Του Πατριάρχη
Ο συντεχνία ΙΣΟΤΗΤΑ και ο Πρόεδρος του κλάδου Δεσμοφυλάκων, αίφνης ανακάλυψαν ότι το κράτος δεν ελέγχει τις Φυλακές. Ουάου! Η αφύπνιση συνέπεσε, κατά μια αξιοπρόσεκτη σύμπτωση, με την απόλυση του συνδικαλιστή. Μέχρι τότε οι δημόσιες παρεμβάσεις αφορούσαν κυρίως την υποστελέχωση, τα πρωτόκολλα και τα εργασιακά προβλήματα. Για τα υπόλοιπα, τα πολύ σημαντικότερα, επικρατούσε σιωπή μοναστηριακού τύπου.
Η νομιμότητα της απόλυσης θα κριθεί εκεί όπου πρέπει. Στα δικαστήρια. Ούτε ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι υπεράνω ελέγχου ούτε ένας συνδικαλιστής αποκτά ασυλία επειδή εκλέχθηκε από τους συναδέλφους του. Η συνδικαλιστική δράση πρέπει να προστατεύεται, αλλά δεν αποτελεί συγχωροχάρτι για οποιαδήποτε υπηρεσιακή συμπεριφορά.
Το πρόβλημα όμως βρίσκεται αλλού. Επί χρόνια δημοσιεύονταν καταγγελίες ότι πέντε ή έξι βαρυποινίτες έχουν αποκτήσει τέτοια δύναμη, ώστε να ελέγχουν πτέρυγες, κινητά τηλέφωνα, ναρκωτικά, ξυλοδαρμούς και συναλλαγές. Υπήρξαν ισχυρισμοί για μέλη του προσωπικού που χτυπούσαν κρατουμένους ή έκλειναν τα μάτια όταν άλλοι αναλάμβαναν τη βρόμικη δουλειά.
Πού βρισκόταν τότε η συντεχνιακή αγανάκτηση; Πού ήταν οι ανακοινώσεις για το κράτος που έχασε τον έλεγχο; Γιατί κανένας δεν μας είπε εγκαίρως ποιοι κρατούμενοι κινούν τα νήματα και ποια στελέχη τους διευκολύνουν;
Η αλήθεια, βεβαίως, δεν ακυρώνεται επειδή εκείνος που την εκφέρει άργησε να μιλήσει. Οι Φυλακές πράγματι βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Οι συμπλοκές, οι φωτιές, τα αυτοσχέδια όπλα, τα κινητά και η διακίνηση ναρκωτικών συνθέτουν εικόνα ιδρύματος που λειτουργεί περισσότερο με άτυπες ισορροπίες ισχύος μαφιόζικου τύπου, παρά με κανονισμούς.
Η προσωρινή διεύθυνση αδυνατεί να επιβάλει τάξη και έχει χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία μετά τη δημοσιοποίηση των ροζ μηνυμάτων. Μια διοίκηση που βρίσκεται μονίμως σε θέση απολογίας δύσκολα μπορεί να εμπνεύσει σεβασμό στο προσωπικό και φόβο στους βαρυποινίτες που συμπεριφέρονται ως οικοδεσπότες.
Από την άλλη η παράταση της προσωρινότητας της διεύθυνσης τείνει να γίνει κανονικότητα. Η καθυστέρηση στον διορισμό μόνιμης διεύθυνσης, διευκολύνει συγκεκριμένους αστυνομικούς που κατά καιρούς χρησιμοποιούν τις Φυλακές ως εργαστήριο για υποθέσεις άλλης σκοπιμότητας. Η περίφημη «συνωμοσία των κρουασάν», με τις διαρροές περί εκατοντάδων χιλιάδων εγγράφων που τελικώς περιορίστηκαν δραματικά σε μερικές σελίδες, εξελίχθηκε σε φιάσκο θεσμικών διαστάσεων.
Οι Κεντρικές Φυλακές χρειάζονται μόνιμη και αδιάβλητη διεύθυνση, εξωτερικό έλεγχο, κάμερες που δεν θα διαχειρίζονται οι ελεγχόμενοι και έρευνα χωρίς εξαιρέσεις. Χρειάζονται επίσης στόματα που ανοίγουν όταν διαπιστώνεται η αυθαιρεσία, όχι όταν απολύεται ένας συνδικαλιστής.
Το αμίλητο νερό μπορεί να είναι χρήσιμο στα παραμύθια, αλλά στις Φυλακές γίνεται συνέργεια.