Η εγχώρια Αριστερά ανακυκλώνει τσιτάτα της δεκαετίας του ’80 και αναζητά τα Πολυτεχνεία της γενιάς της. Συμμετέχει μετά και στην πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία, αλλά την ίδια ώρα πολλά μέλη της πηγαίνουν κάθε χρόνο και στην επέτειο ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, στις 4 Ιουλίου. Τι να πει κανείς, είναι ωραία και τα κοκτέιλ στη δεξίωση της Πρεσβείας.
Από την άλλη, διάφορες φωνές της εγχώριας δεξιάς βρίσκουν ευκαιρία να ξεσαλώσουν. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου κάνει βίντεο στα social με τους μύθους του Πολυτεχνείου, προσπαθώντας ενδεχομένως να αλιεύσει ψηφοφόρους στη δεξαμενή των νοσταλγών του Παττακού ή νέων που μπορεί να θεωρούν φλογερό πατριώτη που φυλακίστηκε για τις ιδέες τους τον Κασιδιάρη. Ο Άδωνις Γεωργιάδης από την άλλη, ερωτηθείς σχετικά, μας είπε ότι τον εκφράζει το πόρισμα Τσεβά που ταυτοποίησε και κατονόμασε 18 νεκρούς πέριξ του Πολυτεχνείου. Είναι προφανές ότι η επικαιροποιημένη ιστορική έρευνα, όπου του ομότιμου διευθυντή του Εθνικού Αρχείου Ερευνών, ιστορικού κ. Καλλιβρετάκη, αφενός έχει αναβαθμίσει τον αριθμό των θυμάτων αφετέρου έχει τοποθετήσει τους νεκρούς με ακρίβεια γεωγραφική, οπότε συζήτηση για το αν υπήρξαν νεκροί του Πολυτεχνείου ενώ εξελίσσονταν τα άγρια επεισόδια δεν έχει νόημα να γίνεται.
Το πιο απογοητευτικό όμως είναι να εξελίσσεται μια συζήτηση για ένα γεγονός που έγινε πριν 53 χρόνια. Όσο ιστορικά σημαντικό και αν είναι, δεν παύει να είναι ένα γεγονός του παρελθόντος. Προφανώς και έχει σημασία αν ένα μέλος της κυβέρνησης αρνείται την ύπαρξη νεκρών (αυτό δεν έγινε εν προκειμένω), όμως δεν μπορεί να αποτελεί το μείζον πεδίο αντιπαράθεσης των κομμάτων. Προφανώς, αυτό είναι συγκυριακό, σήμερα είναι οι νεκροί του Πολυτεχνείου, αύριο θα είναι κάτι άλλο. Με αυτή τη μικροδιαχείριση όμως χάνουμε τη μεγάλη εικόνα.
Απέχουμε λίγους μήνες από τις εκλογές και σχεδόν κανείς δεν μιλάει για το τι χώρα θα είναι η Ελλάδα σε λίγα χρόνια από τώρα. Όχι μόνο το 2030, αλλά και το 2035. Μια δεκαετία από τώρα άλλωστε δεν είναι ένας μακρινός χρόνος, ιδίως αν λάβει κανείς υπόψιν τα τεχνολογικά άλματα που συντελούνται καθημερινά. Ποιο κόμμα μιλάει για την τεχνητή νοημοσύνη και πώς αυτή θα επενεργήσει στον τρόπο που δουλεύουμε; Ποιος μιλάει για το πώς θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί το εκπαιδευτικό σύστημα, ώστε να μην παράγουμε από τις πανεπιστημιακές σχολές επαγγελματίες σε επαγγέλματα που σε λίγο καιρό λόγω του ΑΙ θα έχουν ελάχιστη ή έστω πολύ μικρότερη ζήτηση; Οι Έλληνες κατά βάση νομίζουν ότι το ChatGpt ή όποια άλλη πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης είναι για να φτιάχνουν φωτογραφίες του εαυτού τους ως James Bond, να πείσουν ότι είναι καλύτεροι του Ρόμπερτ Πάτινσον.
Ποιος μιλάει για το παραγωγικό μοντέλο της χώρας που αναπροσαρμόστηκε μεν, αλλά δεν άλλαξε δραματικά; Ποιος μιλάει για το δημογραφικό και την επίπτωση που θα έχει αυτό στο ασφαλιστικό μας σύστημα και στην ανθεκτικότητα του ΕΣΥ; Ποιος μιλάει για το πώς θα ψηφιοποιηθεί μεν περαιτέρω η δημόσια διοίκηση, αλλά θα εξακολουθεί να είναι προσβάσιμη για τον πολίτη που προσπαθεί να λύσει κάποιο υπαρκτό πρόβλημα; Ποιος μιλάει για το στεγαστικό και την ανάγκη να ανοίξουν ακίνητα που παραμένουν κλειστά, ώστε να πληθωριστεί η προσφορά και όχι η ζήτηση; Ποιος μιλάει για την ανθεκτικότητα των υποδομών μας σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς που πρέπει να συνεχίσουν να συνεισφέρουν στο ΑΕΠ, αλλά όχι εις βάρος της φέρουσας ικανότητας τους;
Στην Ελλάδα έχουμε πήξει στις συζητήσεις για το παρελθόν, για τις δόξες και τις εθνικές μας τραγωδίες. Η συζήτηση για το παρόν είναι ως επί το πλείστον διεκπεραιωτική και για το μέλλον πρακτικά ανύπαρκτη. Στην επικείμενη προεκλογική περίοδο θα ήθελα να ακούσω από τους πολιτικούς αρχηγούς περισσότερη συζήτηση για όσα μας ξημερώνουν σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία και δεν με ενδιαφέρει η συζήτηση ούτε για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου ούτε για το νόημα της αντίστασης, όποιος και αν την ανοίγει και με όποια στόχευση. Βέβαια, για να κάνει κάποιος αυτή τη συζήτηση, θα πρέπει να έχει και την αναγκαία υποδομή. Να καταλαβαίνει δηλαδή σε τι κόσμο πορευόμαστε, με ποιες προκλήσεις, ποιες ευκαιρίες και ποιους κινδύνους. Και νομίζω ότι σε αυτό το πεδίο έχουμε το πιο κραυγαλέο έλλειμμα.