Πλησιάζοντας, σκεφτόμουν που θα ήταν καλύτερο μέρος να γίνει η συγκεκριμένη συνέντευξη. Με το θερμόμετρο στους 30 με 32 βαθμούς από τις 11:00, έπρεπε να σκεφτώ κάτι που θα είναι συμβολικό αλλά και δεν θα μας καθυστερήσει. Τελικά μου ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό και μία τοποθεσία.
Το χωριό Καμαρούλα, μόλις πέντε χιλιόμετρα από την πόλη του Αγρινίου. Ένα ήσυχο μέρος με λίγους κατοίκους, δύο-τρία μαγαζάκια, μία παιδική χαρά και γενικώς ένα γραφικό σημείο μόλις 8 λεπτά από το Αγρίνιο. Η πόρτα ανοίγει και ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης μας υποδέχεται στο σπίτι, όπου στο τέλος της σκάλας μας περίμενε μία ακόμα έκπληξη.
Ο, μόλις λίγων μηνών, γιος του με ένα τεράστιο χαμόγελο και τη σύζυγό του. Τόσο όμορφη εικόνα για δύο ανθρώπους που πέρασαν πάρα πολλά για να φτάσουν στο σημείο να μας υποδέχονται με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο. Εδώ να πούμε και μία συγνώμη για τη… μετακόμιση του πάρκου του παιδιού για να γίνει η συνέντευξη.
Όλη η ζωή του ξεδιπλώθηκε πριν καν ξεκινήσουμε, όταν έφερε τις φανέλες που έχει κρατήσει από όλη του την καριέρα. Από τον Ηρακλή μέχρι και την Εθνική Ελλάδος. Με τη σειρά, σαν να κάνει με μία ματιά ένα δικό του flashback στην καριέρα του. Από που ξεκίνησε και που έφτασε και συνεχίζει.
Στα της συνέντευξης όμως. Ο 25χρονος εξτρέμ πραγματοποίησε μία ονειρική σεζόν τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου. Πρώτα από όλα ήρθε το παιδί του στη ζωή, το οποίο είναι ότι πιο σημαντικό έχει αυτή τη στιγμή και έπειτα η τρελή πορεία με τη Χαρτς.
Από την πρώτη μέρα που πήγε στη Σκωτία μέχρι το παιχνίδι-τελικός με τη Σέλτικ όπου χάθηκε η ευκαιρία να γραφτεί ιστορία στο σκωτσέζικο πρωτάθλημα. Και το κερασάκι στην… τούρτα; Η παρθενική κλήση στην Εθνική Ελλάδος για τα φιλικά με Σουηδία και Ιταλία όπου πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του με το εθνόσημο.
Καλά όλα αυτά αλλά τίποτα δεν είναι… ρόδινο. Τίποτα δεν του χαρίστηκε. Τίποτα δεν του δόθηκε απλόχερα. Ο Κυζιρίδης πέρασε «μαύρες» στιγμές με τον εαυτό του, άκουσε τη φράση «δεν σε θέλει καμία ομάδα» και όλα αυτά μόλις λίγους μήνες πριν έρθει το… τρένο με τη Χαρτς.
Ένα κοντράστ συναισθημάτων. Όλα αυτά μέσα από τα δικά του λόγια για το Gazzetta.
Αποστολή στο Αγρίνιο: Νότης Χάλαρης – Νίκος Ράπτης
Graphic Design: Χρήστος Ζωΐδης – Ευαγγελία Λώλου
Photos: Getty Images, Eurokinissi, INTIME
Και μόλις ήρθε η πρόταση από Σλοβακία;
«Ήμουν σε φάση πάμε και ότι γίνει. Προτού πάω, με παίρνει ο μάνατζερ μου και μου λέει “Κύζι έχω κάνει τα πάντα, αυτή είναι η πραγματικότητα, δεν σε θέλει κανείς”. Δεν μου πούλησε ψέματα, δεν μου είπε ναι μεν αλλά. Τίποτα και αυτό εκτίμησα σε εκείνον. Γιατί άλλοι θα το έκρυβαν. Εμένα με πήρε και μου είπε ότι δεν με θέλει κανείς. Εκεί ξαφνικά κάτι ξύπνησε μέσα μου. Έλεγα “δεν με θέλετε; Θα σας κάνω να με θέλετε”. Αλήθεια πείσμωσα. Και πάω στο Μιχάλοβτσε και ευτυχώς είχα τη γυναίκα μου δίπλα μου. Οικείο περιβάλλον εκεί. Πάω υπέρβαρος. Κανονικά είμαι 69 με 70 κιλά και εκεί ήμουν 75 με 76. Τρώω κράξιμο από τον μάνατζερ μου αλλά ξεσπούσα στο φαγητό όλη τη μέρα λόγω του άγχους. Λέω λοιπόν μέσα μου, ή τώρα ή ποτέ».
