Ο Γιώργος Σακελλαρίου γράφει στο blog για τον Παναθηναϊκό που προκαλεί έως τώρα ενθουσιασμό στον κόσμο του και τη νοοτροπία του Νίστρουπ που τον περιμένουν τελικοί.
Ο Παναθηναϊκός από το καλοκαίρι του 2024 έχει ξεκινήσει μία τρομερή αντεπίθεση σε οικονομικό επίπεδο.
Ο Γιάννης Αλαφούζος, αφού εκμηδένισε τα χρέη και αφού παράλληλα έκανε τεράστια λάθη κι έχουν καταγραφεί, έχει ανοίξει το πορτοφόλι και βγάζει εκατομμύρια. Σε όλα τα επίπεδα του ελληνικού αθλητισμού. Πρόσφατα, άλλωστε, ξεκίνησε και την πλατφόρμα, το μεγάλο κόλπο με τα τηλεοπτικά δικαιώματα ομάδων και διοργανώσεων σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και όχι μόνο…
Με έναν προπονητή νέο στον πάγκο, τον Τζέικομπ Νίστρουπ, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει πρωταθλητισμός. Και το πιο σημαντικό είναι ότι ήρθε όχι απλά με μεγάλη όρεξη, αλλά με νοοτροπία τεχνικού, που εργάζεται σε μεγάλο σύλλογο. Όταν στην παρουσίασή του λέει ότι «το να τερματίζεις στο -20 από την κορυφή σημαίνει ότι χρειάζονται αλλαγές». Κι όχι δικαιολογίες. Όταν λέει ότι για να κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει να ματώσεις και να πονέσεις, τότε είναι στον σωστό δρόμο. Στα λόγια. Απομένει να φανεί και στην πράξη. Όπως και να έχει, τη νοοτροπία για πρωταθλητισμό τη διαθέτει. Θα πρέπει να τη μεταδώσει στους παίκτες του και κυρίως να είναι κι αυτοί παθιασμένοι για την επιτυχία κι όχι να αναζητούν άλλοθι στις στραβές που πάντα έρχονται στον αθλητισμό.
Το σίγουρο είναι ότι αυτό το καλοκαίρι ο κόσμος του Παναθηναϊκού δείχνει ενθουσιασμένος. Ούτε το καλοκαίρι του 2024 με Πελίστρι, Τετέ δεν υπήρχε τόσο μεγάλη αισιοδοξία. Το προηγούμενο καλοκαίρι, ενώ υπήρχε η πρόκληση του Champions League, η αποχώρηση του Ουναϊ, η καθυστέρηση στην ενίσχυση της ομάδας σε θέσεις που πονούσε και η αποχώρηση Ιωαννίδη, Μαξίμοβιτς, Βαγιαννίδη και το γεγονός ότι ο Βιτόρια φαινόταν να μένει, χωρίς να τον πιστεύει η διοίκηση, δεν υπήρχε ανάλογη ατμόσφαιρα στο τριφύλλι. Λόγω ρόστερ, παράλληλα, που σαφέστατα ήταν λιγότερο ποιοτικό, δεν υπήρχε τόση αισιοδοξία ούτε όταν ξεκινούσε η σεζόν με τον Γιοβάνοβιτς στον πάγκο.
Φυσικά δεν γίνεται λόγος τα προηγούμενα χρόνια. Ακόμα και το καλοκαίρι που «έχτισε» την ομάδα ο Στραματσόνι. Μετά γκρεμίστηκε ό,τι έκανε ο Ιταλός… Αναφερόμαστε σε έναν Παναθηναϊκό που απέτυχε πλήρως τη σεζόν που πέρασε στις εγχώριες διοργανώσεις. Που δεν έκανε νίκη στα playoffs. Αλλά όπως είδαμε και στην περίπτωση της ΑΕΚ, δύο φορές, το 2023 και το 2026, αυτό δεν σημαίνει και πολλά. Η Ένωση πέρσι έκανε έξι ήττες στα playoffs κι όμως πήρε πρωτάθλημα. Ο Αλμέιδα βρήκε μία ομάδα με γκρίνια κι εκτός Ευρώπης. Και πήρε νταμπλ στην πρώτη του σεζόν.
Ο Παναθηναϊκός, όπως και να έχει, με έναν διψασμένο προπονητή, τρέχει να φτιάξει το ρόστερ του. Κάνει τις κινήσεις, έχει δαπανήσει ήδη αρκετά εκατομμύρια ευρώ, χωρίς ακόμα να έχει πάρει έναν ποιοτικό μέσο, έναν αριστερό μπακ, έναν ακόμα στόπερ. Ο Φαν Ντρόγκελεν για παράδειγμα, της Σαμσουνσπόρ, αν έρθει, μπορεί να κοστίσει περισσότερα από κάθε άλλη μεταγραφή έως τώρα, το καλοκαίρι που τρέχουμε.
