Ο Νότης Χάλαρης κοιτάει πίσω από τα δάκρυα του Νεϊμάρ και θυμάται εκείνο το μαρκάρισμα από τον Ζουνίγκα το 2014.
Το Μουντιάλ του 2014 είναι το πρώτο που θυμάμαι έντονα. Είχα απολαύσει και 2010 λόγω Ελλάδας και Ισπανίας αλλά στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας ήταν το κάτι άλλο γιατί ήμουν σε ηλικία που καταλάβαινα ακόμα περισσότερα πράγματα και επειδή ήταν η Ελλάδα, έδωσε ακόμα μεγαλύτερη έμφαση.
Άλλωστε διεξαγόταν στη χώρα του ποδοσφαίρου. Εκεί όπου οι άνθρωποι αναπνέουν για το αυτό το άθλημα και η εθνική ομάδα της σελεσάο ήταν… φωτιά με έναν Νεϊμάρ στα καλύτερά του. Έλαμπε. Όντας ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα και μέλος του απίθανου MSN, αυτή η διοργάνωση φαινόταν να είναι κομμένη και ραμμένη για εκείνον.
Δεν ήταν μόνο το χαμόγελο και η όρεξη που εκπροσωπεί τη χώρα του μέσα στα ίδια της τα γήπεδα. Ήταν και οι αριθμοί εντυπωσιακοί. Δύο γκολ με Κροατία και νίκη με 3-1 στην πρεμιέρα, ισάριθμα γκολ με το Καμερούν και νίκη με 4-1 στους ομίλους και ασίστ με την Κολομβία στη νίκη με 2-1 ενώ είχε ευστοχήσει στο τελευταίο πέναλτι με τη Χίλη δίνοντας την πρόκριση στα προημιτελικά.
Με τον Χάμες Ροντρίγκες ως κεντρικό πρόσωπο, το παιχνίδι της Βραζιλίας με την Κολομβία είχε συγκεντρώσει μεγάλο ενδιαφέρον από ότι θυμάμαι. Στις 23:00 λοιπόν, έκατσα μπροστά από την τηλεόραση με τον πατέρα μου και παρότι κουτουλάγαμε, καλοκαίρι ήταν, Παρασκευή η μέρα, οπότε λέμε ας κάτσουμε λίγο δεν πειράζει.
Το θέαμα δεν μας επαλήθευσε αυτά που περιμέναμε αλλά εντάξει, Μουντιάλ είναι. Και μόνο που έβλεπες τους Βραζιλιάνους στις εξέδρες να παραληρούν αλλά και τον Νταβίντ Λουίζ να πετυχαίνει εκείνη την αδιανόητη γκολάρα με το φάουλ, ήταν αρκετό. Παρένθεση, το γκολ του Λουίζ αν το βλέπαμε τώρα, δεν υπήρχε περίπτωση να πιστέψουμε ότι δεν είναι AI εικόνα. Τι έχει βάλει ο άνθρωπος;
Τέλος πάντων, πίσω στο θέμα μας. Μετά το 2-0 στο 70′ είχε πέσει ο ρυθμός, η Κολομβία μείωσε αλλά χωρίς να αλλάξει κάτι δραματικά. Ο πατέρας μου κοιμήθηκε αλλά εγώ εκεί, περίμενα τη λήξη να δω τους πανηγυρισμούς. Τελικά με πρόλαβε μία εικόνα που με σόκαρε σαν παιδί τότε.
Το λεπτό πρέπει να το διαβάσω για να το θυμηθώ αλλά σίγουρα ήταν προς το τέλος του αγώνα. Βλέπω τον Ζουνίγκα να πηγαίνει με τόσο άτσαλο τρόπο στον Νεϊμάρ, ο οποίος έμεινε κάτω ουρλιάζοντας. Στο ριπλέι και από άλλες λήψεις καταλάβαινες πόσο δυνατό και επικίνδυνο ήταν το φάουλ σε εκείνο το σημείο της πλάτης.
Το πιο σοκαριστικό που ακόμα θυμάμαι σαν εικόνα, είναι ότι ο Νεϊμάρ δεν κουνιόταν. Απλά ούρλιαζε στο έδαφος και παρά τις κινήσεις που προσπαθούσε να κάνει, δεν μπορούσε να κουνηθεί το σώμα του. Οι συμπαίκτες του να τραβούν τα μαλλιά τους, ο Σκολάρι αποσβολωμένος να κοιτάει, στις εξέδρες το πάρτι να έχει σταματήσει τελείως.
