Ο Αντώνης Καλκαβούρας σχολιάζει τον «επαγγελματισμό» που διακρίνει τους «αιώνιους αντιπάλους» στο να προσαρμόζουν την απόδοσή τους, να ξεπερνούν απουσίες και κάθε είδους προβλήματα και να είναι μακράν οι πιο αποτελεσματικές ομάδες της εφετινής Euroleague.
- Ολυμπιακός: Το «διπλό» με τα περισσότερα κέρδη με φόντο το μέλλον!
- Παναθηναϊκός: Γιατί θα θυμόμαστε και δεν θα θυμόμαστε το ματς με την Αρμάνι!
Καθώς πλέον συμπληρώσαμε το 20% της κανονικής περιόδου, νομίζω ότι ολοένα και λιγοστεύουν οι εναπομείναντες δύσπιστοι ότι φέτος η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης θα είναι αποκλειστικά υπόθεση των «αιωνίων αντιπάλων».
Μην βιαστείτε να υπονοήσετε ότι δεν λαμβάνω υπ’ όψιν μου την ραγδαία ανερχόμενη Ρεάλ, των αισίως έξι συνεχόμενων νικών ( η τελευταία επί της Φενέρ, που με πείθει λιγότερο από ποτέ στην εποχή του Saras) ή ότι υποτιμώ τις λοιπές αξιότιμες «δημοκρατικές δυνάμεις» (Χάποελ, Βαλένθια, Ζάλγκιρις, Ντουμπάι, Μπαρτσελόνα ή Ερυθρό Αστέρα)…
Το αντίθετο! Ίσα-ίσα που θεωρώ δεδομένο ότι όλες ή τουλάχιστον οι περισσότερες εξ΄αυτών, θα βελτιωθούν προϊόντος του χρόνου και κυνηγώντας τις δύο ελληνικές ομάδες, θα γίνονται ολοένα και πιο απειλητικές.
Ωστόσο με την ποιότητα και το βάθος των δύο ρόστερ τους, τους προπονητές που έχουν στους πάγκους τους, τον κόσμο που τους υποστηρίζει και την οικονομική ευχέρεια των ιδιοκτητών τους, θεωρώ ότι έχει φτάσει η ώρα που θα δούμε τον πολυαναμενόμενο ελληνικό «εμφύλιο» τελικό σε ένα Final Four.
Η εικόνα που παρουσίασαν στις δύο τελευταίες αγωνιστικές και τα αποτελέσματα που είχαν εν μέσω σημαντικών απουσιών για τους Πειραιώτες και με «ολικό ανακάτεμα της τράπουλας» στους «πράσινους», αποτελεί ένα ακόμη αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα που τους αποσπά αμφότερους από τους υπόλοιπους διώκτες του.
Ολυμπιακός: Το «διπλό» με τα περισσότερα κέρδη με φόντο το μέλλον!
Αν συμφωνήσουμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» νίκησαν στην Πόλη χωρίς τέσσερις παίκτες (Μιλουτίνοφ, Μοντέρο, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ), που αν ήταν υγιείς και παρόντες, μαζί με τον Βεζένκοβ θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν τους πέντε που περνούν τον περισσότερο χρόνο στο παρκέ και λαβουμε υπ’ όψιν ότι ο 2ος στην βαθμολογία, Ολυμπιακός, ανοίγει απόψε (21.15) την αυλαία ενός 40ημέρου χωρίς ουσιαστικά εκτός έδρας αγωνα, τότε όλοι στον Πειραιά θα πρέπει να είναι πλήρως ικανοποιημένοι από το εφετινό ξεκίνημα στην διοργάνωση.
Μετά από 38 μέρες αγωνιστικής περιόδου, η ομάδα που υποτίθεται κυνηγούν όλες οι υπόλοιπες 19 για να της αφαιρέσουν τα σκήπτρα που κατέκτησε πέρυσι στο “Telecom Center Athens”, έχει βγάλει με μεγάλη επιτυχία (5 νίκες σε 6 αγώνες) το 1/3 των ταξιδιών που θα κάνει φέτος στην regular season και ετοιμάζεται για μία σειρά επτά βατών αγώνων, με στόχο να εδραιωθούν στην πρώτη δυάδα πριν την πρώτη εφετινή επίσκεψή της στο ΟΑΚΑ για να αντιμετωπίσει τον μεγάλο της αντίπαλο (11/12).