Οι συνθήκες που έχει βρει, λοιπόν, ο Νίστρουπ είναι ιδανικές. Σημαντικές μεταγραφές σε θέσεις που υπήρχαν κενά, έκλεισαν γρήγορα και τους – ή θα τους – έχει άμεσα στην προετοιμασία. Παίκτες που ξέρουν από πρωταθλητισμό όπως οι Ντε Φράι, Πένια. Παίκτες πεινασμένους, όπως οι Ράστοντερ, Τσάπρας, Καμαρά. Με την παρουσία επίσης νέων ταλαντούχων όπως οι Τεττέη, Αντίνο, Ταμπόρδα, Γιάγκουσιτς, Ζαρουρί, Κοντούρη, των έμπειρων Ίνγκασον, Καλάμπρια, Κυριακόπουλου, Τουμπά, του Ντέσερς, εφόσον είναι υγιής και παίξει σύμφωνα με την αξία του, ο Παναθηναϊκός δείχνει ότι θα έχει και με αυτούς που αναμένονται ένα ρόστερ που θα διεκδικήσει την κορυφή.
Τα συναισθήματα επίσης πολλών οπαδών του Παναθηναϊκού για τον Αλαφούζο είναι γνωστά, αλλά όσα χρόνια είναι στο τιμόνι δεν βρέθηκε και κανείς μεγιστάνας να θελήσει να πάρει την ΠΑΕ και του έκλεισε την πόρτα. Οπότε παλεύει και ξοδεύει εκατοντάδες εκατομμύρια από το 2012 για να οδηγήσει τον σύλλογο στην κορυφή. Αυτή θα κατακτηθεί. Νομοτελειακά. Όπως έρχεται ένα νέο γήπεδο. Συνήθως οι επιτυχίες συνδυάζονται με τέτοια έργα στους μεγάλους συλλόγους.
Το πρόβλημα είναι ότι ο Νίστρουπ ανέλαβε τον Παναθηναϊκό σε ένα καλοκαίρι με ένα τεράστιο «πρέπει». Την περασμένη σεζόν για παράδειγμα, με τη συμμετοχή στα προκριματικά του Champions League η Ευρώπη ήταν δεδομένη. Με τον Αλόνσο δεν ήταν εύκολη το 2024, αλλά ήρθε. Έστω και στο Conference League. Τώρα η ομάδα που χτίζει ο Δανός θέλει τρεις προκρίσεις για να παίξει Ευρώπη.
Αν τα καταφέρει θα έχει ρόστερ που μπορεί να παλέψει και στις τρεις διοργανώσεις. Και στο Conference ο Παναθηναϊκός θα μπορεί να πάει μακριά. Αλλά όλα στην ώρα τους. Αν δεν τα καταφέρει, τα προβλήματα είναι δύο. Το οικονομικό το ξέρει καλύτερα ο Αλαφούζος, ο Κοτσόλης και τα στελέχη της διοίκησης. Πόσο θα είναι το άνοιγμα και τι κίνδυνος υπάρχει – αν υπάρχει – με την UEFA.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στα αποδυτήρια. Εκεί που ο Παναθηναϊκός θα έχει ρόστερ για τρεις διοργανώσεις και θα πρέπει σε περίπτωση αποκλεισμού να παίζει η ομάδα σε έναν μαραθώνιο το πρωτάθλημα και στο Κύπελλο, όπου τα πράγματα… σοβαρεύουν στα νοκ άουτ. Εκεί θα πρέπει να δείξει και ο ίδιος και η ΠΑΕ πως διαχειρίζονται μία κρίση και πως μένουν όλοι οι ποδοσφαιριστές ενωμένοι. Να νιώθουν χρήσιμοι. Αυτό είναι ένα από τα μυστικά της επιτυχίας.
Το άλλο πρόβλημα είναι η συσπείρωση και η ψυχολογία. Μία αποτυχία το καλοκαίρι θα προσγειώσει, θα πληγώσει, θα εκνευρίσει τον κόσμο. Και θα χρειαστούν νίκες στο πρωτάθλημα για να γίνει ο κόσμος ασπίδα της ομάδας στο πρωτάθλημα και να πιστέψει στον Νίστρουπ και στο νέο πρότζεκτ ακόμα περισσότερο.
Είναι στο χέρι του Δανού και των παικτών του, να πάρουν προκρίσεις (το πρώτο ματς με την Πάκσι, άλλωστε, είναι στις 23 Ιουλίου, σε λιγότερο από έναν μήνα) στην Ευρώπη και να μπουν στο πρωτάθλημα με απίστευτη ορμή και τον κόσμο δίπλα τους. Τώρα που όλα δείχνουν καλά.