Φόρτωση Text-to-Speech…
Αρχές Ιουλίου, στη νέα πιάτσα που έχει διαμορφωθεί γύρω από τον ναό της Παναγίας Αχειροποιήτου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προστέθηκε το Ρεκτιφιέ Special, ένας ψηλοτάβανος χώρος με βιομηχανική αισθητική, μωσαϊκό στο πάτωμα, μεγάλες τζαμαρίες και μια πλατιά ανοιχτή κουζίνα. Εμείς καθίσαμε στο στρογγυλό μπαρ, ακριβώς μπροστά από την καθημερινή «παράσταση» που δίνουν ο σεφ Αντώνης Μουστάκης και η ομάδα του. Ο πρώην σεφ-πρεσβευτής του Δήμου Θεσσαλονίκης, με πολύτιμη προίκα τα χρόνια στο εστιατόριο Extravaganza, παρουσιάζει πιάτα που βασίζονται κυρίως στα εποχικά προϊόντα και στις σταθερές συνεργασίες με μικρούς παραγωγούς.
Για παράδειγμα, προμηθεύεται τη «μαναβική» του από την Επανομή, τα Βασιλικά και άλλες κοντινές περιοχές. Το κοτόπουλο είναι ελευθέρας βοσκής από έναν συνεταιρισμό μικροπαραγωγών στον γειτονικό Λαγκαδά, ο μαύρος χοίρος από τις πλαγιές του Ολύμπου και το κατσίκι από τα χωριά πέριξ του Χολομώντα. Και με αυτή την πρώτη ύλη μαστορεύει μια κουζίνα ελληνική με ελάχιστες παρεμβάσεις, στην οποία πρώτο ρόλο παίζουν τα προϊόντα. Άλλωστε, αυτό έχει πρωτεύουσα σημασία: οι γεύσεις να είναι «καθαρές». Φιλόξενος και χαμογελαστός, μας καλωσόρισε με ένα θερινό ντιπ πελτέ ντομάτας με ξίδι φράουλας, ελαιόλαδο και ανθό αλατιού, συνοδευόμενο από προζυμένιο ψωμί. Συνεχίσαμε με μια «ωδή» στην ντομάτα, όπου σε ένα πιάτο ήρθαν αποφλοιωμένες ντομάτες με ελιές, κάππαρη, ελαιόλαδο και ξίδι ντομάτας και ρίγανη – τι κι αν ήμασταν στο κέντρο της πόλης, γευόμασταν το καλοκαίρι.
Όσο βράδιαζε, ο κόσμος πύκνωνε και η μουσική «μεράκλωνε»· είχε φτάσει η ώρα του Μητροπάνου. Στα ποτήρια μας απολαμβάναμε το νέο εγχείρημα του οινοποιού Απόστολου Θυμιόπουλου, το αφρώδες Poème de Nature, έναν επιτυχημένο συνδυασμό της σπιρτόζικης Ντεμπίνας και του στιβαρού Ξινόμαυρου, και στα πιάτα μας δοκιμάζαμε ένα πεντανόστιμο μοσχαρίσιο ταρτάρ με καπνιστή σόγια, γραβιέρα και παστό κρόκο αυγού – ναι, σωστά διαβάσατε, αυτή ήταν μία από τις εκπλήξεις του Αντώνη, όπως και το σνίτσελ κοτόπουλο με βούτυρο αντζούγιας και μαυρομάτικα φασόλια πιάζ. Πιάτο απλό, βγαλμένο από τα βιαστικά μεσημέρια της παιδικής ηλικίας, όταν οι μανάδες μας έψαχναν να κάνουν κάτι πρόχειρο, αλλά και δύσκολο. Θέλει μαεστρία το λάδι για να κάνει τραγανή κρούστα και το κρέας να παραμείνει ζουμερό.
Κλείσαμε το δείπνο μας με δύο δροσερά γλυκά που τα φτιάχνουν στο εστιατόριο, ό,τι έπρεπε για να ανανεωθεί ο ουρανίσκος. Το πρώτο, κέικ λεμόνι με παγωτό καϊμάκι και σιρόπι θυμάρι, το δεύτερο, κρέμα σοκολάτας με ανθό αλατιού, ελαιόλαδο, κράκερ σοκολάτας και παγωτό βανίλια. Προσεγμένα γλυκά, όπως και όλα τα πιάτα εκείνης της βραδιάς, παρότι ήταν η τρίτη εβδομάδα λειτουργίας. Ενδιαφέρουσα και η λίστα των κρασιών, με επιλογές κατά βάση από τη Βόρεια Ελλάδα και συμπληρωματικές επιλογές σε ρετσίνες, αποστάγματα και αρκετά δυσεύρετες μπίρες, σαν την «Κορύφω» από την Κερκυραϊκή Ζυθοποιία. Η αρχή τους είναι γεμάτη υποσχέσεις, μακάρι να συνεχίσουν έτσι, με το ίδιο πάθος και την ίδια συνέπεια στα πιάτα.
Διεύθυνση Στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη 4, τηλ. 2310-270597, ώρες λειτουργίας 13.00-23.00, το καλοκαίρι κάθε Κυριακή κλειστά