Η πράσινη Πανεπιστημίου

Πέρασε καιρός από τότε που τα πλατάνια της Πανεπιστημίου προκαλούσαν αψιμαχίες. Τώρα τα χαιρόμαστε, καθώς τα πιο πολλά έχουν πιάσει καλά. Υπάρχουν από παλιά μερικά πλατάνια, που μαζί με τις ακακίες δημιουργούν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Τα παρτέρια της περασμένης δημοτικής θητείας μάς είχαν εκπλήξει, αφού για πρώτη φορά σε κεντρικό δρόμο βλέπαμε γιασεμιά, μπουκαμβίλιες και άλλα καλλωπιστικά φυτά. Απλώς, αυτά τα παρτέρια θέλουν σχολαστική φροντίδα για να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Η Αθήνα πρέπει να πιστέψει ότι μπορεί να γίνει βοτανικός κήπος της Μεσογείου. -Ν.Β.

Ενας κόσμος που χάθηκε

Τέσσερα καμένα παιδικά ποδήλατα. Η θερινή ρουτίνα μιας παρέας στο Πόρτο Γερμενό έγινε στάχτη μέσα σε λίγες ώρες. Η φωτογραφία του Πέτρου Γιαννακούρη για το A.P., μετά την καταστροφική πυρκαγιά, ξυπνάει μνήμες από την τελετουργία των παιδικών μας καλοκαιριών. Το εξοχικό, οι φίλοι, οι διαδρομές πάνω στη σέλα. Η γλυκιά οικειότητα της επανάληψης. Τώρα, ακόμη ένας τόπος προστέθηκε στη μακρά λίστα εκείνων που χάθηκαν όπως τους γνωρίσαμε. Τα τέσσερα ποδήλατα αφηγούνται έναν κόσμο που χάθηκε μαζί τους: μια σπάνια πια εκδοχή του ελληνικού καλοκαιριού – περισσότερο παραθερισμός παρά διακοπές. -Χ.Φ.Φ.

«Ι love… »

Μια επιδαπέδια επιγραφή «I love…» συνοδευόμενη από το όνομα της πόλης. Πόσες τέτοιες να είδα το φετινό καλοκαίρι στις διακοπές; Ολες πανομοιότυπες, με εξαιρετικά απωθητική γραμματοσειρά, οι οποίες σε ενθαρρύνουν να τις προσπεράσεις. Αν ένας τόπος έχει ταυτότητα, ιστορία και χαρακτήρα, όπως η Πάφος στην προκειμένη περίπτωση, δεν χρειάζεται μια γιγαντιαία τουριστική ταμπέλα για φωτογραφίες που προκαλούν ετεροντροπή (κοινώς, κριντζ). Αλλωστε, αυτά τα φθηνά σκηνικά στερούνται πρωτοτυπίας, μιας και θα μπορούσαν να βρίσκονται οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. -Π.ΤΣ.

Ενα ψυγείο, παρακαλώ

Τι κρίμα που δεν παραστάθηκε κάποια τραγωδία στο ύφος της γερμανικής αποδόμησης στο «αναψυκτήριο» κοντά στην είσοδο του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου. Πάνε χαμένα αυτά τα τεράστια ψυγεία που καλύπτουν τον γυμνό εσωτερικό τοίχο, γεμάτα πλαστικά μπουκάλια αναψυκτικών και φλούο σακουλάκια με σνακ, για να σχολιαστεί σκηνικά εμπρός τους ο λαϊκός, χυδαίος καταναλωτισμός. Και τι κρίμα που κανείς δεν προέβλεψε την ύπαρξη ενός μικρότερου ψυγείου, με χαβιάρι και μπλινίς, ώστε όλοι εμείς οι κάθιδροι εν δυνάμει θεατές που περιμένουμε στην ουρά, να καθίσουμε στο βρώμικο γρασίδι και να παίξουμε τον «Βυσσινόκηπο». -Μ.Β.

Καλώς ήρθατε

Οταν η Αθήνα υποδέχεται τον Αύγουστο, η καθημερινότητα αλλάζει προς το καλύτερο. Και όμως, μερικοί που έμειναν πίσω φαίνεται πως θέλουν να αφήσουν το σημάδι τους. Οι είσοδοι των πολυκατοικιών δεν διατηρούνται ποτέ εντελώς καθαρές, διότι με το που θα αδειάσει η πόλη, κάνουν την εμφάνισή τους οι γνωστές «πινελιές» – πολύχρωμα γκράφιτι, επιγραφές με μαρκαδόρο και συνθήματα που ξεκινούν από φασιστικές ανοησίες, φτάνοντας μέχρι το «Ιησούς Χριστός νικά». Μικροί βανδαλισμοί, που απλώνονται στις πόρτες σαν μια ιδιότυπη «υποδοχή» για όσους επιστρέφουν από τις διακοπές. Ετσι η πόλη, με τον δικό της τρόπο, θυμίζει ότι δεν έμεινε ποτέ πραγματικά μόνη. -Ε.Σ.

Τρόλεϊ για πάντα

Ο τέως αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών είχε εξαγγείλει πανηγυρικά την απόσυρσή τους. Θα έμεναν ελάχιστες γραμμές σε λεωφόρους όπως η Συγγρού και η Πειραιώς, με πολύ καλύτερη συχνότητα δρομολογίων… Δυσκίνητα και ευάλωτα σε βλάβες. Οικολογικά μεν, αλλά εξίσου οικολογικά είναι πια και τα ηλεκτρικά λεωφορεία. Ο υπουργός άλλαξε και η εξαγγελία έμεινε στον «αέρα» – αλίμονο, στην Ελλάδα είμαστε. Εν τω μεταξύ, τα τρόλεϊ που εξυπηρετούν το Παγκράτι εξακολουθούν να κάνουν έναν τεράστιο κύκλο, καθώς εξορίστηκαν διά βίου από την ήπιας κυκλοφορίας Βασιλίσσης Ολγας. Ισως επειδή παραείναι οικολογικά. -Δ.Ρ.