Φόρτωση Text-to-Speech…
Με την «κολοκυθιά» των εκλογών τελειώσαμε. Φαίνεται ότι και οι πλέον δύσπιστοι πείστηκαν από τη σχεδόν καθημερινή αναφορά του πρωθυπουργού ότι οι κάλπες θα στηθούν στην ώρα τους. Δηλαδή από την άνοιξη του 2027 και μετά.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι θα σταματήσει κανείς να λειτουργεί σαν να μη βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Από την κυβέρνηση και τους υπουργούς της έως τα κόμματα της αντιπολίτευσης και όσους ηγούνται –ή φιλοδοξούν να ηγηθούν– νέων σχηματισμών.
Αλλωστε, το γεγονός ότι έχουμε εισέλθει στον τελευταίο χρόνο της θητείας της παρούσας κυβέρνησης σημαίνει ουσιαστικά ότι έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Ο Αύγουστος θα λειτουργήσει κατευναστικά. Παρότι «τα μπάνια του λαού» δεν είναι πλέον τόσο διαδεδομένα όσο στο παρελθόν, λόγω οικονομικής στενότητας.
Η είσοδος, επομένως, στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, όσο μακρά και επίπονη και αν αποδειχθεί, θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο. Με τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης να κατέχει εξέχουσα θέση στους σχεδιασμούς των κομματικών επιτελείων.
Πόσo μάλλον που φέτος θα έχει και ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Θα αποτελέσει ουσιαστικά το βήμα των βασικών προεκλογικών οικονομικών εξαγγελιών των πολιτικών αρχηγών. Το χαρακτηριστικό αυτό, όμως, κρύβει παγίδες, καθώς ήδη διαφαίνεται ο κίνδυνος της πλειοδοσίας στις υποσχέσεις.
Η χρεοκοπία και η εμπειρία της κρίσης της περασμένης δεκαετίας είχαν βάλει χαλινάρι στην άνευ ορίων υποσχεσιολογία. Ολοι θυμούνται την τύχη του περιβόητου προγράμματος της Θεσσαλονίκης του Αλέξη Τσίπρα, όπου η απόσταση μεταξύ των υπεσχημένων και αυτών που ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθούν υπήρξε χαώδης.
Ο εκτροχιασμός της χώρας και όσα ακολούθησαν λειτούργησαν ανασταλτικά για εξαγγελίες του τύπου «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα». Ωστόσο, δεν οδήγησαν ακόμη στην υποχρέωση της κοστολόγησης των προγραμμάτων και των εξαγγελιών.
Ισως τελικά, όμως, η υποχρέωση δεν βολεύει κανέναν. Τα κόμματα, που πρέπει να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους στην πραγματικότητα και στις ρεαλιστικές δυνατότητες της οικονομίας. Επομένως, δεν θα μπορούν να χαϊδέψουν αυτιά. Τους ψηφοφόρους, που δεν θα μπορούν να ελπίζουν ότι ως διά μαγείας –με ένα νόμο ή μία κίνηση– θα βελτιωθεί θεαματικά η οικονομική τους κατάσταση.
Η κοστολόγηση προϋποθέτει την προαγωγή της λογοδοσίας, την ενίσχυση της διαφάνειας, τον περιορισμό των λαϊκιστικών υποσχέσεων και των εύκολων λύσεων. Υποχρεώνει τον πολίτη να σκεφτεί, να συγκρίνει και να επιλέξει. Κάτι που για πάρα πολλούς είναι κουραστικό, απωθητικό, έως και ενοχλητικό.