Η Κλαούντιά μας και ο κόμης του Μοντρόνε

Φόρτωση Text-to-Speech…

Μυστήριο πράγμα το ανθρώπινο μυαλό. Η συνειρμική μετάβαση από το ένα θέμα στο άλλο και η ακαριαία σύνδεση προσώπων στη διαδικτυακή διάλεκτο αποκαλούνται σερφάρισμα. Σε ένα τέτοιο σερφάρισμα με οδήγησε το προχθεσινό άρθρο του Κώστα Λεονταρίδη στην «Καθημερινή» για τον Μαλαπάρτε. Σε αυτό το κείμενο, μεταξύ των άλλων, γινόταν αναφορά και στην Κλαούντια Καρντινάλε, το θηλυκό που συντρόφευε στα όνειρά τους εκατομμύρια εφήβους της δεκαετίας του 1960. Είχα την ευκαιρία, πριν από μερικές εβδομάδες, να την απολαύσω στην ταινία του Μαρκ Ρόμπσον «Χαμένη ταξιαρχία» (1966) δίπλα στους Αλέν Ντελόν, Αντονι Κουίν, Μορίς Ρονέ. Ηταν σε ηλικία 28 ετών, πιο όμορφη από ποτέ.

Αμέσως το μυαλό έκανε ένα κλικ και πήγε στον κόμη του Μοντρόνε, δηλαδή στον μέγιστο Λουκίνο Βισκόντι. Γεννημένος και μεγαλωμένος σε αριστοκρατικό περιβάλλον στο Μιλάνο, μέσα σε επαύλεις με αχανείς κήπους – λέγεται ότι στο μέγαρο όπου έμενε, 2-3 υπηρέτες ασχολούνταν μόνο με το να ανοίγουν και να κλείνουν τα παντζούρια. Hταν αριστοκράτης, μαρξιστής, ομοφυλόφιλος, χωρίς κανένα σύμπλεγμα. Δεν ντρεπόταν ούτε επεδείκνυε αυτό που απλώς ήταν. Αυτή η ταυτότητά του επηρέαζε, για να μην πω ότι καθόριζε, τη σκηνοθετική του ματιά. Μέσα από μια μαρξιστική οπτική κατέγραφε την πτώση της αριστοκρατίας ή τους συμβιβασμούς που έκανε για να επιβιώσει. Ενώ σχεδόν σε όλες τις ταινίες υπήρχε και μια ομοφυλοφιλική σχέση, ρητή ή υπόρρητη.

Μέσα από μια μαρξιστική οπτική, ο Βισκόντι κατέγραφε την πτώση της αριστοκρατίας ή τους συμβιβασμούς που έκανε για να επιβιώσει.

Το 1960, ο κόμης του Μοντρόνε συναντιέται με την 22χρονη Κλαούντια Καρντινάλε στην ταινία «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του», ενώ τρία χρόνια μετά τη βλέπουμε στον «Γατόπαρδο» να χορεύει ένα λησμονημένο βαλς του Βέρντι με τον καταπτοημένο αριστοκράτη πρίγκιπα Σαλίνα, ρόλο που υποδύεται ο Μπαρτ Λάνκαστερ. Ο Σαλίνα βλέπει με τρόμο αυτό που έρχεται, την ανερχόμενη αστική τάξη, και λέει: «Εμείς είμαστε λεοπαρδάλεις, λιοντάρια. Εκείνοι που θα πάρουν τη θέση μας είναι τσακάλια, ύαινες».

Εννοείται πως ο Βισκόντι ξόδεψε το μερίδιό του της οικογενειακής περιουσίας, ενώ είχε ζητήσει από τις αδελφές του να του αγοράσουν μια Ρολς Ρόις για τις μετακινήσεις του, διότι αυτό άρμοζε στην κοινωνική θέση του.