν αλλά έπεφταν στο κενό, τα χρέη γιγαντώνονταν και το «καράβι» είχε αρχίσει να βυθίζεται. Το 1992 σταμάτησε η παραγωγή και απολύθηκε το σύνολο σχεδόν του προσωπικού. Το 1996, όταν έληξαν οι προσπάθειες ανασυγκρότησης, έπεσαν οριστικά οι τίτλοι τέλους, αφήνοντας πίσω τεράστιες υποδομές που έμειναν στην πλειονότητά τους αναξιοποίητες, αλλά και τεράστια χρέη. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν εντάχθηκε στον ΟΑΕ αυτά ήταν στα 50 δις δραχμές και το 1996 που έκλεισε είχαν φτάσει στα 240 δις δραχμές.
Το 1992 σταμάτησε η παραγωγή και απολύθηκε το σύνολο σχεδόν του προσωπικού
Τριάντα χρόνια μετά, το αποτύπωμά της παραμένει ζωντανό, όπως και πολλά προϊόντα της, αντιπροσωπεύοντας σε έναν βαθμό την πορεία της ελληνικής βιομηχανίας …
Η σχέση του Στράτου με τη Hermes
Στο φόντο αυτής της γλυκόπικρης ιστορίας εκτυλίχθηκε παράλληλα μια άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, καθώς αναδεικνύει τη στενή σχέση της οικογένειας του Φαίδωνα Στράτου με τον εμβληματικό γαλλικό όμιλο ειδών πολυτελείας Hermes.
Ξεκινά από την ελληνική καταγωγή της Rena Dumas, συζύγου του θρυλικού Jean Louis Dumas που κράτησε επί δεκαετίες τα ηνία του ταυτισμένου με το απόλυτο luxury ομίλου.
Η Rena Dumas ή Ρένα Γρηγοριάδη γεννήθηκε το 1937 σε ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, με θέα τον Παρθενώνα. Το 1957, η 20χρονη κοπέλα επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο για τη Μασσαλία. Η νέα της ζωή στο Παρίσι ξεκίνησε με ορόσημο τη φοίτησή της στην École Nationale Supérieure des Arts Appliqués et des Métiers d’Art. Εκεί γνωρίζει αρχικά τον Philippe Dumas, και λίγο αργότερα, σε ένα πάρτι στη φοιτητική εστία, τον αδελφό του Jean-Louis με τον οποίο ερωτεύτηκαν, παντρευτήκαν και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Pierre-Alexis και τη Sandrine.
Μετά την αποφοίτησή της το 1961, επέστρεψε για λίγο στην Ελλάδα και, μεταξύ άλλων, συμμετείχε στην ομάδα που επιμελήθηκε τον εσωτερικό σχεδιασμό του Hilton.
Ο Φαίδων Στράτος με την Ελένη Ποτάγα και την Δανάη Στράτου
Στη συνέχεια αφιερώθηκε στον σχεδιασμό των καταστημάτων της Hermes (μεταξύ αυτών και της Αθήνας) παράλληλα με το προσωπικό της γραφείο, το RDAI (Rena Dumas Architecture Intérieure).
Ο Jean Louis Dumas, -πέμπτης γενιάς διάδοχος της οικογένειας-, ανέλαβε το 1978 τα ηνία του γαλλικού οίκου και πιστώνεται την απογείωση και τη διεθνοποίησή του. Είναι αυτός που εξέλιξε την Hermes στον σημερινό πανίσχυρο όμιλο εκτοξεύοντας τον τζίρο, ανοίγοντας 300 καταστήματα σε όλο τον κόσμο και διευρύνοντας την προϊόντική γκάμα με κοσμήματα έως και κολόνιες.
Η Αίγινα
Ο Φαίδων Στράτος με τη διάδοχο του στην Hermes, Φραντσέσκα Ντι Κορόμπιο
Το καταφύγιο του ζεύγους δεν ήταν μια τεράστια έπαυλη της μαγευτικής γαλλικής επαρχίας ή κάποιος εξωτικός προορισμός της Καραϊβικής, αλλά η Αίγινα.
Εκεί επέστρεφαν κάθε χρόνο και ιδιαίτερα από τότε που το «τιμόνι» της μυθικής φίρμας ανέλαβαν οι διάδοχοί τους, διαμένοντας επί μήνες, ταυτιζόμενοι με τους κατοίκους του νησιού. Και σύμφωνα με μαρτυρίες δεν υπήρχε τίποτα εξεζητημένο ή, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, «πολυτελές» στον τρόπο ζωής τους.
