Φόρτωση Text-to-Speech…
Παραμονές ∆εκαπενταύγουστου, κλείνουμε τον κύκλο αυτών των διαδρομών όπου σημείο αφετηρίας ήταν το βιβλίο «Extraterrestrial. Η πρώτη ένδειξη νοήμονος εξωγήινης ζωής» (μτφρ.: Νίκος Αποστολόπουλος, επιμ.: Διομήδης Πηγής, εκδ. Utopia), του αστροφυ-σικού Αβι Λεμπ.
Πώς να το κλείσουμε άραγε; Μια σκέψη: Αδημονούμε τόσο για μια «επαφή» με εξωγήινους πολιτισμούς επειδή κάτι τέτοιο είναι εξωτικό, συναρπαστικό, τρομακτικό επίσης – άρα γοητευτικό;
Τόσο πολύ, ώστε να συνωμοσιολογούμε ασύστολα για κυβερνητικά μυστικά των ΗΠΑ και ταριχευμένους εξωγήινους σε υπόγειες, απόρρητες βάσεις στη Νεβάδα και άλλα τέτοια; Ή θέλουμε να ζήσουμε κάτι τόσο εξωπραγματικό όσο ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας;
Χωρίς να αποκλείουμε τα παραπάνω, θα προτείναμε ένα λόγο ακόμη: την πλανητική, ή και συμπαντική αν προτιμάτε, μοναξιά μας. Ακόμα καλύτερα: την πλανητική μας μελαγχολία.
Ειδικά τα τελευταία αυτά χρόνια, είναι διάχυτη η αίσθηση πως κανένας μας δεν περνάει καλά. Οσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε για το αντίθετο, με αναρτήσεις στο Instagram και τα τοιαύτα, στο τέλος δεν πείθει κανείς κανέναν. Αν μη τι άλλο, αν όντως κάποιος περνάει καλά, γιατί να έχει ανάγκη να το επιδείξει και να πείσει κάποιον άλλο γι’ αυτό;
Ισως το «περνάω καλά» να μην είναι η σωστή κουβέντα, αλλά, νομίζω, καταλαβαίνουμε όλοι περί τίνος πρόκειται. Και, από αυτή τη σκοπιά, ίσως οι εξωγήινοι να ήταν μια κάποια λύσις. Και οι φιλικοί, αλλά και οι εχθρικοί ακόμα.
Από την εποχή του Ιπποκράτη, υπήρχε η άποψη πως η κατάθλιψη μπορεί να είναι συνθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά ακόμα και της Γης της ίδιας. Η «μέλαινα χολή» των ιπποκρατικών δεν έρρεε μονάχα στα ανθρώπινα σωθικά, αλλά ακόμα και σε αυτά της Γης και, ιδίως σήμερα, η Γη η ίδια έχει κάθε λόγο για να μελαγχολεί από μόνη της.
Αν μας επισκέπτονταν εξωγήινοι μάλλον θα συναντούσαν έναν πλανήτη βυθισμένο στην κατάθλιψη, κατοικημένο από μελαγχολικά ή διαταραγμένα πλάσματα, τα οποία δυσκολεύονται χαρακτηριστικά να ικανοποιηθούν. Ετσι, θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ σκληρά για να μας ανακουφίσουν, είτε μέσω της συμπαντικής αλληλεγγύης τους είτε μέσα από τον αφανισμό μας.
Διαβάζουμε αυτές τις μέρες για το πώς συνάνθρωποί μας μελαγχολούν εξαιτίας των πυρκαγιών: «Χάσαμε την πατρίδα των καλοκαιριών μας», τιτλοφορείται πρόσφατο ρεπορτάζ της «Κ» (το υπογράφει ο καλός συνάδελφος Δημήτρης Ρηγόπουλος), με αφορμή την απώλεια της πευκόφυτης επικράτειας που απλωνόταν από την κορυφή του Κιθαιρώνα μέχρι τις ακτές του Κορινθιακού.
Δεν είναι οι μόνοι που νιώθουν έτσι. Αυτή η λύπη επεκτείνεται, διευρύνεται, σχετίζεται με το περιβάλλον, αλλά όχι μόνο με αυτό, έρχεται και φεύγει, ανάλογα με την περίοδο. Εχει και επιστημονική ονομασία: εποχική συναισθηματική διαταραχή. Στα αγγλικά το ακρωνύμιο παρουσιάζει ειδικό ενδιαφέρον: SAD (Seasonal affective disorder). Οπου, sad ίσον λυπημένος/η.
Είναι κανείς εκεί έξω;