Φόρτωση Text-to-Speech…
«Η δουλειά με έναν δημιουργό όπως ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι κάτι που δύσκολα μπορείς να αποτυπώσεις με λέξεις», λέει στην «Κ» ο Σιμόνε Μονκάδαγια την εμπειρία του στην «Οδύσσεια» του Βρετανού σκηνοθέτη.
Γεννημένος στις Συρακούσες της Σικελίας, ο Μονκάδα ξεκίνησε από τον χώρο του χορού και εκπαιδεύτηκε στη σχολή παραστατικών τεχνών της μητέρας του, Silva Arte Danza e Musical, στην οποία είναι σήμερα συνδιευθυντής. Στα 16 του μετακόμισε στο Λονδίνο με υποτροφία στη σημαντική βρετανική ακαδημία παραστατικών τεχνών Laine Theatre Arts, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία στο West End και επεκτείνει τη δράση του στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στις διαφημιστικές παραγωγές.
Στη νέα ταινία του Νόλαν, ο Ιταλός κασκαντέρ και χορευτής ήταν μέλος του πληρώματος του Οδυσσέα, αναλαμβάνοντας τις σκηνές δράσης της επικής περιπέτειας. Για τέσσερις μήνες βρέθηκε στην Ελλάδα, τη Σικελία και τη Σκωτία, ακολουθώντας την παραγωγή μιας από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικής περιπέτειες των τελευταίων ετών.
«Πριν συναντηθούμε όλοι στην Ελλάδα, έπρεπε να προπονηθούμε πολύ για να χτίσουμε την αντοχή και τη σωματική μας δύναμη», εξηγεί. «Μόλις φτάσαμε στη χώρα, η πρώτη μας εβδομάδα ήταν αφιερωμένη σε ακόμη πιο εντατική εκπαίδευση. Ηθοποιοί και κασκαντέρ έμαθαν να κωπηλατούν και να χειρίζονται τα πλοιάρια που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία, συμπεριλαμβανομένου του μεγάλου πλοίου».
Η ψυχραιμία του Νόλαν
Η ένταση της προετοιμασίας δεν ήταν το μόνο στοιχείο που εντυπωσίασε τον Μονκάδα. Παρακολουθώντας από κοντά τον τρόπο με τον οποίο ο Νόλαν διαχειριζόταν μια τόσο μεγάλη παραγωγή, ξεχώρισε κυρίως την ηρεμία και την απόλυτη συγκέντρωση του σκηνοθέτη. «Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η ψυχραιμία με την οποία διαχειριζόταν κάθε πτυχή της παραγωγής και όλους όσους βρίσκονταν στο πλατό. Ηξερε ακριβώς τι ήθελε και ήταν περιτριγυρισμένος από τους καλύτερους επαγγελματίες σε κάθε τμήμα. Εμαθα πολλά παρακολουθώντας τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει», τονίζει ο κασκαντέρ.
H «Οδύσσεια» εξελίχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της χρονιάς, ξεπερνώντας τα 900 εκατ. δολάρια στο παγκόσμιο box office μέσα στις πρώτες εβδομάδες προβολής της. Η απήχησή της επιβεβαίωσε πως η επική μεταφορά του ομηρικού έπους από τον Νόλαν κατάφερε να κερδίσει το διεθνές κοινό.
Πίσω από τις κάμερες
Πέρα, όμως, από τους αριθμούς, ο Μονκάδα κρατά ιδιαίτερα έντονες τις στιγμές που συνέβησαν μακριά από την κάμερα. Μία από αυτές εκτυλίχθηκε έπειτα από ένα γύρισμα στην Ελλάδα, όταν το συνεργείο βρέθηκε αντιμέτωπο με δύσκολες καιρικές συνθήκες στη θάλασσα. «Βρισκόμασταν στην Ελλάδα και γυρίζαμε μια σκηνή από το ταξίδι στην οποία ένα χωριό καιγόταν. Στο τέλος της ημέρας, η θάλασσα ήταν αρκετά ταραγμένη και οι βάρκες που υποτίθεται ότι θα μας επέστρεφαν στο λιμάνι κοντά στην Πύλο δεν μπορούσαν να φτάσουν στο πλοίο πάνω στο οποίο γυρίζαμε», λέει. «Τότε, ο πραγματικός καπετάνιος του πλοίου αποφάσισε να μας επιστρέψει ο ίδιος, ταξιδεύοντας μαζί με το αληθινό του πλήρωμα».
Το ταξίδι αυτό της επιστροφής ήταν ξεχωριστό. «Περιτριγυρισμένοι από τα νησάκια και τον ανοιχτό ουρανό, ένας από τους ναύτες του πραγματικού πληρώματος ξαφνικά φύσηξε ένα κέρας (σ.σ.: αρχαίο πνευστό όργανο από κέρατα ζώων). Εμοιαζε σαν κάτι βγαλμένο από ταινία».
Για τον Μονκάδα, η αφοσίωση στην ταινία δεν αφορούσε μόνο τους κασκαντέρ και τη σωματική προετοιμασία. Είδε την ίδια προσήλωση και στους πρωταγωνιστές της «Οδύσσειας», με τον πρωταγωνιστή Ματ Ντέιμον ιδιαιτέρως να μένει χαραγμένος στη μνήμη του από μια σκηνή στο ταξίδι του Οδυσσέα.
«Στη σκηνή με τις Σειρήνες, υπήρχε ένα κοντινό του πλάνο. Η κάμερα ήταν εστιασμένη μόνο στο πρόσωπό του, όμως παρ’ όλα αυτά συνέχισε να ερμηνεύει τη σκηνή με ολόκληρο το σώμα του. Το ίδιο συνέβαινε και με όλο το καστ και το συνεργείο γύρω του, ακόμη και με εμάς τους κασκαντέρ».
Ηταν μια λεπτομέρεια που, για τον Μονκάδα, αποτύπωνε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύτηκε συνολικά η «Οδύσσεια»: με την ίδια ένταση μπροστά και πίσω από την κάμερα. «Αυτό μου έδειξε ότι, αν θέλεις να προσφέρεις το είδος της ερμηνείας που απαιτεί ο Νόλαν, πρέπει να το ζεις εκατό τοις εκατό. Ηταν μια απίστευτη εμπειρία».