Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο «Ψυχρός Πόλεμος» μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων είχε μεταφερθεί από τον κόλπο των Χοίρων –που παραλίγο να κοστίσει μία ακόμη παγκόσμια σύρραξη– στη λεγόμενη κατάκτηση του Διαστήματος. Το σύνθημα του Τζον Κένεντι «να στείλουμε πρώτοι άνθρωπο στο Φεγγάρι» είχε συνεπάρει τους Αμερικανούς, ωστόσο και η Σοβιετική Ενωση του Νικήτα Χρουστσώφ είχε «σηκώσει το γάντι» κι ετοιμαζόταν να απαντήσει. Το 1964 οι δύο ηγέτες αποτελούσαν παρελθόν –ο πρώτος δολοφονήθηκε στο Ντάλας και ο δεύτερος απομακρύνθηκε από τη θέση του γ.γ. του ΚΚΣΕ– αλλά παρ’ όλα αυτά η «διαστημική κόντρα» είχε πια πάρει τον δρόμο της και τίποτα δεν μπορούσε να τη σταματήσει.
Εκείνη ακριβώς τη χρονιά διατυπώθηκαν οι πρώτες σκέψεις για την κατασκευή ενός σεληνιακού αυτοκινήτου, που θα μπορούσε να διευκολύνει την εξερεύνηση του δορυφόρου της Γης. Τα πρώτα σχέδια υποβλήθηκαν στο Marshall Space Flight Center (MSFC), του οποίου τότε προΐστατο ο Γερμανός αστροφυσικός Βέρνερ φον Μπράουν. Ομως οι προτάσεις εκείνες αποδείχθηκαν απογοητευτικές, αφού τα υποψήφια οχήματα ήταν μεγάλα σε διαστάσεις και πολύ βαριά για τη συγκεκριμένη αποστολή. Eτσι, το «τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα» του «Απόλλων 11» τον Ιούλιο του 1969 πραγματοποιήθηκε χωρίς τη συνοδεία αυτοκινήτου, αφού ο προβλεπόμενος χρόνος δεν επαρκούσε πλέον για την κατασκευή του. Ωστόσο, δεν θα αργούσε η ώρα που οι τροχοί ενός αυτοκινήτου θα σημάδευαν για πάντα την επιφάνεια της Σελήνης.
Στις 28 Οκτωβρίου 1970 η Βoeing έκανε πραγματικότητα το πρώτο σεληνιακό όχημα, που έλαβε την ονομασία LRV (από τα αρχικά των λέξεων Lunar Roving Vehicle). Το αυτοκίνητο εκείνο δοκιμάστηκε εντατικά στο Διαστημικό Κέντρο Κένεντι τον Απρίλιο του 1971 και τέσσερις μήνες αργότερα ταξίδεψε από τη Γη στη Σελήνη με το «Απόλλων 15». Το πλαίσιο του LRV ήταν κατασκευασμένο από ελαφρά κράματα αλουμινίου και διέθετε από ένα ηλεκτροκινητήρα ισχύος ενός τετάρτου του ίππου σε κάθε τροχό, λύση που του έδινε τα βασικά χαρακτηριστικά ενός τετρακίνητου οχήματος και που φυσικά δεν ήταν καινούργια: ανάλογες ιδιότητες είχε και το Lohner του 1900, που σχεδίασε ο μεγαλοφυής Φέρντιναντ Πόρσε.
Οι ιδιαιτερότητες βέβαια του σεληνιακού αυτοκινήτου ήταν πάρα πολλές, καθώς έπρεπε να κινηθεί σε ένα εντελώς διαφορετικό κόσμο, με βαρύτητα που ισοδυναμούσε με το 1/6 της γήινης ατμόσφαιρας και με πλήρη έλλειψη οξυγόνου. Το LRV αποτέλεσε το πρώτο επανδρωμένο αυτοκίνητο που κύλησε τις ρόδες του στην επιφάνεια ενός άλλου κόσμου. Ηταν αποθηκευμένο με αναδιπλωμένους τροχούς στον όροφο καθόδου της σεληνακάτου, καταλαμβάνοντας χώρο λιγότερο από ένα κυβικό μέτρο και συναρμολογούνταν πολύ εύκολα από έναν αστροναύτη. Διέθετε τροχούς από συρμάτινο πλέγμα, διαμέτρου 81 εκατοστών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύρμα ήταν χορδές πιάνου με ειδική επικάλυψη. Η ενεργειακή πηγή του αυτοκινήτου ήταν δύο μπαταρίες αργύρου και ψευδαργύρου, τάσεως 36V.
