Φόρτωση Text-to-Speech…
Φιόρδ ★★★★
ΔΡΑΜΑ (2026), 146΄
Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Μουνγκίου
Ερμηνείες: Σεμπάστιαν Σταν, Ρενάτε Ρέινσβε
Ο Κρίστιαν Μουνγκίου κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών, με ένα εύστοχο κοινωνικό δράμα πάνω στο πολύ επίκαιρο –αλλά και διαχρονικό– θέμα της συνύπαρξης. Η πολυμελής και βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια των Γκεοργκίου μεταναστεύει από τη Ρουμανία στη Νορβηγία, θέλοντας να κάνει μια καινούργια αρχή στον τόπο καταγωγής της μητέρας των παιδιών. Το απομακρυσμένο χωριό στο οποίο φθάνουν τους υποδέχεται εγκάρδια, όπως και οι φιλελεύθεροι γείτονές τους, με τα παιδιά των δύο οικογενειών να γίνονται σύντομα φίλοι. Οταν ωστόσο η έφηβη κόρη των Γκεοργκίου εμφανίζεται στο σχολείο με κάποιες μελανιές, η κοινότητα θα στραφεί εναντίον των γονιών της, υποθέτοντας ότι πρόκειται για κακοποίηση εκ μέρους τους και προκαλώντας μια χιονοστιβάδα εξελίξεων.
Ο Μουνγκίου δημιουργεί επί της ουσίας μια ευφυή διπλή σάτιρα: από τη μία οι συντηρητικοί Ρουμάνοι, οι οποίοι ανατρέφουν τα παιδιά τους με αντιλήψεις του περασμένου αιώνα, και από την άλλη οι αλόγιστα «προοδευτικοί» Σκανδιναβοί, οι οποίοι βάζουν τύπους και κανόνες πάνω από την ίδια την ανθρωπιά ή την κοινή λογική. Οι δύο αυτοί εκ διαμέτρου αντίθετοι κόσμοι θα έρθουν σε σύγκρουση στην ταινία, η οποία θα κλιμακωθεί αριστοτεχνικά, ειδικά από τη μέση και έπειτα. Ο Μουνγκίου από την πλευρά του παραμένει σταθερά ουδέτερος, κριτικάροντας ανελέητα και τις δύο πλευρές και επιφυλάσσοντας ένα γλυκόπικρο, συμβολικό φινάλε, που αποφεύγει τις εύκολες λύσεις-απαντήσεις. Πολύ καλοί στους κεντρικούς ρόλους των γονιών τόσο ο (ξανά) μεταμορφωμένος Σεμπάστιαν Σταν όσο και η υποψήφια για Οσκαρ Ρενάτε Ρέινσβε, σε ένα φιλμ που αναμφίβολα προσφέρει τροφή για σκέψη –και κουβέντα– στον θεατή.
Minions & τέρατα ★★½
ΑΝΙΜΑΤΙΟΝ (2026), 90΄
Σκηνοθεσία: Πιερ Κοφέν
Ακούγονται: Αλισον Τζάνι, Κρίστοφ Βαλτς
Τα ανεκδιήγητα Minions από το σύμπαν ταινιών του «Εγώ, ο Απαισιότατος» επιστρέφουν για μια δική τους περιπέτεια, η οποία διατρέχει τους αιώνες της Ιστορίας και αποθεώνει την τέχνη του σινεμά. Ενα σύντομο αλλά πολύ διασκεδαστικό μοντάζ μάς ξεκινά από τα αρχαία χρόνια, για να μας φτάσει έως την εφεύρεση του κινηματογράφου, με τα φασαριόζικα κίτρινα πλασματάκια να αναζητούν διαρκώς τον επόμενο «κακό» αφέντη για να υπηρετήσουν. Τελικά θα μπουν στη βιομηχανία του (βωβού ακόμη) σινεμά, πριν εξαπολύσουν μια στρατιά τεράτων στον πλανήτη. Χωρίς να φέρνει κάτι εντυπωσιακό ή ρηξικέλευθο, το κινούμενο σχέδιο του «εφευρέτη» των Minions, Πιερ Κοφέν, είναι αρκετό για να ψυχαγωγήσει μικρούς και μεγάλους, κυρίως χάρη στον φρενήρη ρυθμό, στα σταθερά αστεία και, φυσικά, σε όλη την ξέγνοιαστη παλαβομάρα των πρωταγωνιστών του. Μπόνους για τους σινεφίλ και οι κινηματογραφικές αναφορές, πάντα σε ύφος και συσκευασία… Minions.
Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο ★★
ΔΡΑΜΑ (2025), 121΄
Σκηνοθεσία: Τιερί Κλιφά
Ερμηνείες: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ
Η αληθινή ιστορία του περίφημου «σκανδάλου Μπετανκούρ» μεταφέρεται ελεύθερα διασκευασμένη στην οθόνη, σε ένα αστραφτερό δράμα με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Η τελευταία υποδύεται τη Μαριάν Φαρέρ, κληρονόμο μιας γιγάντιας αυτοκρατορίας στον χώρο των καλλυντικών, η οποία ωστόσο λαχταρά τη στοργή και την ελευθερία. Αυτά τα δύο μοιάζει ικανός να της προσφέρει ένας εκκεντρικός όσο και φιλόδοξος φωτογράφος, με τον οποίο θα συνάψει μια ιδιότυπη φιλία, χρηματοδοτούμενη με αμύθητα ποσά. Πλούτος, προνόμια, αλλά και οικογενειακές έριδες και δημόσια διαπόμπευση είναι τα βασικά θέματα μιας ιστορίας με ενδιαφέρουσα βάση, αλλά δίχως πραγματικό περιεχόμενο. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ κάνει απλώς τα τυπικά, ποζάροντας πλάι στον (καλύτερο) Λοράν Λαφίτ, ο οποίος υποδύεται τον φωτογράφο-πέτρα του σκανδάλου, σε ένα φιλμ που χάνεται στο φλύαρο σενάριο και στα αναμενόμενα συμπεράσματα, προκαλώντας τελικά χασμουρητά.
Trainspotting ★★★★
ΔΡΑΜΑ (1996), 94΄
Σκηνοθεσία: Ντάνι Μπόιλ
Ερμηνείες: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Γιούεν Μπρέμνερ
Συμπληρώνοντας τρεις δεκαετίες από την πρώτη κυκλοφορία του, το ραδιενεργό φιλμ του Ντάνι Μπόιλ επανακυκλοφορεί σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια. Στη Σκωτία της δεκαετίας του 1990, μια ομάδα νέων περνάει μια σειρά από περιπέτειες, οι οποίες σχετίζονται (κυρίως) με την εξάρτησή τους από την ηρωίνη. Ανατρέποντας θεματικά και καλλιτεχνικά στερεότυπα, ο Μπόιλ μεταφέρει στην οθόνη το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιρβιν Γουέλς, ξεκινώντας από μια σκηνή που μπήκε απευθείας στις σελίδες της ποπ μυθολογίας. Το ίδιο φυσικά ισχύει για ολόκληρη την ταινία του, η οποία παντρεύει το (βαρύ) δράμα με τη μαύρη κωμωδία, μιλώντας με τόλμη για το ζήτημα των ναρκωτικών, βασίζει τον ρυθμό της σε ένα εκπληκτικό σάουντρακ (Ιγκι Ποπ, Λου Ριντ, New Order κ.ο.κ.) και συστήνει το ταλέντο νέων –τότε– ηθοποιών, προεξάρχοντος του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ.
Ο λαβύρινθος του Πάνα ★★★★
ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ (2006), 118΄
Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Ερμηνείες: Σέρζι Λόπεθ, Μαριμπέλ Βερντού
Το αριστούργημα του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο επανεκδίδεται 20 χρόνια μετά. Στη φασιστική Ισπανία του Φράνκο, η 17χρονη Οφέλια μετακομίζει μαζί με τη μητέρα της στην αγροικία του αυταρχικού στρατιωτικού πατριού της. Αναζητώντας καταφύγιο από το καταπιεστικό περιβάλλον, το νεαρό κορίτσι θα ανακαλύψει τον τρομακτικό και ταυτόχρονα συναρπαστικό λαβύρινθο του μυθικού Πάνα. Η παιδική φαντασία ως αντίδοτο στον εφιάλτη του φασισμού είναι ο πυρήνας ενός σπουδαίου φιλμ που βραβεύθηκε και με τρία Οσκαρ.