Φόρτωση Text-to-Speech…
Η Αμερικανίδα βουλεύτρια των Δημοκρατικών Alexandra Ocasio Cortez είναι 36 και δημοσιοποίησε την απόφασή της να καταψύξει τα ωάρια της. Παράλληλα, κοινοποίησε τη διαδικασία, βήμα βήμα. Λίγες ενέσεις, περίπλοκα συναισθήματα, υπέρηχοι και υψηλές ιατρικές δαπάνες. «Θα ζήσω τη ζωή μου, θα κάνω όπως θέλω εγώ», είπε, καθώς λάμβανε μία ενέσιμη ουσία λίγα λεπτά πριν βγει στην τηλεόραση, για να συζητήσει την Αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Το τσάκισε το ταμπού. Το πιο ιδιωτικό, το ιεροποιημένο, το κρυφό, το έκανε δημόσιο ζήτημα. Ενδυνάμωσε, έτσι, εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο και εξέθεσε τα ελλείμματα μίας κοινωνίας που μιλάει διαρκώς για την υπογεννητικότητα ή το δημογραφικό πρόβλημα, αλλά ελάχιστα για τον υπέρηχο, την επιλόχεια κατάθλιψη, το πένθος μετά από αποβολή, τον τρόπο που η περίοδος σου αναστατώνει το μυαλό, την εμμηνόπαυση, την αυθαιρεσία γυναικολόγων, τη βιομηχανία κέρδους γύρω από την αναπαραγωγή κλπ.
Στη λίστα με τα μυστήρια του σύμπαντος θα μπορούσαν να προστεθούν όλες οι πτυχές της γυναικείας σεξουαλικής ικανοποίησης που παραμένουν μυστικοποιημένες, αλλά και το τεράστιο κενό ενημέρωσης για το σεξ όταν η γυναίκα δεν είναι πια δεκαοκτώ έως, χοντρικά, σαράντα, υπεργυμνασμένη, άνεργη-άεργη, με άφθονο χρόνο στη διάθεσή της για αισθητικές εγχειρήσεις και ενδυνάμωση με βάρη. Έτσι είναι οι γυναίκες στα κουτσομπολίστικα σάιτ, τις ταινίες και τις διαφημίσεις, στα βίντεο των υπερσυντηρητικών tradwives [παραδοσιακές σύζυγοι-ινφλουένσερ, στην αργκό του διαδικτύου] που ζουν με σαλάτα, νερό και αέρα κοπανιστό. Δεν αμφισβητώ την ικανότητα των ανθρώπων να ζουν σε στέρηση απόλαυσης (άλλωστε η κουλτούρα μας αποθεώνει την οικειοθελή στέρηση απόλαυσης), αναρωτιέμαι, όμως, εάν ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να το ακολουθήσει μία εργαζόμενη; Μία εργαζομένη μητέρα;
«Δεν το περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο στα χαμένα», μού είπε μια φίλη που απέκτησε παιδί. Πώς δεν υποψιάστηκε ότι τα πρώτα χρόνια μετά τη γέννα είναι πραγματικά δύσκολα; Μια ολόκληρη κουλτούρα, αιώνες προπαγάνδας, είχαν πέσει πάνω της, για να την πείσουν πως είναι ανεπαρκής μητέρα και προστάτιδα του παιδιού της, απλώς επειδή δεν νιώθει διαρκώς υπέροχα φροντίζοντας το δίχρονο. Ανόητη καθώς είμαι, νόμιζα πως επειδή στους πάγκους των μεγάλων βιβλιοπωλείων έχουν εμφανιστεί αμέτρητα βιβλία για τα σπασμένα νεύρα γυναικών που τεκνοποιούν (καθώς και για την εμμηνόπαυση, τους γυναικολογικούς καρκίνους, την απόλαυση), κάτι απ’ αυτά θα είχε πάρει το μάτι της φίλης μου.
Αντ’ αυτού, είχε μία διαρκώς παραπλανητική πληροφόρηση από την τηλεόραση, τα αντικοινωνικά δίκτυα (tradwives ν’ αγκαλιάζουν τη φουσκωμένη τους κοιλιά πάνω στον πάγκο για πιλάτες, καθώς μασουλάνε κοκτέιλ χαπιών για καλύτερο δέρμα) και τον κοινωνικό περίγυρο που, συνήθως, προσπαθεί να δικαιολογήσει δικές του αποφάσεις να κάνει ή να μην κάνει παιδιά. Ο γυναικολόγος της ήταν ευθέως προσβλητικός και αναίσθητος.
Σε εκδήλωση όπου θα μιλούσαμε διάφορες «επιτυχημένες» (με τον τρόπο που η άρρωστη κοινωνία μας μετράει την επιτυχία) συνάντησα μία κοπέλα που έβαζε εύκολα τα κλάματα. Στην πίσω αίθουσα, μάς είπε πως είχε πένθος. Πάλευε με τον σύντροφό της, ξανά και ξανά, ν’ αποκτήσουν παιδί και το έχαναν. Γιατί κανείς δεν μιλάει γι αυτό; αναρωτηθήκαμε.
Γιατί οι δικοί μας πολιτικοί δεν λένε τίποτα για όλ’ αυτά; Το μόνο που θυμάμαι να συμβαίνει στην Ελληνική Βουλή ήταν η ξαφνική ευαισθητοποίηση σε θέματα γυναικολογικού καρκίνου, λόγω του θανάτου της Γεννηματά και, αργότερα, μία υποτυπώδης συζήτηση για την άδεια τις μέρες της περιόδου. Χρειάζεται συστηματική εργασία προκειμένου να απομυστικοποιηθεί κάθε πτυχή του γυναικείου σώματος και, με την βοήθεια της επιστήμης, οι επιλογές των ατόμων σε σχέση με την αναπαραγωγή, τη γονιμότητα, την απόλαυση και τη ζωή τους να πολλαπλασιαστούν.
Μπορούμε ν’ αρχίσουμε λέγοντας λιγότερα ψέματα. Κανείς μας δεν ζει όπως στις διαφημίσεις που είναι παντού με τη μορφή σαρωτικής διαρκούς προπαγάνδας ενός φασιστικού υγιεινισμού. Τίποτα δεν μάς προετοιμάζει στα σοβαρά για μια ζωή μέσα σε γυναικείο σώμα. Μακάρι όση ενέργεια (και σάλιο) έχουν δαπανήσει δημοσιολογούντες, σχολιαστές, πολιτικοί, δάσκαλοι και συγγενείς, για να μάς λένε πώς να μην προκαλούμε, να το είχαν ξοδέψει, για να μάς μάθουν ν’ απολαμβάνουμε και να φροντίζουμε το σώμα μας, όπως είναι αυτό, κάθε δεδομένη στιγμή.