Μπορούσε να κινηθεί με ταχύτητα 14 χιλιομέτρων την ώρα και είχε δυνατότητα μεταφοράς μέχρι 725 κιλών, συμπεριλαμβανομένου του βάρους των δύο επιβατών του, μαζί με τις ογκώδεις στολές τους. Ηταν επίσης εξοπλισμένο με κεραίες υψηλής και χαμηλής ικανότητας λήψεως, τηλεοπτική κάμερα, σακούλες για γεωλογικά δείγματα, καθώς και λασπωτήρες, προκειμένου η σκόνη που σήκωναν οι τροχοί να μη «στολίζει» τους αστροναύτες. Το σεληνιακό αυτοκίνητο μπορεί να έμοιαζε εκ πρώτης όψεως σαν ένα πρωτόγονο «τζιπάκι», στην πραγματικότητα όμως ήταν ένα πολύ εξειδικευμένο διαστημικό όχημα σχεδιασμένο να λειτουργεί αξιόπιστα σε συνθήκες κενού, σε ακραίες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, κινούμενο ταυτόχρονα σε κακοτράχαλο έδαφος.
Το LRV-1 συμμετείχε στην αποστολή «Απόλλων 15» και προσσεληνώθηκε στην επιφάνεια του δορυφόρου της Γης στις 29 Ιουλίου 1971. Το τριήμερο της παραμονής του στην επιφάνειά του οδηγήθηκε από τους αστροναύτες Ντέιβιντ Σκοτ και Τζιμ Ιρβιν σε συνολικό χρόνο 3 ωρών και 2 λεπτών, διανύοντας 27,8 χιλιόμετρα. Η σειρά του επόμενου σεληνιακού αυτοκινήτου, του LRV-2, ήρθε τον Απρίλιο του 1972 με το «Απόλλων 16». Στη δεύτερη εκείνη αποστολή οδηγοί του ήταν οι Τζον Γιανγκ και Τσαρλς Ντιουκ, που διήνυσαν με αυτό 26,7 χιλιόμετρα σε 3 ώρες και 26 λεπτά. Η δράση του ιδιόμορφου τροχοφόρου ολοκληρώθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1972, με το πρόγραμμα «Απόλλων 17». Τότε, το LRV-3 οδήγησαν οι Χάρισον Σμιντ και Ρον Εβανς, καλύπτοντας στην αφιλόξενη για την ανθρώπινη ζωή επιφάνεια της Σελήνης 35,9 χιλιόμετρα σε 4 ώρες και 26 λεπτά.
Τα τρία οχήματα παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης μετά το τέλος της αποστολής τους, καθώς ήταν αδύνατο να επιστρέψουν και αυτά πίσω στη Γη, μαζί με τους αστροναύτες. Εκτοτε βρίσκονται στο σημείο όπου τα είχαν αφήσει εκείνοι, ατενίζοντας κάπου στον σκοτεινό ορίζοντα το γαλάζιο χρώμα του πλανήτη, από τον οποίο κάποτε ξεκίνησαν. Σε κάποια από τις επόμενες δεκαετίες, όσο κι αν τώρα αυτό μοιάζει μακρινό, τα LRV θα είναι τα αξιοθέατα των επισκεπτών της Σελήνης, καθώς θα αποτελούν τους σιωπηλούς μάρτυρες του μεγαλύτερου τεχνικού επιτεύγματος στη μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας.
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑΚινητήρες: 4 Χ 186,4 Watt. Συσσωρευτές: 2 X36V, αργύρου-ψευδαργύρου. Μήκος: 3,1 μ. Πλάτος: 1,8 μ. Βάρος στη Γη: 210 κιλά. Βάρος στη Σελήνη: 35 κιλά. Μεταξόνιο: 2,3 μ. Απόσταση από το έδαφος: 35,5 εκ. Ακτίνα στροφής: 3 μ. Ανάρτηση: διπλά ψαλίδια με διπλές ράβδους στρέψης. Αυτονομία: 92 χιλιόμετρα Ανώτατη ταχύτητα: 14 χλμ./ώρα.
