Φόρτωση Text-to-Speech…
Ούτε αδελφάκια ούτε δώρα εκτός λίστας, ούτε ρούχα σε χρώμα διαφορετικό από το μπλε. Και, προς Θεού, κανένα παιδί να μην τρέχει μέσα στο σπίτι. Οσο για το τραγούδι των γενεθλίων, καλό θα ήταν οι μικροί καλεσμένοι να το έχουν προβάρει από πριν, ώστε να το πουν σωστά μπροστά στην κάμερα.
Αυτές ήταν μερικές μόνο από τις οδηγίες που περιλάμβανε μια πρόσκληση σε πάρτι, που είχε φτάσει στο inbox της ψυχολόγου-ψυχοθεραπεύτριας δρος Λίζας Βάρβογλη πριν από λίγα χρόνια, όταν ζούσε με την οικογένειά της στη Βοστώνη. Το μήνυμα είχε σταλεί από τη μητέρα ενός συμμαθητή των παιδιών της, της Β΄ Δημοτικού, ενόψει του πάρτι γενεθλίων του. Οι γονείς καλούνταν να παραμείνουν καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής για να επιβλέπουν τα παιδιά τους, που επίσης έπρεπε να παραμείνουν όσο το δυνατόν περισσότερο στον κήπο. Ως εκ τούτου, οι μητέρες παρακαλούνταν να αποφύγουν τα τακούνια, ώστε να μην καταστραφεί το γκαζόν. Σε περίπτωση διατροφικής αλλεργίας ή ανάγκης πρόσθετης υποστήριξης στη συμπεριφορά κάποιου παιδιού οι οικοδεσπότες έπρεπε να ενημερωθούν εγκαίρως. Οσον αφορά τα δώρα, οι καλεσμένοι έπρεπε να επιλέξουν από την επισυναπτόμενη λίστα «για να αποφύγουμε τα διπλά δώρα». «Θα προτιμούσαμε να μην είναι μεταχειρισμένα», προσέθεταν.
Οταν η κ. Βάρβογλη δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες την πρόσκληση στα κοινωνικά δίκτυα, η ανάρτηση έγινε viral. Ηταν αναμενόμενο. Οσο κι αν στην Ελλάδα έχουν… δυσκολέψει τα παιδικά πάρτι, η φιλοξενία παραμένει μια έννοια που υπερβαίνει τους κανόνες, τις προδιαγραφές και την ανάγκη του οικοδεσπότη να γίνουν όλα όπως τα έχει φανταστεί.
Η «Κ» βρήκε την κ. Βάρβογλη. Οπως μας είπε, η πρόσκληση ήταν πέρα για πέρα αληθινή, αλλά για προφανείς λόγους είχε αλλοιώσει τα ονόματα και κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να αποκαλύψει την ταυτότητα της οικογένειας. Αν και σχολιάστηκε έντονα στα γκρουπ των γονιών, οι περισσότεροι είχαν ανταποκριθεί θετικά, αφού τα παιδιά ήταν φίλοι και συμμαθητές – όπως και η ίδια.
Υπερβολική ανάγκη ελέγχου
«Στην είσοδο υπήρχαν καρτελάκια για τους καλεσμένους, στο σπίτι έμπαινε αυστηρά ένας γονιός ανά παιδί», θυμάται. «Με το που έμπαινες άφηνες το δώρο σου το οποίο καταγραφόταν. Εμπαινε δηλαδή συγκεκριμένη ετικέτα με το όνομά σου απ’ έξω, στην περίπτωση που δεν είχε μέσα κάρτα». Στη συνέχεια, δίνονταν συγκεκριμένες οδηγίες για το πού θα κάθονταν οι γονείς, ώστε να μπορούν να επιβλέπουν τα παιδιά. «Μας είχε ζητηθεί να προσέχουμε τα παιδιά, μολονότι σε αυτή την ηλικία τα παιδιά προσέχουν μια χαρά τον εαυτό τους». Είχαν προβλεφθεί ακόμη και παντοφλίτσες για όποια μητέρα είχε ξεχαστεί και είχε εμφανιστεί με τακούνια.
