Βαθιά μέσα στον σκελετό ενός παροπλισμένου αεροσκάφους turboprop, ο μηχανικός Τζόναθαν Μπεκ στριμώχνεται ανάμεσα σε σειρές δεξαμενών, καθώς εξηγεί πώς η γαλλική startup του σχεδιάζει να αμφισβητήσει την κυριαρχία των γερασμένων Canadair στη μάχη κατά των δασικών πυρκαγιών στην Ευρώπη.
Από τη γενέτειρα του Concorde μέχρι τους φορητούς υπολογιστές ενός απόστρατου στρατηγού στη νότια Γαλλία ή ενός αρχιτέκτονα στο Βέλγιο, τα σχέδια για νέα ή μετασκευασμένα πυροσβεστικά αεροσκάφη έχουν αποκτήσει νέα δυναμική, μετά τις σχεδόν 500.000 εκτάρια που κάηκαν φέτος σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Κοινοβουλευτική επιτροπή είχε προειδοποιήσει πέρυσι ότι ο υφιστάμενος στόλος εναέριων μέσων πυρόσβεσης της Γαλλίας αντιμετωπίζει «μεγάλη κρίση» και είχε ζητήσει την ανάπτυξη ευρωπαϊκών εναλλακτικών λύσεων απέναντι στα ανθεκτικά υδροπλάνα Canadair, τα οποία κυριαρχούν στην αγορά εδώ και δεκαετίες.
Με την πρώτη ματιά, το εγχείρημα μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο. Ενα αεροσκάφος που μπορεί να προσθαλασσώνεται και να γεμίζει εν κινήσει τις δεξαμενές του είναι εν μέρει υδροπλάνο – μια τεχνογνωσία που έχει σε μεγάλο βαθμό χαθεί με την πάροδο των δεκαετιών.
«Θα έχουμε οκτώ τόνους νερού μέσα σε αυτό το αεροσκάφος», δήλωσε στο Reuters ο Μπεκ, πρώην μηχανικός της Airbus και επικεφαλής σχεδιασμού της Positive Aviation, δείχνοντας σωλήνες σχήματος Υ μέσω των οποίων θα αντλείται νερό από νέου τύπου πλωτήρες, σχεδιασμένους ώστε να γλιστρούν πάνω από λίμνες ή τη θάλασσα.
Η startup με έδρα την Τουλούζη χρησιμοποιεί την αποσυναρμολογημένη άτρακτο ενός ATR-72 ως αρχικό πρωτότυπο επίδειξης και δοκιμών, δίνοντας παράλληλα νέα ζωή στο ιστορικό Hangar 16, όπου κάποτε γεννήθηκε το Concorde.
Λίγα χιλιόμετρα μακριά, η Kepplair παραλαμβάνει επίσης ένα ATR-72, προκειμένου να δοκιμάσει τη δική της πρόταση: ένα πυροσβεστικό αεροσκάφος που θα γεμίζει με νερό στο έδαφος και θα μπορούσε να αντικαταστήσει τα παλαιότερα Dash-8 του Καναδά σε προληπτικές περιπολίες για την αντιμετώπιση πυρκαγιών στα πρώτα τους στάδια.
«Είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά και σε μια φωτιά που σταματά γρήγορα», δήλωσε ο ιδρυτής της Kepplair, Νταβίντ Ζουμπέρ.
Η τελευταία σοβαρή προσπάθεια της Ευρώπης να δημιουργήσει ανταγωνιστή των Canadair έγινε τη δεκαετία του 1980 από τη γερμανική Dornier και την ιταλική Aeritalia. Το πρόγραμμα Advanced Amphibious Aircraft (AAA), ωστόσο, δεν πέρασε ποτέ από το στάδιο του σχεδιασμού λόγω του υψηλού κόστους.
«Οι δυτικές χώρες… έχουν χάσει τις δεξιότητές τους στον επαγγελματικό σχεδιασμό υδροπλάνων από τη δεκαετία του 1950 ή ακόμη και από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», δήλωσε ο Γερμανός καθηγητής Ελμαρ Βέλτσεκ, πρώην επικεφαλής του προγράμματος AAA, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς στον σχεδόν ξεχασμένο σήμερα τομέα των πτήσεων πάνω από το νερό.
Πριν, πάντως, προλάβουν να σβήσουν έστω και μία φλόγα, τα επίδοξα νέα πυροσβεστικά αεροσκάφη θα πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουν σημαντικά κεφάλαια για να χρηματοδοτήσουν την έρευνα και ανάπτυξη, τις δοκιμές πιστοποίησης και τις γραμμές παραγωγής που απαιτούνται.
«Αυτό που πιστεύω ότι πολλοί υποτιμούν είναι ο χρόνος που χρειάζεται για να περάσεις από τον σχεδιασμό στην παράδοση», δήλωσε ο Τζον Μπόαγκ, διευθύνων σύμβουλος της Avincis, μίας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές διαχειρίστριες Canadair.