Πότε κατάλαβες ότι έχει… γυρίσει η τύχη;
«Το πρώτο μου γκολ στο Μιχάλοβτσε το πέτυχα στην έδρα της Μόραβτσε γιατί είχε υποβιβαστεί στη Β’ ομάδα. Σε εκείνο το γήπεδο έβαλα το πρώτο μου γκολ και τότε κατάλαβα ότι τίποτα δεν θα πάει λάθος. Πήρα τα πάνω μου, ψυχολογία στο φουλ, το ένα γκολ μετά το άλλο και φτάνουμε στον Δεκέμβριο που έχω βάλει αρκετά γκολ και ξαφνικά οι ομάδες που δεν με ήθελαν το καλοκαίρι, ξαφνικά με θέλουν. Εγώ είπα “τώρα να περιμένετε” (γέλια). Ήθελα να τελειώσω τη σεζόν στο Μιχάλοβτσε γιατί η ομάδα πήγαινε καλά και ήθελα να τη βάλω στα play offs. Ήξερα ότι μετά τον Γενάρη μπορούσα να υπογράψω όπου ήθελα. Ο πρόεδρος δεν ήθελε να με πουλήσει. Ήθελε να φύγω ελεύθερος και τον έχω γενικά σε μεγάλη εκτίμηση. Πάνε όλα ρολόι και τον Ιανουάριο έμαθα ότι η γυναίκα μου είναι έγκυος. Το ένα καλό μετά το άλλο».
Είχες πρόταση από Ελλάδα;
«Δεν έχω ιδέα. Δεν ασχολούμουν αλλά θεωρώ ότι θα ήταν δύσκολο γιατί έπαιζα στη Σλοβακία. Είχα πολλές από Πολωνία, Ουγγαρία, στην οποία δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω».
Και πάμε στιγμή που ήρθε η Χαρτς. Πώς ένιωσες;
«Με πήρε ο μάνατζερ μου ότι υπάρχει η περίπτωση της Χαρτς γύρω στον Απρίλιο. Του είπα να το προσπαθήσουμε για να πάω εκεί. Το ήθελα πάρα πολύ. Λες και το ένιωθα μέσα μου. Το πάλεψε πάρα πολύ γιατί δουλεύουν με το data και ήταν πολύ δύσκολο να πειστούν από αυτό. Τελικά τα κατάφερε και ήρθε η πρόταση από τη Χαρτς. Κατευθείαν πήγα τον Μάιο, υπέγραψα και συνέχισα τη σεζόν στη Σλοβακία. Δεν είχα δεύτερες σκέψεις σε καμία περίπτωση. Απλά ανυπομονούσα να ξεκινήσω με τη Χαρτς»
Η πιο δυνατή σου στιγμή όσο έπαιζες στη Σλοβακία;
«Είναι η στιγμή που μπαίνω στο σπίτι και είχα αφήσει το κινητό πάνω στο τραπέζι. Είχα τελειώσει την προπόνηση, πήγα τουαλέτα και όπως γυρνάω, ψάχνω το κινητό, φώναξα στη γυναικά μου που είναι και μου είπε μήπως το άφησα στο τραπέζι. Πάω εκεί και είχε το τεστ εγκυμοσύνης»
Απίθανο συναίσθημα ε;
«Εύχομαι όλοι οι άνθρωποι να το ζήσουν. Είναι το δεύτερο πιο ωραίο συναίσθημα. Το πρώτο είναι όταν πιάνεις το παιδί σου αγκαλιά όταν γεννιέται. Δεν συγκρίνεται αλλά είναι πολύ δυνατό το συναίσθημα. Είναι υπέροχο να βλέπεις τη γυναίκα που έχετε μεγαλώσει μαζί να έχει το παιδί σου. Εκεί είπα ότι τα καταφέρνουμε. Στα 17 μου που τη γνώρισα, είπα στον πατέρα μου ότι θα την παντρευτώ και εκείνος γελούσε. Και εγώ στα 17 μου αν το παιδί μου πει κάτι τέτοιο θα γελάσω. Ήμασταν 5-6 μήνες μαζί τότε.
Στο αγωνιστικό θα σου πω το κάθε γκολ που έβαλα. Αλήθεια. Γιατί το κάθε γκολ ήταν μία δικαίωση προς τον εαυτό μου. Αυτή τη κ@@@@α. Σκαλί-σκαλί. Αν είχε άλλα 15 παιχνίδια θα έβαζα άλλα 15 γκολ. Έτσι σκεφτόμουν. Είχα στο μυαλό μου το πώς έφτασα από τα κλάματα στο μπάνιο σε εκείνο το σημείο και το ποδόσφαιρο είναι το κλικ. Το τσακ. Ένας τραυματισμός να σε στείλει στον πάγκο να κλαις. Οπότε παρακαλούσα τον Θεό να με έχει υγιή».
