Φόρτωση Text-to-Speech…
Το λένε Taxi-Teller – το πιάτο του ταξιτζή. Βάζουν γύρο, βάζουν και κάρι-βουρστ, φυσικά πατάτες με μαγιονέζα από πάνω, ή τζατζίκι, κρεμμύδι, ανάλογα με τα γούστα. Η Μπορούσια Ντόρτμουντ μόλις είχε δώσει 30 εκατ. ευρώ για να «αγοράσει» (στην αγορά του ποδοσφαίρου, η δουλοκτητική διατύπωση για τις μεταγραφές δεν είναι ανοίκεια) τον Κωνσταντίνο Καρέτσα. Και για να διαφημίσει το νέο της περίβλεπτο «απόκτημα» (πάλι η μη ορθή ιδιόλεκτος της μπάλας) οργάνωσε ένα χάπενινγκ: Εβαλε τον Καρέτσα να μοιράζει δωρεάν την ποικιλία του ταξιτζή σε ένα ελληνικό σουβλατζίδικο.
Τι θα έλεγε για τη σκηνοθεσία αυτού του μηνύματος η γουόκ ορθοδοξία, αν είχε μπει στον κόπο να του εξασκήσει τις φρονηματικές της τανάλιες; Θα θύμιζε ότι οι μαύροι στην Αμερική γίνονται δημοφιλείς μόνο ως εργάτες του θεάματος και των αθλημάτων. Ετσι διαιωνίζεται το στερεότυπο του υπηρέτη που διαθέτει το σώμα του για να διασκεδάσει ένα λευκό ακροατήριο. Στην ίδια σύμβαση φαίνεται να υποβλήθηκε και ο Καρέτσας: Το μάρκετινγκ της εργοδοσίας του τον συνέδεσε με το στερεότυπο του Gastarbeiter, που είναι καλός για να σερβίρει στο κοινό των αυθεντικών Γερμανών φθηνές και λιπαρές απολαύσεις.
Υπερβολές. Αν ξαναδεί κανείς τα σποτάκια, θα νιώσει πόσο χονδροειδή και παραπειστικά είναι αυτά τα «κουτάκια» της ορθότητας. Τον Ελληνα ποδοσφαιριστή –που έχει μεγαλώσει στο Βέλγιο, όπου είχε μεταναστεύσει ο παππούς του– υποδέχεται στο γυράδικο «Ολυμπία» ο Ryko. Πρόκειται, λέει, για έναν κωμικό που οφείλει την απήχησή του στα social media στην ενσάρκωση μιας περσόνας πλασμένης για να σατιρίσει όλα τα στερεότυπα του «Assi». Η λέξη –προερχόμενη από το επίθετο asozial, α-κοινωνικός– σημαίνει μάλλον τον απόβλητο· το ρεμάλι. Χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τους χαμένους της μεταβιομηχανικής Γερμανίας, ιδίως της περιφέρειας του Ρουρ, που περνάει μια διαρκή κρίση μετά την παρακμή της βιομηχανίας του άνθρακα και του χάλυβα. Ιδια ήταν η μοίρα και της Γκενκ, της γενέτειρας του Καρέτσα.
Ενας Ελληνας σταρ στο σουβλατζίδικο.
Μαλλί λασπωτήρας – κοντό στο μέτωπο, μακρύ στο σβέρκο. Φανελάκι, βερμούδα και μια μπίρα στο χέρι. Ο Ryko δεν χλευάζει αυτόν τον ανθρωπότυπο αφ’ υψηλού. Τον αγκαλιάζει και τον αποσυναρμολογεί. Τον εμφανίζει να κλαίει και να μιλάει για την κατάθλιψη. Του ξαναδίνει το βάθος της ανθρώπινης ευαισθησίας κάτω από το σαρκίο του «αποτυχημένου».
Στο γυράδικο «Ολυμπία» συναντιούνται και συναδελφώνονται δύο μορφές οικείες στην τοπική κοινωνία – ο Ελληνας και ο Assi. Δύο μορφές που, σε άλλες παραλλαγές, είναι στην ουσία τους οικείες σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, όπου οι παλιοί μετανάστες έχουν αφομοιωθεί τόσο, ώστε να έχουν τις ίδιες αγωνίες –και τις ίδιες γαστρονομικές αμαρτίες– με τους γηγενείς.
Το «μαυροκέφαλο» αγόρι στο διαφημιστικό σποτ, ο εγγονός του ανθρακωρύχου, σέρβιρε δυο πιάτα, μόνο για τις κάμερες. Και μετά υπέγραφε αυτόγραφα στους εγγονούς των ανθρακωρύχων.