Φόρτωση Text-to-Speech…
«Στην ηλικία μας χρειαζόμαστε παρέα, θέλουμε να βγαίνουμε από το σπίτι. Είναι μια σημαντική διέξοδος για εμάς, όπως ακριβώς το καφενείο είναι διέξοδος για τους άνδρες», αναφέρει η 88χρονη κ. Χρυσούλα Πελεκάση. Το ρολόι δείχνει 08.10 και το πούλμαν ξεκινάει. Εχει να διασχίσει κατά μήκος τις περιοχές: Καμίνια, Κοκκινιά, Νίκαια, Ρέντη, Φάληρο. Κάθε λίγα μέτρα σταματάει, ανοίγει τις πόρτες του και τις υποδέχεται. Ανεβαίνουν κατά βάσιν ηλικιωμένες κυρίες. Φορούν μεγάλα γυαλιά, στρογγυλά καπέλα, φανταχτερά φορέματα, κρατούν μεγάλες τσάντες θαλάσσης και σπαστά καρεκλάκια. Προορισμός; Παραλία Λαγονήσι.
«Η ζωή στην πόλη είναι αφόρητη, στο σπίτι ζούμε την απόλυτη μοναξιά, εδώ είναι όμορφα, έχει πολλή δροσιά», λέει η Χρυσούλα Πελεκάση, που ακολουθεί αυτή τη συνήθεια εδώ και 15 χρόνια.
Πηγαίνουν κάθε πρωί, κάνουν μπάνιο περίπου δύο ώρες και το μεσημέρι –γύρω στη μία– είναι πια πίσω στο σπίτι τους. Μέσα στο πούλμαν επικρατεί από νωρίς εύθυμο κλίμα. Το πρώτο τραγούδι της ημέρας είναι πάντα το «Καλημέρα τι κάνεις» του Γιάννη Πάριου, ενώ στη συνέχεια από τα ηχεία ακούγεται το τραγούδι «Μελισσούλα μελισσάκι». Οι ηλικιωμένες κυρίες τραγουδούν, μιλούν, πειράζουν η μία την άλλη. Ο χρόνος παγώνει, η ατμόσφαιρα θυμίζει τη δεκαετία του ’80. Ενα δροσερό αεράκι απλώνεται στον χώρο παρασέρνοντας προβλήματα πάσης φύσεως, θέματα υγείας, τη μοναξιά και τα γηρατειά.
Μέσω πρακτορείων
Η μεταφορά όσων επιθυμούν να συμμετέχουν γίνεται μέσω διαφόρων πρακτορείων. Το εισιτήριο κοστίζει –συνήθως– 8 ευρώ και το γκρουπ αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από γυναίκες. Η κ. Πελεκάση συμμετέχει στα καθημερινά μπάνια για πάνω από 15 χρόνια μέσω διαφορετικών τουριστικών γραφείων. Απολάμβανε από μικρή τη θάλασσα, ενώ παλαιότερα επισκεπτόταν σταθερά το Λαγονήσι με τον σύζυγο και τα παιδιά της. Πλέον συνεχίζει μόνη της, καθώς η κόρη της εργάζεται πολλές ώρες και η ίδια είναι χήρα. Τα μπάνια την ξεκουράζουν, σπάνε την ημέρα της στα δύο. «Η ζωή στην πόλη είναι αφόρητη, στο σπίτι ζούμε την απόλυτη μοναξιά, εδώ είναι όμορφα, έχει πολλή δροσιά. Τα καλά χρόνια τα περάσαμε και τώρα ήρθαν τα δύσκολα. Αλλά, δόξα τω Θεώ, με αυτή την ευκολία που μας παρέχει το πρακτορείο, περνάμε καλά», σημειώνει.
Πίσω από την οργάνωση αυτών των δρομολογίων βρίσκεται ο Γιάννης Μαυροϊδάκης. Ανέλαβε το πρακτορείο από τον πατέρα του το 2014, σε ηλικία μόλις 21 ετών. «Το να πάει κάποιος ηλικιωμένος με τα μέσα μαζικής μεταφοράς για μπάνιο στην Αθήνα είναι πολύ δύσκολο. Τα θέματα υγείας που υπάρχουν σε αυτές τις ηλικίες σίγουρα τους επηρεάζουν. Με εμάς, ξέρουν ότι, με λίγα χρήματα, θα τους πάρουμε από ένα σημείο κοντά στο σπίτι τους, θα τους πάμε για μπάνιο και θα τους επιστρέψουμε πάλι στο ίδιο σημείο», αναφέρει.
«Ο περισσότερος κόσμος ζει δύσκολα οικονομικά, προσπαθεί με μικρό κόστος να μπορέσει να κάνει τις διακοπές του. Κρατάει ένα υστέρημα από τη σύνταξή του και το χρησιμοποιεί για να κάνει δέκα μπάνια. Είναι πάρα πολύ δύσκολο για κάποιον που μένει στη Νίκαια να πάει σε μια καθαρή και κοντινή παραλία, θα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ», προσθέτει. Οι άνδρες, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκουν άλλους τρόπους για να αποδράσουν: «Συνήθως δεν ακολουθούν τις γυναίκες τους. Προτιμούν να πάνε στο καφενείο ή να καθίσουν στο σπίτι», επισημαίνει.
