Φόρτωση Text-to-Speech…
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η εισβολή στη Θέουτα δεν ήταν τυχαίο, ούτε περιστασιακό επεισόδιο. Ηταν ένα καιρικό φαινόμενο που προειδοποιεί για την κλιματική αλλαγή στο παγκόσμιο τοπίο. Η μετατροπή της μεταναστευτικής πίεσης σε εργαλείο κρατικής πολιτικής μας υποχρεώνει να συμπεράνουμε ότι το φαινόμενο έχει αλλάξει μορφή. Δεν είναι πλέον υπόθεση λαθροδιακινητών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την ανάγκη ολόκληρων πληθυσμών να γλιτώσουν από τη σφαγή ή τον λιμό. Αυτοί συνεχίζουν να κάνουν τη δουλειά τους, όμως άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις. Είτε είναι ο Ερντογάν στον Εβρο το 2020, είτε ο Λουκασένκο, είτε το Μαρόκο στη Θέουτα τις προάλλες. Σε κράτη που ρέπουν προς τον ολοκληρωτισμό είναι μάλλον απίθανο να περάσουν απαρατήρητοι από την Αστυνομία 60.000 άνδρες, όπως έγινε στο Μαρόκο. Είναι γνωστό ότι στον Eβρο το 2020 είχαν επιστρατεύσει λεωφορεία για να τους μεταφέρουν στα σύνορα και τους οδηγούσαν στα κατάλληλα περάσματα. Η Ελλάδα, για να αντιμετωπίσει την εισβολή, αναγκάστηκε να κινητοποιήσει τον Στρατό και να επιστρατεύσει την Εθνοφυλακή. Και όταν αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις τέτοιους μηχανισμούς σημαίνει ότι είσαι σε εμπόλεμη κατάσταση. Τον πόλεμο μπορεί να τον αποκαλούμε υβριδικό αφού δεν γίνεται με οβίδες και πυραύλους, όμως δεν παύει να πληροί τις συνθήκες της σύγκρουσης δύο κρατών στα σύνορά τους. Η Μεσόγειος, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται μια από τις πιο ευάλωτες περιοχές του πλανήτη. Οι διαφορές του Βορρά της από τον Νότο της, πολιτισμικές, θρησκευτικές, οικονομικές και πολιτικές, υπενθυμίζουν την ύπαρξη ενός εσωτερικού ρήγματος. Και όπως όλα τα ρήγματα, έτσι κι αυτό προκαλεί δυναμική. Αρκεί να υπολογίσει κανείς ότι σε δύο δεκαετίες ο πληθυσμός της αφρικανικής ηπείρου θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.
Ως συνήθως αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του προβλήματος με χρονοκαθυστέρηση. Μπορεί η κυβέρνηση να αντέδρασε καίρια στην εισβολή στον Εβρο, όμως ποιος θα ξεχάσει το παραμύθι «Η μικρή Μαρία κι ο σκορπιός». Υπάρχουν οι δόλιοι απατεώνες. Oσοι ζουν και σιτίζονται από το δράμα των μεταναστών και έχουν κάθε συμφέρον να κρατήσουν την πληγή ανοιχτή. Κατηγορώντας συνήθως όσους προσπαθούν να το αντιμετωπίσουν. Υπάρχουν και οι αφελείς. Αυτοί θεωρούν ότι ένα χάδι και μια καλή κουβέντα μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα. Δυστυχώς και οι μεν και οι δε έχουν μέχρι στιγμής προγραμματίσει την ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στο μεταναστευτικό. Συνεπικουρούμενοι από τις «αγαθές συνειδήσεις», οι οποίες, συνήθως με το αζημίωτο, φροντίζουν για την περίθαλψη των αναξιοπαθούντων. Αρκεί να μην είναι άστεγοι συμπολίτες τους. Επειδή η πολιτική μας ζωή φλερτάρει με το χάος, δεν θέλω να σκέφτομαι τη στιγμή όπου θα ζήσουμε μια καινούργια υβριδική επίθεση και για να την αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να συναποφασίσουν τα κόμματα μιας κυβέρνησης συνασπισμού.