Φόρτωση Text-to-Speech…
Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στην Πάρο, και συγκεκριμένα στις αγαπημένες μου Λεύκες, για την επίσημη παρουσίαση του νέου βιβλίου του ακούραστου ταξιδευτή Γιώργου Πίττα, Παριανός Αμπελώνας. Στο κατάμεστο, υπέροχο υπαίθριο θεατράκι των Λευκών είπαμε πολλά τόσο για το βιβλίο όσο και για τον συγγραφέα του. Συνοψίζοντας: Μέσα από τις σελίδες του επιχειρείται μια βαθιά «ακτινογραφία» του παριανού αμπελώνα, μετατρέποντας τα τεχνικά και ιστορικά στοιχεία σε ζωντανές ιστορίες. Γνωριμία με το ιστορικό βάθος ενός νησιού όπου το κρασί δεν ξεκίνησε χθες, αλλά ταξίδευε από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο σε ολόκληρη τη Μεσόγειο.
Το κρασί αναδεικνύεται ως ένας διατροφικός πολιτισμός και ως μια αναγκαιότητα επιβίωσης, που διαμόρφωσε το ήθος των ανθρώπων του νησιού.
Στο καίριο, υπαρξιακό ερώτημα «Τι θα είναι η Πάρος χωρίς τις ξερολιθιές, τα αμπέλια και τους ανθρώπους του μόχθου; Μόνο βίλες και ξενοδοχεία;» το βιβλίο έρχεται να λειτουργήσει ως πυξίδα. Προτείνει τον οινοτουρισμό και τη γαστρονομία ως ασπίδα προστασίας. Ένα βιώσιμο μοντέλο που σέβεται το φυσικό τοπίο και φέρνει στο νησί επισκέπτες με ποιότητα και ουσιαστικό ενδιαφέρον.
Ο Πίττας έχει κάνει σκοπό της ζωής του να διασώσει την «αγία καθημερινότητα» της ελληνικής υπαίθρου, τον πραγματικό πλούτο που κρύβεται στους ανθρώπους του, στα προϊόντα του και στον τρόπο που αυτά δένονται με την παράδοση.
Ο Παριανός Αμπελώνας είναι ο καρπός μιας μακράς, βιωματικής σχέσης του συγγραφέα με το νησί. Είναι ένα οδοιπορικό στην ψυχή του παριανού τοπίου, μια βαθιά υπόκλιση στον μόχθο του αμπελουργού και μια υπενθύμιση ότι το κρασί για τις Κυκλάδες είναι πολιτισμός, ιστορία και, πάνω απ’ όλα, κοινότητα. Αυτή την κοινότητα –οινοποιούς, αμπελουργούς, αποσταγματοποιούς– μας σύστησε έναν προς έναν ο συγγραφέας τη βραδιά της παρουσίασης.
Ανάμεσά τους η γνωριμία μου με τον Γιώργο Μωραΐτη, του Moraitiko winery, και τη γυναίκα του Εύη (ανιψιά του εκλιπόντος φίλου οινοποιού Κείμη Χρυσοχόου από τη Νάουσα Ημαθίας) εξελίχθηκε σε ένα φιλικό και αυθόρμητο γεύμα στο σπιτικό τους. Ο Γιώργος έψησε φρεσκοψαρεμένο γαλέο στα μπανανόφυλλα, η Εύη έφτιαξε σαλάτα από το μποστάνι και, φυσικά, ανοίξαμε τα κρασιά του κτήματος, που ομολογώ ότι δεν είχα ξαναπιεί. Βιολογικός αμπελώνας στη Νάουσα Πάρου, 300 μ. από τη θάλασσα, όπου καλλιεργούνται μόνο ελληνικές ποικιλίες: Ασύρτικο, Μαλαγουζιά, Μοσχάτο, Μονεμβασιά, Μανδηλάρι, Αηδάνι και Μαυροτράγανο. Ξεχώρισα τις δύο λευκές ετικέτες «Λευκό του Νησιού», ένα χαρμάνι από Ασύρτικο, Μονεμβασιά, Μαλαγουζιά, δροσερό, φρουτώδες, ευκολόπιοτο, πολύ ευχάριστο. Το «Ασύρτικο του Νησιού», περασμένο για λίγο και από καινούργιο βαρέλι, που όμως είναι υπέροχα ενσωματωμένο, δίνει μια άλλη εκδοχή της δημοφιλούς ποικιλίας. Με εντυπωσίασε η φρεσκάδα του, παρόλο που δοκιμάσαμε τον τρύγο του 2022!