Οι έξι αγώνες εξ’ αυτών θα διεξαχθούν στην “Sunel Arena” και ο ενδιάμεσος με την Μακάμπι θα γίνει εκτός, αλλά με άκρως ευνοϊκές συνθήκες (αν το ματς γίνει στο Βελιγράδι θα είναι κεκλεισμένων των θυρών και αν στην Κύπρο, η ατμόσφαιρα ενδεχομένως να είναι και καλύτερη από τα Άνω Λιόσια), οπότε ο Ολυμπιακός έχει όλα τα φόντα να είναι ακόμη και πρώτος στην βαθμολογία όταν θα αντιμετωπίσει τον Παναθηναϊκό.
Μία θεσή στην οποία ίσως και να βρισκόταν και τώρα, αν δεν είχε τόσο μαζεμένα και σημαντικά προβλήματα τραυματισμών και αν οι δύο μέχρι τώρα ήττες δεν προέκυπταν από λεπτομέρειες και σε παιχνίδια (με την Βίρτους σε νεκρό χρόνο και με την Φενέρ στο τελευταίο λεπτό) που η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα ήλεγχε.
Ο λόγος που οι τέσσερις φορές πρωταθλητές Ευρώπης έχουν φτάσει σε αυτό το προνομιακό σημείο, έχει να κάνει με την ικανότητά τους να καλύπτουν τις απουσίες τους μέσα από την λειτουργία του συνόλου, που όταν δεν παίζουν οι superstars έχει μία μεγαλύτερη ροπή στο συστημικό μπάσκετ του 61χρονου καταξιωμένου Έλληνα coach.
Ένα απτό παράδειγμα είναι ο τρόπος που έχει δομήσει την λειτουργία της ομάδας ώστε να καλύπτει τα κενά της και να παίζει με τέτοιο τρόπο, ώστε τα προβλήματα να μετατρέπονται σε πλεονεκτήματα, μέσα από το αυξημένο κίνητρο για να αρπάξουν την ευκαιρία, με το οποίο παίζουν οι παίκτες που έρχονται από πίσω και ξέρουν ότι στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν θα έχουν συμπληρωματικό ρόλο.
Απέναντι στην Μπεσίκτας, που δυσκόλεψε την Βαλένθια και νίκησε εύκολα την Μπασκόνια και την Μακάμπι εκτός έδρας, ο Ολυμπιακός παρουσίασε ένα μπάσκετ το οποίο παρέπεμψε περισσότερο στο ξεκίνημα της 2ης θητείας του προπονητή του στην ομάδα!
Χωρίς τον παίκτη με την προσωπική φάση, έσφιξε την άμυνά του και στηρίχθηκε στην γνωστή εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, χτυπώντας (με 26 ασίστ) τις αδυναμίες των αντιπάλων του, κατά βάση με δημιουργία από έξω προς τα μέσα.
Όταν ο δεύτερος και ο τρίτος σέντερ στην ιεραρχία παίζουν από ένα 20λεπτο και ψάχνουμε να βρούμε ποιος ήταν αυτός που ξεχώρισε (Τ.Τζόουνς 15π. & 4ρ. με 7/9 διπ. & Χολ 14π. & 5ρ. με 6/7 σουτ) και όταν το -2 το 34ου λεπτού ανατρέπεται με τον κακό στο πρώτο μέρος, Κόρι Τζόσεφ στον άσο και τον rookie Νίκο Πλώτα στο “2” (στο ντεμπούτο στην EL και προερχόμενος από απουσία 25 ημερών), τότε ο ουδέτερος παρατηρητής είναι «σχεδόν αναγκασμένος» να κάνει focus στους συγκεκριμένους παίκτες και να αφήσει στην άκρη τους υπόλοιπους (Βεζένκοβ, Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Γουορντ), που διακρίνονται πολύ πιο τακτικά.
Ειδικότερα ο Πατρινός πιτσιρικάς έδειξε ότι είναι άνιωθος και παίζει χωρίς να σκέφτεται και χάρη στα σωματικά του προσόντα, δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε έναν αμυντικο εξολοθρευτή, που όσο θα βελτιώνεται και στην επίθεση, θα κερδίζει ολοένα και περισσότερο χρόνο.
Γενικά, ο Ολυμπιακός έδωσε έμφαση σε όλα τα πολλά μικρά πράγματα που πρέπει να κάνει μία ομάδα για να καλύψει τις σημαντικές της απουσίες, ώστε να διαφοροποιήσει το παιχνίδι της και να αποπροσανατολίσει τον αντίπαλό της και έδειξε ότι έχει την απόλυτη τεχνογνωσία να νικάει αυτά τα πονηρά ματσάκια.
Με τέτοιες νίκες (81-73) όπως αυτή στο ανακαινισμένο πάλαι ποτέ “Αμπντί Ιπεκτσί” (“Turkcell Basketball Development Center”), οι Πειραιώτες επωφελούνται του χρόνου «καίγοντας λίπος», μέχρι να επιστρέψουν οι τραυματίες και να μπει ο νεοαποκτηθείς Τζον Κόντσαρ στο rotation.
