Φόρτωση Text-to-Speech…
Στις καιρικές συνθήκες αυτών των ημερών, με υψηλές θερμοκρασίες, υγρασία και καταπόνηση του οργανισμού, καταλαβαίνουμε όσα κατ’ επανάληψιν και με εμμονή κάνουμε λάθος σε μια πόλη σαν την Αθήνα. Το ζήτημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι διαρκές και μάλιστα με τάση επιδείνωσης. Είναι ζήτημα περιβαλλοντικό, κοινωνικό, αισθητικό, πολιτισμικό, οικονομικό και πολιτικό. Βλέπω εξουθενωμένους τουρίστες στην Αιόλου, στην Αθηνάς, στο Μοναστηράκι, στου Ψυρρή, στην Ομόνοια, σε όλα δηλαδή εκείνα τα σημεία της πόλης όπου οι υψηλές θερμοκρασίες επιβαρύνουν μια ήδη προβληματική κατάσταση. Οι Αθηναίοι γνωρίζουν καλύτερα πώς να προφυλαχθούν. Μιλάμε για μια εξαναγκαστική και όλως διόλου ανεπιθύμητη εκπαίδευση προστασίας σε ένα αστικό περιβάλλον εχθρικό ως προς την ψυχική και τη σωματική υγεία.
Αυτές οι ζεστές ημέρες στην Αθήνα φέρνουν στην επιφάνεια όσα, αντιθέτως, μια δροσερή και κλιματολογικά ευχάριστη μέρα προσωρινά αποκρύπτει. Η Αθήνα –αδρανής– παραμένει ουραγός στη διεθνή κλίμακα. Στην πολύ αρνητική καθημερινότητα, συνυπολογίζουμε και τη μακροπρόθεσμη επιβάρυνση από την απομείωση του φυσικού πλούτου των περιαστικών ορεινών όγκων.
Η αρνητική προοπτική της Αθήνας όσο προχωράει ο 21ος αιώνας θα έχει επίπτωση στον τουρισμό και στην οικονομία της. Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η τόσο κακή περιβαλλοντική προοπτική θα είχε προκαλέσει μια ευρύτατη και συντονισμένη κινητοποίηση. Θα έπρεπε ήδη όλη η πόλη να είναι ένα εργοτάξιο. Θα έπρεπε νυχθημερόν να γίνονται έργα για το μέλλον. Οχι όπως το φανταζόμαστε μόνο με νέες οικοδομές, αλλά σκάβοντας για αποσφράγιση σκληρών επιφανειών και απελευθέρωση της γης, για κάλυψη ή φύτευση των ταρατσών, για πύκνωση των μεγάλων δένδρων με πλούσια κόμη, για καθημερινό και επίμονο πλύσιμο όλης της πόλης, για οριστική απομάκρυνση της μουντζούρας από κάθε τοίχο, φαινόμενο που αποτελεί ντροπή για τη χώρα και που εκπλήσσει δυσάρεστα τους επισκέπτες. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν συμβαίνει, καθώς η ελληνική πρωτεύουσα συνεχίζει να βυθίζεται σε μια αυτοκαταστροφική νιρβάνα.
Η πρόβλεψη δεν ήταν ποτέ χαρακτηριστικό της κοινωνίας μας. Και στη δεκαετία του 1960 (και του 1930) υπήρξαν φωτισμένες περιπτώσεις που είχαν προτείνει μέτρα. Σήμερα, με δεδομένη και την αύξηση του τουρισμού, οι υποδομές οφείλουν να περιλάβουν το μικροκλίμα και την αστική φύση, ποιότητες άμεσα συνδεόμενες με την οικονομία.