Μιλάς αρκετά για τη γυναίκα σου. Τι ρόλο έχει παίξει στη ζωή σου;
«Πάντα ήταν εκεί. Κολόνα. Με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Δεν ξέρω αλήθεια. Γιατί σε κάθε δυσκολία που ερχόταν εκείνη έλεγε δεν πειράζει, θα τα καταφέρουμε. Σε κάθε δυσκολία ήταν εκεί. Τότε καταλαβαίνεις και ποιον έχεις πραγματικά δίπλα σου. Εγώ τη γυναίκα μου την είχα πάντα εκεί. Και στην αρχή επειδή ήμουν κλειστός σαν άνθρωπος, δεν ανοιγόμουν. Με ρωτούσε αν είμαι καλά αλλά χωρίς να είμαι μέσα μου. Δεν ήθελα το πρόβλημα μου να το κάνω δικό της και αυτό ήταν το λάθος μου. Και όταν άρχισα να της λέω τα προβλήματα μου, ξελάφρωσα και άρχισα να τα βλέπω όλα διαφορετικά. Η λέξη κολόνα είναι λίγη. Μόνο εγώ και η Μαίρη ξέρουμε τι έχουμε τραβήξει. Πολλοί λένε ότι τα κατάφερα μόνος μου. Δεν είμαι μόνος όμως. Είχα τη γυναίκα μου πάντα εκεί»
Τώρα τι σου λέει;
«Και τώρα που πάνε όλα καλά, μου λέει ηρέμησε. Ισορροπία. Με κρατάει χαμηλά. Μην πετάς μου λέει, όλα είναι καλά αλλά βήμα βήμα και ήρεμα. Να είμαστε όλοι καλά και με υγεία. Από τη στιγμή που έρχεται το παιδί, πρώτο από όλα είναι αυτό. Το ποδόσφαιρο θα σου φέρει το ψωμί αλλά δεν είναι προτεραιότητα. Ποτέ δεν το είχα. Είναι δουλειά, είναι αυτό που σου δίνει να φας και η αγάπη που έχεις. Αγαπάω το ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι προτεραιότητα. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε οικογένεια και ποδόσφαιρο, δεν θα το σκεφτόμουν καν και θα το σταματούσα. Σου προσφέρει πολλά αλλά σου παίρνει και πολλά. Αλλά σκοπός είναι τις θυσίες στο τέλος της καριέρα να μην μετανιώνεις. Να λες άξιζε που προσπάθησα».
Έχεις κάνει πολλές θυσίες;
«Παράτησα τα πάντα, πήγα στο εξωτερικό για το όνειρο μου, δεν ήπια ποτέ, έχανα εξόδους, εκδρομές. Η κάθε μέρα στο εξωτερικό ήταν μία θυσία για εμένα»
Νιώθεις ότι χάνεις πολύτιμο χρόνο με το παιδί λόγω του ποδοσφαίρου;
«Ναι φίλε. Ξέρω ότι στο μέλλον θα μετανιώσω κάποιες στιγμές. Ακόμα και τώρα που θα πρέπει να πάω προετοιμασία, είναι 10 μέρες που εγώ προσωπικά δεν θα κλείνω μάτι. Γιατί θα σκέφτομαι τη γυναίκα και το παιδί μου αλλά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Αλλά δεν θέλω να φτάσω σε σημείο να χάσω πολλές στιγμές από το παιδί. Όταν νιώσω ότι δεν πρέπει να χάσω άλλες στιγμές, θα σταματήσω. Δεν θα ήθελα να χάσω τα πρώτα βήματα του παιδιού μου επειδή θα είμαι σε έναν αγώνα. Δεν μπορώ να το ξέρω αλλά μακάρι να είναι όταν θα είμαι σπίτι και να κάθομαι στον καναπέ και να τον δω να σηκωθεί. Θα το λέω σε όλη μου τη ζωή. Ενώ αν είμαι εκτός, θα στεναχωρηθώ. Θα έχω χάσει κάτι που είναι σημαντικό για εμένα. Για παράδειγμα όταν ήμουν στην Εθνική έχασα το πρώτο του δόντι. Δεν το είδα και με πήρε η γυναίκα μου και μου το έδειξε. Στεναχωρήθηκα αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. Δεν μπορείς να ελέγξεις μερικά πράγματα».