Καταπολέμηση της μοναξιάς
«Ερχομαι για ψυχαγωγία, περνάει η ώρα και κάνω και τα μπάνια μου. Γνωρίζω ανθρώπους, αποκτάμε καινούργιες παρέες και μετά επιστρέφουμε γεμάτοι στο σπίτι μας. Μετά το μπάνιο τρώμε, μαγειρεύουμε και ξεκουραζόμαστε», λέει η Κατερίνα Αθανασίου λίγα λεπτά αφότου έχει βγει από τη θάλασσα. Η ζωή της τα τελευταία περίπου τρία χρόνια άλλαξε άρδην. «Εχω ρευματοειδή αρθρίτιδα, η οποία με καθηλώνει κατά κάποιον τρόπο, εμποδίζοντάς με να πάω μακριά. Μέχρι πριν από τρία χρόνια ταξίδευα σε όλο τον κόσμο. Τώρα δεν είμαι σε θέση», σχολιάζει.
Τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας τη βιώνει και η ίδια αρκετά έντονα: «Δεν είναι ότι δεν έχω παρέα, αλλά υπάρχει αυτή η μοναχικότητα, αυτό το κλείσιμο που δεν μπορώ να αντεπεξέλθω σε κάτι που θα ήταν ευχάριστο για μένα. Αυτό είναι το μόνο πρόβλημα που έχω, όλα τα άλλα τα έχω ζήσει και δοξάζω τον Θεό που είμαι καλά», εξηγεί.
Η παραλία είναι ανάβαθη· ενδείκνυται για ηλικιωμένους. Η «σεζόν» ξεκινάει από τις 15 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 10 Σεπτεμβρίου. «Αγόρασα αυτόν τον χώρο πριν από 23 χρόνια. Οι ηλικιωμένοι ξεκίνησαν να έρχονται εδώ επειδή ο χώρος προσφέρει ευκολίες: έχουμε μέρη για να αλλάξουν, ντουζιέρες και σωστά μπάνια. Ερχονται καθημερινά γύρω στα 10 πρακτορεία. Υποδεχόμαστε 150 με 200 άτομα τη μέρα», αναφέρει στην «Κ» ο Αντώνης Συμετεριάδης, ιδιοκτήτης του Bali Beach Bar, το οποίο βρίσκεται δίπλα στην παραλία όπου αποβιβάζονται οι ηλικιωμένοι.
Υπάρχουν δύο βάρδιες: η πρωινή, που κρατάει περίπου από τις 10.00 έως τις 13.00 και η απογευματινή, από τις 17.00 έως τις 19.00. Στο κατάστημά του ο κ. Συμετεριάδης έχει πάντα έναν απινιδωτή. Μαζί με άλλα δύο άτομα από το προσωπικό παρακολούθησαν ειδικά σεμινάρια προκειμένου να βρίσκονται σε θέση να γνωρίζουν πώς να τον χρησιμοποιούν. «Πέρυσι χρειάστηκε να τον χρησιμοποιήσουμε μία φορά σε ένα περιστατικό εμφράγματος», θυμάται.
«Ο γιατρός λέει μόνο μπάνιο κι εμείς αφού μπορούμε τον ακούμε. Σε αυτή την ηλικία όλοι έχουν αρθριτικά, μέση, γόνατα. Το μπάνιο κάνει καλό στην υγεία μας, στα κόκαλά μας, στην οστεοπόρωση. Δεν είμαστε κοπελίτσες, είμαστε μεγάλες γυναίκες», σημειώνει από την πλευρά της η 80χρονη κ. Δήμητρα Καμά. Η κ. Καμά έχει δύο κόρες, οι οποίες όμως δεν μένουν κοντά της. Ετσι λοιπόν εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια έχει βρει τον δικό της τρόπο να πηγαίνει στη θάλασσα. «Αμα πάνε για μπάνιο, θα με πάρουν μαζί τους, αλλά αυτό δεν γίνεται συχνά», προσθέτει.
Το κόστος των διακοπών
Το αυξημένο κόστος για τις διακοπές θίγει από την πλευρά της η 64χρονη κ. Αφροδίτη Α.. «Οι διακοπές σε ξενοδοχείο κοστίζουν 120 ευρώ για τέσσερις ημέρες. Πόσα μπάνια να προλάβω να κάνω σε τόσο λίγο χρόνο;» αναρωτιέται. Για την ίδια, η μεταφορά με το πούλμαν αποτελεί απόλυτη διευκόλυνση: «Η θάλασσα μου προσφέρει ηρεμία και με βοηθάει με την οστεοπόρωση», τονίζει.
Η επιλογή του πούλμαν δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και θέμα ασφάλειας. Η κ. Εφη Μακριδάκη τα τελευταία χρόνια αποφεύγει να πηγαίνει διακοπές: «Δεν σκοπεύω να πάω κάπου αυτό το καλοκαίρι, καθώς φοβάμαι μήπως μού συμβεί κάτι ή μήπως ταλαιπωρηθώ. Με το πούλμαν πηγαίνουμε οργανωμένα και νιώθω σιγουριά, επιστρέφω με ασφάλεια σπίτι μου», υποστηρίζει.
Το μεσημέρι η παραλία αρχίζει να αδειάζει από τα γκρουπ των πρακτορείων. Στο σημείο όπου περιμένουν τα πούλμαν για επιβίβαση, στήνεται καθημερινά μια «άτυπη» υπαίθρια αγορά. Οσες κυρίες δεν έχουν προλάβει να κάνουν τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, γεμίζουν τις τσάντες τους με λαχανικά, φρούτα, μέλι και μπαχάρια.
Στην παραλιακή, στον δρόμο της επιστροφής, βρίσκουμε κίνηση. Το λεωφορείο καθυστερεί. Από το πίσω μέρος του οχήματος ακούγεται μια φωνή: «Τι ώρα θα φτάσουμε; Ο εγγονός περιμένει κεφτέδες».