Τέλος, Γουορντ και Μίλερ-ΜακΙντάιρ (η απουσία του Μοντέρο του επιτρέπει να έχει περισσότερο την μπάλα και να αποφασίζει και αυτό αυτόματα εκτοξεύει την αυτοεποίθηση του) βρίσκουν σιγά-σιγά τα πατήματά τους, αρχίζουν να ανταποκρίνονται σε υψηλό επίπεδο στις απαιτήσεις του ρόλου τους και αυτό είναι ένα ακόμη κέρδος με φόντο την άνοιξη.
Παναθηναϊκός: Γιατί θα θυμόμαστε και δεν θα θυμόμαστε το ματς με την Αρμάνι!
Το ότι οι «πράσινοι» έχουν εκκινήσει την σεζόν με ρεκόρ 7-1, εκμεταλλευόμενοι σε μεγάλο βαθμό το βατό τους πρόγραμμα στο ξεκίνημα και τα επτά εντός έδρας ματς σττις οκτώ πρώτες αγωνιστικές, είναι κάτι που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην συνέχεια και σίγουρα θα το θυμόμαστε τον Μάρτιο και τον Απρίλιο…
Αντίθετα εκείνη την εποχή που θα κρίνεται η τελική κατάταξη στην κανονική περίοδο της Euroleague, κανείς δεν θα θυμάται το εξαήμερο από 22 έως 27 Οκτωβρίου!
Τότε που το «τριφύλλι» είχε τρια κολλητά εντός έδρας παιχνίδια (ισάριθμες δύσκολες νίκες) σε Ελλάδα και Ευρώπη, με πολύ υποδεέστερους αντιπάλους (Μπασκόνια, Καρδίτσα και Αρμάνι) και με απόδοση που προκάλεσε έναν άλφα προβληματισμό στον πολύ κόσμο.
Κοινώς, σε έναν μαραθώνιο 38 αγωνιστικών και σχεδόν επτά μηνών, αυτό που μετράει περισσότερο είναι «φασούλι το φασούλι, να γεμίζει το σακούλι»!
Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο Παναθηναϊκός των οκτώ προσθηκών και της καινούριας προπονητικής φωνής από τον πάγκο, όχι απλά το έχει πετύχει σχεδόν στο απόλυτο, μετά το 1/5 της διαδρομής στην regular season, αλλά στρογγυλοκάθεται και μόνος του στην κορυφή της βαθμολογίας.
Και όλα αυτά, χωρίς να έχει από την αρχή της σεζόν όλους τους παίκτες στην διάθεση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και για την ακρίβεια έχοντας από 10-15 μέρες έως και αρκετές εβδομάδες στην λίστα των τραυματιών, ονόματα όπως ο Ναν, ο Χέιζ-Ντέιβις, ο Φαλ, ο Σλούκας, ο Ερνανγκόμεθ, ο Ρογκαβόπουλος και ο Μπόνγκα.
Μία ακόμη παράμετρος που θα πρέπει οπωσδήποτε να βάλει κάποιος στην εξίσωση είναι το ότι, ανεξαρτήτως αγωνιστικής αξίας, τεχνογνωσίας του προπονητή, στόχων και ποιότητας του ρόστερ, σε αυτό το επίπεδο του ανταγωνισμού κανένας οργανισμός δεν έχει συμβόλαιο με τις νίκες κάθε εβδομάδα.
Πολύ απλά γιατί ταλέντο, κίνητρο και υψηλή μπασκετική αξία υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις ομάδες που συμμετέχουν στην Euroleague, οπότε σε μία “off night” ακόμη και τα φαβορί είναι πιθανό να χάσουν ή ανά πάσα στιγμή ο πρώτος μπορεί να χάσει από τον τελευταίο της βαθμολογίας. Και αυτή είναι και η «άγρια ομορφιά» του αθλητισμού.
Πάμε, όμως, να εξηγήσουμε τα πως και τα γιατί της αγχωτικής νίκης (80-75) των Κυπελλούχων Ελλαδας, απέναντι στην ουραγό της βαθμολογίας, Αρμάνι, που ήρθε στην Αθήνα μετρώντας 5 διαδοχικές ήττες και έφυγε από το “T-Center” με την 6η συνεχόμενη!
Οι δύο βασικότεροι λόγοι που οι Μιλανέζοι παρουσιάστηκαν άκρως ανταγωνιστικοί και απείλησαν τους «πράσινους» ακόμη και με ήττα (είχαν το προβάδισμα στο μεγαλύτερο διάστημα του 2ου μέρους), είχαν να κάνουν πρώτον με τον εγωισμό και το κίνητρό τους να σπάσουν το αρνητικό σερί και κατά δεύτερον με την απουσία του Πίτερς, η οποία αυτομάτως τους «επέτρεψε» να είναι πολύ πιο συμπαγείς στα μετόπισθεν και να παρουσιάσουν μία σαφώς πιο αποτελεσματική σκληράδα.
