Έχοντας κάνει τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα στην Β’ ομάδα του Παναθηναϊκού, γιατί πήρες την απόφαση να πας στο MLS;
Είχα συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό ως το καλοκαίρι κι εγώ είχα φύγει τον Γενάρη. Είχα σπάσει, δηλαδή, το συμβόλαιο έξι μήνες νωρίτερα. Η μόνη ομάδα που ενδιαφέρθηκε να με πάρει εκείνη την εποχή, ήταν το Μόντρεαλ. Από τη στιγμή που ενδιαφέρθηκαν, θεώρησα ότι ήταν ένα καλό βήμα για την καριέρα μου. Όπως τα βλέπω, βέβαια, τώρα, καταλαβαίνω πως δεν ήταν η καλύτερη επιλογή. Από την αρχή, μου είχε πει ο προπονητής ότι ήταν δύσκολο να πάρω λεπτά συμμετοχής. Εκείνη την εποχή, όμως, θεώρησα ότι αυτό το βήμα, θα βοηθούσε την καριέρα μου.
Πώς θα περιέγραφες το ποδόσφαιρο στο MLS, σε κάποιον που δεν γνωρίζει την κατάσταση που επικρατεί εκεί;
Στην Ευρώπη είναι ποδόσφαιρο, στην Βόρεια Αμερική είναι soccer. Το λένε πολλοί αυτό και συμφωνώ, πλέον, μαζί τους. Εκεί το άθλημα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το physical κομμάτι. Αν είσαι γρήγορος, πετυχαίνεις. Επίσης, έχει μεγάλη σημασία το γεγονός ότι στο MLS δεν υπάρχει υποβιβασμός, άρα δεν υπάρχει και πίεση. Αν είσαι τελευταίος, χάνοντας συνέχεια, όπως συνέβη πέρσι με το Τορόντο και το Μόντρεαλ, δεν υπάρχει πίεση. Αυτοί παίρνουν τα λεφτά τους, παίζουν ελεύθερα και από την επόμενη σεζόν, ξεκινούν και πάλι όλα από το μηδέν. Στην Ευρώπη όλοι ζουν μέσα από τα αποτελέσματα. Θυμάμαι στην Πίριν που πηγαίναμε για άνοδο και το κάθε ματς ήταν λες και παίζαμε τελικό Champions League.
Δεν είναι λίγο άχαρο να παίζεις ποδόσφαιρο χωρίς να έχεις την πίεση του αποτελέσματος;
Σίγουρα θέλεις την πίεση, όντας ποδοσφαιριστής. Στην Αμερική όλα τα ματς είναι σόου. Φώτα, οθόνες για ριπλέι, χορευτικά. Όλα γίνονται για τους φιλάθλους. Αυτό φτιάχνει μία ωραία ατμόσφαιρα και καλύπτει το γεγονός ότι δεν υπάρχει πίεση. Στην Αμερική όλοι ζουν για το πόσους followers έχεις. Για τις φωτογραφίες και για τα media. Έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία τι κάνεις έξω από το γήπεδο, παρά το τι κάνεις μέσα σε αυτό.
Έχεις, λοιπόν, βρεθεί και απέναντι σε σούπερ σταρ του Παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Ήμουν στον πάγκο σε ένα ματς με την Ίντερ Μαϊάμι, που είχε Μέσι, Σουάρες και Μπουσκέτς.
Θυμάσαι κάποια ιστορία από αυτό το ματς;
Αυτό που μου έχει μείνει είναι ότι ήμουν ο μόνος παίκτης από το Μόντρεαλ που πήρε υπογραφή από τον Μέσι. Έχω την υπογεγραμμένη φανέλα του Μέσι, κρεμασμένη στο σπίτι μου. Αν όλα πάνε σκ@τ@ στο ποδόσφαιρο, αυτή είναι το συνταξιοδοτικό μου πλάνο. Αγόρασα μία φανέλα της Αργεντινής και του ζήτησα να μου την υπογράψει.
Ο κόσμος στη Βουλγαρία αγαπάει το ποδόσφαιρο;
Αγαπάει πολύ το ποδόσφαιρο. Το Μπλαγκόεβγκραντ που πήγα στην αρχή, είναι μία μικρή αλλά πολύ όμορφη πόλη. Όλοι εκεί μιλούν λίγα ελληνικά και ακούν ελληνική μουσική. Εγώ ήμουν ο DJ τους. Τους αρέσουν πολύ τα λαϊκά.
Τι μουσική τους έβαζες;
Αργυρό, Παντελίδη, Καρρά!
Πώς σε αντιμετωπίζουν ως Έλληνα στην Βουλγαρία;
Είναι πολύ φιλόξενοι με τους Έλληνες. Μοιάζουμε πολύ ως λαοί, έχουμε την ίδια κουλτούρα. Ήταν, λοιπόν, πολύ εύκολη η μετάβαση.
Ζεις μόνος σου;
Ναι.
Είναι δύσκολο σε αυτήν την ηλικία να βρίσκεσαι μόνος σε μία μικρή πόλη της Βουλγαρίας;
Όχι, απαραίτητα. Αυτό που έχω συνέχεια στο μυαλό μου είναι να κάνω καλή προπόνηση και να είμαι έτοιμος για τα παιχνίδια. Με αυτό δεδομένο, η μοναξιά δεν είναι δύσκολη. Η κοπέλα μου είναι στην Ολλανδία και έρχεται κάθε 2-3 εβδομάδες να με δει.
Κλείνοντας, τι ονειρεύεσαι για το μέλλον;
Αυτό που θέλω για το εγγύς μέλλον είναι να βελτιώσουμε τα αποτελέσματά μας με την ομάδα. Έχουμε χάσει αρκετά ματς, ήμασταν και άτυχοι. Μετά την Μοντάνα, θέλω να πάω σε μία χώρα, ποδοσφαιρικά πιο οργανωμένη. Σε μία πιο εξελιγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, μπορώ να δείξω περισσότερο τις δυνατότητές μου. Θεωρώ πως δεν μου ταιριάζουν το ελληνικό και το βουλγάρικο ποδόσφαιρο.