Ολυμπιακός – Ευρωλίγκα: Και στο βάθος (του ρόστερ) να γράφει αντι-ηρωισμός

Φόρτωση Text-to-Speech…

Ο Ναπολέων έλεγε αφοριστικά ότι «η Ιστορία γράφεται από τους νικητές». Στην περίπτωση της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού, ενδεχομένως αυτό να έχει μία διπλή –και αντικρουόμενη– ερμηνεία. Προφανώς και οι πρωταθλητές θέτουν συνήθως μία τάση. Παλαιότερα μπορεί να ήταν το… ξύλο της Λιμόζ (1993) του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς. Στη συνέχεια ο «τρελός» ρυθμός των Ζαλγκίρις Κάουνας (1999) και Μακάμπι Τελ Αβίβ (2004 και 2005) ή τα χαμηλά σχήματα με τρεις γκαρντ της πρώτης θητείας Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό. Η ΤΣΣΚΑ του Μεσίνα και η Εφές του Αταμάν θα επιθυμούσαν το δικό τους μερίδιο στα εύσημα και τα «γαλόνια».

Ο Ολυμπιακός επιβεβαίωσε με την περσινή κατάκτηση της Ευρωλίγκας ένα trend που πρέσβευε επί χρόνια, αλλά δεν τον είχε φέρει στην κορυφή. Το βάθος του πάγκου, κάτι που στο Final Four του ΟΑΚΑ πριν από μερικούς μήνες θύμισε και η φιναλίστ Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία παρά τις απουσίες της έμεινε στο ματς με τον 11ο ή τον 12ο παίκτη της να παίζουν ως 6ος ή 7ος. Ο κόουτς Μπαρτζώκας, αν και δεν συμφωνεί με τον όρο «Bartzokas-ball» που αναφέρουν θαυμαστές ή και αντίπαλοί του, επιμένει διαρκώς ότι του αρέσει ο «αντι-ηρωισμός» στο παρκέ. Ακόμη και τις εποχές που η ομάδα του έχανε (σ)τα Final Fours.