Η αστροφωτογραφία είναι πάθος, αναμέτρηση με το σύμπαν και, κατά μία έννοια, υπενθύμιση του πόσο ασήμαντη είναι η ύπαρξή μας… Απαιτεί τεχνική κατάρτιση, ακρίβεια, εξοπλισμό και την υπομονή να περιμένεις το σωστό φως στον σωστό ουρανό. Η παγκόσμια απήχησή της αποτυπώνεται στη 18η διοργάνωση του ZWO Astronomy Photographer of the Year από το Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς, η οποία συγκέντρωσε για φέτος 4.000 εικόνες από 769 συμμετέχοντες κάθε επιπέδου. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στις 17 Σεπτεμβρίου 2026. Μέχρι τότε, αυτές είναι μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες που θα διαγωνιστούν.
Το τέλος ενός άστρου
Ουμπέρ Σεντρίκ, Γαλλία
Το NGC 7293, γνωστό ως Νεφέλωμα της Έλικας, βρίσκεται περίπου 650 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Υδροχόου. Μοιάζει με πλανήτη, αλλά δεν είναι. Aυτό που βλέπουμε είναι τα αέρια που απέβαλε ένα άστρο παρόμοιο με τον Ήλιο, όταν πέρασε στα τελευταία στάδια της ζωής του, πριν από περίπου 10.000-12.000 χρόνια.
Η Σελήνη των σκιών
Ρίτσαρντ Άντις, Ηνωμένο Βασίλειο
Τον Απρίλιο του 2025, ο Άντις φωτογράφισε για 15 συνεχόμενα βράδια όλες τις σεληνιακές φάσεις –από τη Νέα Σελήνη έως την Πανσέληνο– έτσι ώστε το σύνολο του αναγλύφου της και οι σκιές που σχηματίζονται να παραμένουν ορατά. Όταν το φεγγάρι είναι «γεμάτο», το φως μάς εμποδίζει να δούμε τις «λεπτομέρειες». Πρόκειται για μια φωτογραφία που δεν θα βλέπαμε ποτέ, όσο και αν κοιτάζαμε τον ουρανό.
Ο ουρανός σε δίνη
Τζένιφερ Ρότζερς, Ηνωμένο Βασίλειο
Οι ομόκεντρες γραμμές είναι τα ίχνη των άστρων καθώς η Γη περιστρέφεται. Τον Φεβρουάριο του 2025, η Ρότζερς ευθυγράμμισε τον Πολικό Αστέρα με την καμινάδα του παλιού μεταλλείου κασσίτερου Wheal Owles στην Κορνουάλη, συνδυάζοντας 72 λήψεις διάρκειας ενός λεπτού.
Η αψίδα του Ήλιου
Μάριο Κόγκο, Ιταλία
Στο χείλος του ηλιακού δίσκου, μια αψίδα πλάσματος υψώνεται στον αέρα. Η αντιστροφή των χρωματικών τόνων και η ενίσχυσή τους αναδεικνύουν την τρισδιάστατη δομή μιας ηλιακής προεξοχής· σαν μια φωτιά που σχηματίζεται από τα αόρατα μαγνητικά πεδία του λαμπερού αστεριού.
Πάνω από τις Άλπεις
Τζέικομπ Σάχνερ, Γερμανία
Ο κομήτης C/2025 A6, γνωστός ως Lemmon, εμφανίζεται πριν από την αυγή πάνω από τις Ελβετικές Άλπεις, με τη φωτεινή κόμη και τη μακριά ουρά του. Για να αποτυπωθούν καθαρά τόσο αυτός όσο και το σκοτεινό ορεινό τοπίο, στις 18 Οκτωβρίου του 2025 ο Σάχνερ ένωσε ψηφιακά 38 λήψεις του ουρανού, διάρκειας
30 δευτερολέπτων η καθεμία, με μία ξεχωριστή, δίλεπτη λήψη των βουνών.
Χιόνι, φεγγάρι και άνθη
Τακανόμπου Κουροσάκι, Ιαπωνία
«Setsu-getsu-ka» σημαίνει «χιόνι, φεγγάρι και άνθη». Στο Ασάχι της Ιαπωνίας, η χιονισμένη κορυφή και οι ανθισμένες κερασιές πλαισιώνονται από μια σεληνιακή άλω και ένα αμυδρό εφαπτομενικό τόξο, που σχηματίζονται από τη διάθλαση του σεληνόφωτος σε παγοκρυστάλλους. Η σκηνή αποτυπώθηκε σε μία μόνο λήψη, στις 9 Απριλίου του 2025.
Καταρράκτης φωτός
Τζουλιέν Καντένα, Γαλλία
Το Βόρειο Σέλας «ξεχύνεται» σαν πράσινος καταρράκτης πάνω από τις κορυφές της βόρειας Νορβηγίας, γνωστές ως «Δόντια του Διαβόλου». Το Σέλας κινούνταν τόσο γρήγορα και έλαμπε τόσο έντονα στις 20 Ιανουαρίου του 2026, ώστε ο Καντένα χρησιμοποίησε χρόνο έκθεσης μόλις ενός δευτερολέπτου, για να μην υπερφωτιστεί η εικόνα.