Οι εκτιμήσεις των επιχειρηματιών για το κόστος ανάπτυξης κυμαίνονται από μερικές δεκάδες εκατομμύρια για μια σχετικά απλή μετασκευή έως και1 δισ. δολάρια για ένα εντελώς νέο αεροσκάφος, ενώ αναλυτές προειδοποιούν ότι το πραγματικό κόστος θα μπορούσε να ανέβει ακόμη περισσότερο.
Μετασκευασμένα ή εντελώς νέα αεροσκάφη
Η Positive Aviation ελπίζει να αξιοποιήσει την αγορά μετασκευής μεταχειρισμένων αεροσκαφών και να είναι έτοιμη έως το 2028, δήλωσε ο πρόεδρος της εταιρείας, Λοράν Σμιτ. Η εταιρεία διαθέτει ήδη προκαταρκτική παραγγελία για δέκα αεροσκάφη από την αμερικανική Bridger Aerospace.
Η Kepplair βρίσκεται σε διαδικασία νέου γύρου χρηματοδότησης και στοχεύει να ξεκινήσει τις παραδόσεις από το επόμενο έτος, σύμφωνα με τον Ζουμπέρ.
Τουλάχιστον ακόμη τρεις εταιρείες προωθούν ακόμη πιο φιλόδοξα σχέδια για την ανάπτυξη και την κατασκευή νέων αεροσκαφών από το μηδέν, χωρίς ωστόσο να έχουν αποκαλύψει μέχρι σήμερα πολλές λεπτομέρειες για τους χρηματοδότες τους.
Η πιο γνωστή από αυτές είναι μέχρι στιγμής η γαλλική startup HYNAERO, η οποία ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι η Latecoere –πρωτοπόρος στα πρώτα ιπτάμενα σκάφη και σήμερα προμηθευτής αεροπορικών κατασκευών– θα αποτελέσει προσωρινό εταίρο στο πρόγραμμα.
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι το αεροσκάφος της Fregate-F100 θα μπορεί να μεταφέρει 10 τόνους νερού και θα κοστίζει περίπου όσο ένα Canadair –περίπου 80 εκατ. δολάρια με την απαραίτητη υποστήριξη–, ενώ θα είναι, σύμφωνα με την ίδια, δύο φορές πιο αποτελεσματικό στην κατάσβεση πυρκαγιών.
Στην Ιταλία, η 19-01 Holding προωθεί από το 2011 αυτό που περιγράφει ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα πυρόσβεσης και αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών, με επίκεντρο ένα νέο αμφίβιο αεροσκάφος, το WF-X.
Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Ρενάτο Σακέτι, δήλωσε ότι η συναρμολόγηση θα αρχίσει στην Ιταλία από το 2031. Πρόσθεσε ότι το πρόγραμμα θα χρηματοδοτηθεί εξ ολοκλήρου από ιδιωτικά κεφάλαια ύψους 1,2 δισ. ευρώ, χωρίς όμως να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.
Στο Βέλγιο, το αμφίβιο αεροσκάφος Seagle αποτελεί δημιούργημα του αρχιτέκτονα Γκαετάν ντι Φουρ, ο οποίος φιλοδοξεί να συνεργαστεί με μεγάλους βιομηχανικούς ομίλους. Ο ίδιος εμφανίζεται απολύτως ειλικρινής ως προς τις οικονομικές και τις βιομηχανικές δυσκολίες του εγχειρήματος.
«Μιλάμε για τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, επειδή πρέπει πρώτα να εξασφαλίσουμε χρηματοδότηση. Αλλά δεν νομίζω ότι οποιοδήποτε άλλο νέο αεροσκάφος θα πετάξει νωρίτερα», δήλωσε στο Reuters.
Οι startups θα πρέπει, παράλληλα, να ανταγωνιστούν και μια νέα έκδοση του Canadair, η παραγωγή του οποίου επανεκκίνησε φέτος, υπό την προϋπόθεση των απαραίτητων εγκρίσεων ασφαλείας, έπειτα από διακοπή 11 ετών.
Οι παραδόσεις του νέου DHC-515 έχουν καθυστερήσει κατά τρία χρόνια και πλέον αναμένονται το 2028. Ωστόσο, η ιδιοκτήτρια De Havilland Canada υποστηρίζει ότι οι εναλλακτικές προτάσεις ενέχουν μεγαλύτερο ρίσκο.
«Χρειάζονται πολλά χρόνια και πάρα πολλή μηχανική δουλειά», δήλωσε ο Νιλ Σουίνι, αντιπρόεδρος εταιρικών υποθέσεων της De Havilland Canada.
Παρά τις δυσκολίες, οι ευρωπαϊκές εταιρείες που φιλοδοξούν να μπουν στην αγορά των πυροσβεστικών αεροσκαφών θεωρούν ότι έχει ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας, καθώς οι πολιτικές ηγεσίες συζητούν όλο και περισσότερο για την ανάγκη ενίσχυσης της εναέριας πυρόσβεσης.
«Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι σε τέσσερις εβδομάδες από τώρα δεν θα μιλάει κανείς για αυτό –ούτε τα μέσα ενημέρωσης ούτε οι πολιτικοί», δήλωσε ο Σμιτ.
Πηγή: Reuters