Φόρτωση Text-to-Speech…
Πολύ συχνά σκέφτομαι αν τα αρχαία σπαράγματα είχαν λαλιά, τι ωραίες ιστορίες θα μας έλεγαν. Κλεισμένα στις προθήκες των μουσείων, περιμένουν το δικό μας βλέμμα, τη ζωογόνο περιέργειά μας, την αίσθηση ότι για εμάς τους σημερινούς αυτά τα κατάλοιπα από πηλό ή μάρμαρο αποτελούν νοερή συνέχεια. Η γκαλερί Citronne, που ξεκίνησε την πορεία της από τον Πόρο για να ανοίξει αργότερα αθηναϊκό παράρτημα στο Κολωνάκι, αναδεικνύει από το 2013 την αρχαία κληρονομιά του νησιού παρουσιάζοντας σύγχρονες εικαστικές παρεμβάσεις στο αρχαιολογικό μουσείο. Πάντα σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων, έχει μετακαλέσει σπουδαίους καλλιτέχνες σε μια απόπειρα παρατήρησης, ανάγνωσης και επανερμηνείας του πολιτιστικού μας καταπιστεύματος. Ολα αυτά τα χρόνια έχουμε δει γλύπτες και ζωγράφους να λύνουν τον γρίφο του πώς να παρουσιάσουν δημιουργίες τους ανάμεσα σε αγάλματα, αρχιτεκτονικά μέλη, επιγραφές και αντικείμενα από την ευρύτερη περιοχή, η οποία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στους αρχαίους χρόνους. Από τον Κώστα Βαρώτσο έως τον Αλέκο Κυραρίνη, η προσέγγιση διαφέρει και ενεργοποιεί κάθε φορά άλλες αισθήσεις.
Φέτος ήταν η σειρά του εικαστικού Νίκου Ποδιά να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε μια τέτοια παρέμβαση, με την επιμέλεια της Τατιάνας Σπινάρη και της επικεφαλής του Αρχαιολογικού Μουσείου Πόρου, Μαρίας Γιαννοπούλου. Διότι περί δοκιμασίας πρόκειται. Απαιτεί φαντασία, ελευθερία σκέψης και τόλμη να βάλεις σύγχρονα πράγματα πλάι πλάι με την ίδια την ιστορία. Ο Ποδιάς δίνει στο καθημερινό αντικείμενο μια διάσταση ιερή: το χαρτί, τα φακελάκια τσαγιού, τα χρυσόχαρτα, συναντoύν στον χώρο του αρχαιολογικού μουσείου τη στιβαρότητα του μαρμάρου, τη σκληρότητα του μετάλλου και τη γήινη πυκνότητα του πηλού. Υπό τον τίτλο «Ιχνη», παρουσιάζει τη διαδικασία της μεταμόρφωσης. Στον πυρήνα της εικαστικής γλώσσας του καλλιτέχνη βρίσκεται η μετάβαση από το καθημερινό στο τελετουργικό, από το εύθραυστο στο πολύτιμο, από το εφήμερο στον φορέα μνήμης.
Ιδιαίτερη θέση στην έκθεση κατέχουν οι φόρμες που παραπέμπουν σε στοιχεία περιβολής και προστασίας: πανοπλία, θώρακας, υφαντικές επιφάνειες και αντικείμενα από χρυσόχαρτα. Τα έργα αυτά αντιπαραβάλλονται με τα αρχαιολογικά εκθέματα που συνδέονται με την ηρωική και μυθική παράδοση, όπως τα όπλα και τα χρυσά αντικείμενα από τους μυκηναϊκούς θολωτούς τάφους της Μαγούλας του Γαλατά. «Σε αντίθεση με την ισχύ και το κύρος που συχνά αποδίδονται στους αρχαίους ήρωες, οι σύγχρονες “πανοπλίες” του Ποδιά δεν υπόσχονται κυριολεκτική προστασία. Είναι λεπτές, εύθραυστες, σχεδόν διάφανες. Λειτουργούν περισσότερο ως συμβολικά φυλακτήρια αντικείμενα, ως αποτρεπτικές χειρονομίες, ως προσπάθειες άμυνας απέναντι σε έναν κόσμο ασταθή και αβέβαιο», λέει η Μαρία Γιαννοπούλου. Η Τατιάνα Σπινάρη-Πολλάλη, ιστορικός τέχνης και ιδρύτρια της αίθουσας τέχνης Citronne, συμπληρώνει: «Τα έργα του δεν αφηγούνται με τρόπο ευθύγραμμο και επεξηγηματικό, αλλά υποδηλώνουν νοήματα. Παραπέμπουν σε γραφές, υφάνσεις, πτυχώσεις, αποτυπώματα, σπαράγματα και αινιγματικούς κώδικες. Μοιάζουν με θραύσματα μιας “άλλης” αρχαιολογίας, σαν μια ανασκαφή μέσα στο ευάλωτο παρόν».
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου.