Όποιος είχε δει τα πρώτα παιχνίδια της ομάδας του Ποέτα, ήταν ξεκάθαρο ότι ο νεοαποκτηθείς Αμερικανός forward από τον Ολυμπιακό αποτελούσε τον αδύναμο κρίκο στην άμυνα και δύσκολα μπορούσε να κρυφτεί (κάτι που έκανε επιτυχώς ο Μπαρτζώκας στον Πειραιά).
Επομένως δεν μπορεί συνιστά σύμπτωση ότι η μέχρι το τζάμπολ 15η άμυνα της διοργάνωσης (μ.ο. 92,6π.), που δεν είχε δεχθεί σε κανένα εφετινό ματς κάτω από 85 πόντους, μετα βία δέχτηκε ογδόντα!
Στο να μείνει η περσινή πρωταθλήτρια και Κυπελλούχος Ιταλίας στην διεκδίκηση της νίκης μέχρι τέλους, όμως, έπαιξε καθοριστικό ρόλο και το πολύ φυσιολογικό «μπέρδερμα» που βιώνει την τελευταία εβδομάδα ο «επτάστερος» στην αγωνιστική του λειτουργία και το οποίο οφείλεται στην μετάβαση της ομάδας από την προ στην μετά τη επιστροφή των Σλούκα και Ναν εποχή!
Ανεξαρτήτως του τι συνέβαινε μέχρι τώρα, που οι δύο προαναφερθέντες ήταν απόντες, το που θα φτάσει ο εφετινός Παναθηναϊκός θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την συνεργασία του αρχηγού του και του πιο ακριβοπληρωμένου παίκτη του και αυτό φάνηκε από την άμεση εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο «Ζοτς» από την στιγμή που κρίθηκαν διαθέσιμοι αλλά και από την επίδραση που είχαν (κατά βάση ο Αμερικανός guard) στα τρία τελευταία παιχνίδια.
Μοιραία, λοιπόν, μία ομάδα που έως τώρα είχε μάθει να λειτουργεί με τον Γκραντ ως βασικό playmaker και τους Φρανσίσκο και Μπάντιο να έρχονται από τον πάγκο (αλλά και οι τρεις μαζί να παίζουν από 12 έως 28 λεπτά στις θέσεις “1” και “2”), ξαφνικά έρχεται ένα παιχνίδι που όλα αλλάζουν άρδην.
Όταν ο πρώτος μένει στο παρκέ 3’28”, o δεύτερος λειτουργεί ως δεύτερος ball handler και χωρίς να είναι η πρώτη επιλογή στην απόφαση και ο τρίτος χρησιμοποιείται μόλις ένα 10λεπτο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι η παρουσία των Σλούκα και Ναν οδηγεί την ομάδα σε μία πολύ λογική ανακατανομή ρόλων στην περιφέρεια.
Και όλα αυτά χωρίς να συμπεριλάβουμε στην εξίσωση τις δοκιμές του Ομπράντοβιτς στις υπόλοιπες θέσεις αλλά και το ότι οι τρεις της αρχικής πεντάδας στις 6 πρώτες αγωνιστικές (Μαντζούκας, Μήτογλου και Καλαϊτζάκης) δεν ήταν παράγοντες του παιχνιδιου, με τους δύο πρώτους να είναι εκτός 12άδας και τον τρίτο να μην παίζει δευτερόλεπτο.
Με βάση όλα τα παραπάνω δεδομένα, λοιπόν, το ότι «τριφύλλι» καταφέρνει να διαχειριστεί τις δυσκολίες ενός παιχνιδιού που δείχνει να «στραβώνει» και στο τέλος το φέρνει στα μέτρα του και το παίρνει, με πρωταγωνιστή τον Ναν (20π. & 6ασ.) μόλις στην 2η εφετινή ευρωπαϊκή του εμφάνιση, αυτό μόνο ως θετικό σημάδι μπορεί να θεωρηθεί.
Και είναι μία «κατάκτηση» που πρέπει να πιστωθεί στον «πράσινο» οργανισμό για την νοοτροπία που έχει «χτίσει» και την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει με την πάροδο του χρόνων και με τον σταθερά κυριαρχικό ρόλο που διαδραματίζει στην Euroleague με εξαίρεση μία τριετία.
VISA: «Το Ζεις με Πάθος – Το Ζούμε Μαζί Σου»