«Η ατμόσφαιρα ήταν… μαγκωμένη», περιγράφει η ίδια: «Δεν αισθανόσουν ότι βρισκόσουν σε μια γιορτή όπου οι άνθρωποι είχαν έρθει να διασκεδάσουν. Ηταν σαν να βρισκόμασταν σε μια τάξη και έπρεπε να κάνουμε τα πράγματα σωστά». Ακόμη και οι επιλογές στο φαγητό ακολουθούσαν αυστηρούς κανόνες. Η ίδια θυμάται μια μητέρα που ζήτησε κρέμα για τον καφέ της και εισέπραξε την απάντηση ότι δεν υπήρχε, λόγω των λιπαρών, παρά μόνο γάλα σόγιας. «Ολα ήταν εξαιρετικά προσεγμένα, τίποτα δεν μπορούσε να είναι ανθυγιεινό», αναφέρει. Οπως λέει, το παιδί που γιόρταζε μπορούσε να φάει τούρτα μόνο μία φορά τον χρόνο: στα γενέθλιά του.
Αξίζει να αναρωτηθούμε: «Πόση οργάνωση μας βοηθά και από ποιο σημείο αρχίζει να μας στερεί τη χαρά;».
«Υπήρχε μια σχεδόν καταναγκαστική νότα στα πάντα. Τι θα φας, πόσο θα φας, όχι δεύτερο πιάτο, πώς θα κινηθείς, τι θα πεις. Για τη φωτογραφία και το βίντεο τα παιδιά τοποθετήθηκαν με σειρά ύψους και εγγύτητας στον εορτάζοντα. Υπήρχε έντονη ανάγκη για ομοιομορφία, τάξη, ευθυγράμμιση. Το αποτέλεσμα ήταν κάτι πολύ πλαστό, χωρίς αυθορμητισμό. Ακόμη και τα παιδιά το αντιλήφθηκαν. Στο τέλος ήταν όλοι εξαντλημένοι, γονείς και παιδιά. Ηταν σαν να είχαν περάσει άλλη μια μέρα στο σχολείο».
Η ίδια διακρίνει στη συμπεριφορά της οικοδέσποινας χαρακτηριστικά υπερβολικής ανάγκης ελέγχου, «που δεν αφήνει κανένα περιθώριο στον αυθορμητισμό, στην παιδική αταξία, που δεν επιτρέπει στα παιδιά ακόμα και να τραγουδήσουν παράφωνα ένα τραγούδι ή να φορούν ο καθένας το χρώμα της επιλογής τους, όλα όσα δηλαδή συνθέτουν την ομορφιά της ζωής».
Το περιστατικό είναι υπερβολικό ίσως, αλλά απηχεί τη σύγχρονη ανάγκη των γονιών να ελέγχουν τα πάντα. «Μερικές φορές οργανώνουμε εξαντλητικά τις λεπτομέρειες επειδή δυσκολευόμαστε να αντέξουμε το απρόβλεπτο ή την πιθανότητα κριτικής. Η πίεση να τα κάνουμε όλα σωστά ως γονείς μπορεί να δυναμώνει αυτή την ανάγκη. Η δυσκολία αρχίζει όταν, για να ηρεμήσουμε εμείς, πρέπει όλοι γύρω μας να συμμορφωθούν. Εκεί, αξίζει να αναρωτηθούμε: “Πόση οργάνωση μας βοηθά και από ποιο σημείο αρχίζει να μας στερεί τη χαρά;”».
Αν ήταν φίλη της, τι θα τη συμβούλευε η δρ Βάρβογλη; «Θα προσπαθούσα πρώτα να καταλάβω τι την πιέζει. Ποιο κομμάτι αυτής της γιορτής την αγχώνει περισσότερο; Τι θα τη βοηθούσε να τη χαρεί κι εκείνη; Στη συνέχεια, θα συζητούσαμε ποιες οδηγίες διευκολύνουν τη φιλοξενία και ποιες ζητούν από τους καλεσμένους να προσαρμοστούν σε μια τέλεια εικόνα. Είναι εύλογο να γνωρίζεις τις αλλεργίες των παιδιών· η προέγκριση των ρούχων τους χρειάζεται περισσότερη σκέψη. Θα τη ρωτούσα: “Αν οι φωτογραφίες έβγαιναν ατελείς, αλλά το παιδί σου περνούσε υπέροχα, πώς θα ένιωθες για το πάρτι;”».