«Ήρθε ο γιατρός και μου είπε: “Έχω δύο νέα, ένα καλό και ένα κακό. Ποιο θέλεις πρώτα;”. Του είπα να μου πει το κακό. Μου απάντησε: “Το κακό είναι ότι τελείωσε το Μουντιάλ για εσένα”. Ήδη έκλαιγα. Τον ρώτησα ποιο είναι το καλό και μου είπε: “Αν το χτύπημα ήταν 2 εκατοστά πιο δίπλα, δεν θα περπατούσες ποτέ ξανά”.
Όταν με χτύπησε, ένιωσα έναν τρομερό πόνο. Ο Μαρσέλο φώναζε να μπουν μέσα οι γιατροί, αλλά εγώ του έλεγα “όχι, όχι, θέλω να παίξω, θέλω να βάλω γκολ”. Όμως δεν μπορούσα να γυρίσω το σώμα μου. Όταν προσπάθησα να σηκώσω τα πόδια μου, δεν ένιωθα τίποτα. Δεν μπορούσα να τα κουνήσω καθόλου». Ποιος άνθρωπος δεν θα πάθαινε σοκ με αυτά τα λόγια;
Εγώ Μέσι υποστήριζα και υποστηρίζω. Αλλά βλέποντας έναν τέτοιο παίκτη σε αυτή την κατάσταση, μόνο όμορφη ανάμνηση δεν είναι. Όμως τι σου είναι το ποδόσφαιρο;
Πέρασαν 12 χρόνια από εκείνο το Μουντιάλ. Ο Νέι άλλαξε αλλά όχι προς το καλό. Ναι μεν η απίθανη μεταγραφή στην Παρί το 2017 αλλά από εκεί και πέρα το χάος. Τραυματισμοί, εξωγηπεδική ζωή, αρνητικά σχόλια, παραπανίσια κιλά και πλέον μετά τη διετία στην Αλ Χιλάλ όπου έπαιξε λιγότερα λεπτά από όσο κόστισε, είναι στη Σάντος στα 34 του, βλέποντας την καριέρα να δύει νωρίτερα από ότι πρέπει.
Όμως αυτή είναι η χαρά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Κάρλος Αντσελότι τον πήρε στην αποστολή. Για να το κάνει όμως, ο Νεϊμάρ έπρεπε να θυμηθεί τον παλιό του εαυτό και να τα σαρώσει όλα με τη Σάντος για να την κρατήσει κατηγορία. Στην εθνική ομάδα δεν συμπεριλήφθηκε για βασικός.
The moment Neymar Jr.’s son tried to get to his father, but security stopped him. 😭😅
Neymar had to step in himself. ❤️ pic.twitter.com/eoJiIighaj
— MC (@CrewsMat10) June 25, 2026
Το ξέρει και ο ίδιος. Όμως είναι σημαντικό γρανάζι τόσο για τα αποδυτήρια όσο και για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Δεν γινόταν η τελευταία εικόνα αυτού του ανθρώπου να είναι τα δάκρυα μετά τον αποκλεισμό με την Κροατία το 2022. Αυτό ίσως να είναι το τελευταίο του Μουντιάλ. Στο επόμενο θα είναι στα 38 και ίσως και να έχει κρεμάσει γενικά τα… παπούτσια του.
Όμως η εικόνα του μετά το τέλος του ματς με την Σκωτία, είναι επική. Είναι απίστευτη. Είναι το ποδόσφαιρο. Είσαι ο Νεϊμάρ. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τα πάντα, έχεις βγάλει πολλά εκατομμύρια, έχεις παίξει με τους καλύτερους, έχεις κάνει ένα ολόκληρο Παρίσι να βγει στους δρόμους για εσένα.
Και κλαις σαν… παιδάκι επειδή έπαιξε για 14 λεπτά στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ίσως να μην τον δούμε ξανά στη διοργάνωση. Ίσως να ήταν το φινάλε του με τη φανέλα της Βραζιλίας. Ιδανικά θα θέλαμε να τον καμαρώσουμε να σηκώνει και αυτός τον τίτλο του Μουντιάλ.
Και να μην συμβεί όμως, αυτά τα δάκρυα που για πρώτη φορά δεν είχαν να κάνουν με τραυματισμό ή με απογοήτευση ή με αποκλεισμό, μπορούν να περάσουν στο πάνθεον της ιστορίας. Αυτά τα δάκρυα από την αποθέωση του κόσμου. Και η εικόνα με την αγκαλιά στα παιδιά του στο φινάλε. Αυτό είναι το Παγκόσμιο Κύπελλο κύριοι…
ΥΓ: Η εικόνα από την εξέδρα ήταν λες και έχουν ενώσει τις αφίσες που είχαμε παιδιά.
ΥΓ2: Κύριε Αντσελότι, τι πάτε να κάνετε πάλι;