Τούς αρκούσε που είχαν την ευτυχία να μοιράζονται το μοναδικό ελληνικό φως. Ο δεσμός τους με το νησί ήταν ακατάλυτος και τόσο ισχυρός ώστε φέρονται να είχαν εκφράσει την επιθυμία να ταφούν εκεί όταν θα έφευγαν από τη ζωή.
Φωτογράφιση για τον οίκο Hermes στην Αίγινα
Το αρχοντικό σπίτι του Jean Louis και της Rena Dumas στον παραδοσιακό οικισμό Παχειά Ράχη της Αίγινας, ένα χωριό με αναπαλαιωμένα τα παλιά κτήρια, εξακολουθεί να δεσπόζει, ενταγμένο πλήρως στο φυσικό τοπίο.
Η Hermes στην Αθήνα
Η αγάπη για την Ελλάδα και ειδικότερα για την Αίγινα μεταλαμπαδεύθηκε στην επόμενη γενιά, στα παιδιά και τα ανίψια τους, έτσι ώστε οι σημερινοί επικεφαλής του ομίλου, να την επισκέπτονται πολύ συχνά.
Η ιδιαίτερη σχέση του φημισμένου οίκου με την Αίγινα επισφραγίστηκε κατά κάποιο τρόπο το 2012, όταν επελέγη ο αρχαίος ελαιώνας της Παχειάς Ράχης, για την φωτογράφηση της νέας κολεξιόν, με απαράμιλλο σκηνικό τις αιωνόβιες ελιές. Επίσης, εκεί η ηθοποιός και σκηνοθέτης Sandrine Dumas γύρισε το φιλμ μικρού μήκους με τον τίτλο «Νόστος» κάνοντας την Αίγινα γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Σαντρίν Ντιμάς
Το νησί του Αργοσαρωνικού υπήρξε και ο σταθμός για την στενότατη σχέση του Jean Louis Dumas και της Ρένας Γρηγοριάδη με την οικογένεια του Φαίδωνα Στράτου και της συζύγου του Ελένης Πόταγα, οι οποίοι διατηρούσαν τη δική τους οικία στο γειτονικό «Κτήμα Παγώνι».
Μεταξύ τους υπήρχε μια σπάνια «χημεία» η οποία εξελίχθηκε σε βαθιά φιλία, ενώ η Ρένα Γρηγοριάδη-Dumas και η Ελένη Πόταγα μοιράζονταν, επιπλέον, το πάθος τους για την τέχνη.
Καρπός της αγάπης των Dumas για την Ελλάδα ήταν η απόφαση του Jean Louis να ανοίξει η Hermes το δικό της κατάστημα στη χώρα μας. Και βέβαια αποφάσισε να εμπιστευθεί τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της Hermes Grece στον επιστήθιο φίλο του Φαίδωνα Στράτο, που αποτελούσε έναν από τους πλέον χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του λεγόμενου “old money” και της παλιάς μεγαλοαστικής τάξης της Αθήνας.
Ο ελληνικός βραχίονας του γαλλικού brand άνοιξε το εμβληματικό κατάστημα στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Βουκουρεστίου τον Νοέμβριο του 2005.
Ζαν Λουί και Ρένα Ντιμά
Λίγους μήνες νωρίτερα είχε συγκροτηθεί το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας, με το «παρών» να δίνουν ο «πατριάρχης» του ομίλου Jean Louis Dumas, ο επίτιμος πρόεδρος της Alpha Bank Γιάννης Kωστόπουλος και ο Φαίδων Στράτος, ως Διευθύνων Σύμβουλος. Θέση που διατήρησε επί 14 συναπτά έτη μέχρι τις αρχές του 2019, -λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, έφυγε από τη ζωή-, όταν και τον διαδέχθηκε η υπεύθυνη του ομίλου για την Ιταλία και την Τουρκία, Francesca Di Carrobbio.
Η Hermes Grece που συμπληρώνει φέτος 21 χρόνια παρουσίας στην ελληνική αγορά, με τις αυξανόμενες επιδόσεις της δικαιώνει την επιλογή του Jean Louis Dumas. Αποτελώντας, παρά το ένα και μοναδικό της κατάστημα στη χώρα μας, τον απόλυτο προορισμό για όσους αντέχουν οικονομικά να αποζητούν την αξεπέραστη ποιότητα και το μοναδικό στυλ των προϊόντων της.
Αρκεί να αναφερθεί ότι το 2008, όταν η Ελλάδα έμπαινε στο «σκοτεινό τούνελ» της οικονομικής κρίσης, ο τζίρος της ήταν στα 4,8 εκατ. ευρώ, ενώ το 2025 έφτασε στα 26,53 εκατ. ευρώ.