Οταν την περασμένη Δευτέρα το ΓΕΕΘΑ ανακοίνωσε πως είχε καταγράψει 18 παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη –drones εις την πραγματικότητα– η έκπληξη ήταν αναμενόμενη, αλλά η αντίδραση των Αθηνών συγκρατημένη. Και ορθώς.
Περιστατικά πολύ σοβαρότερα έχουν υπάρξει στο παρελθόν, πάντα στο πλαίσιο, όμως, των διμερών προβλημάτων που ταλανίζουν τις σχέσεις Αθηνών – Αγκύρας εδώ και μισό αιώνα. Στις μέρες μας, ωστόσο, εις την πολυπλοκότητα των ελληνοτουρκικών προβλημάτων εισπήδησε και το Ισραήλ.
Η ιστορία πάντως άρχισε πριν από 15 χρόνια. Στις 7 Ιουνίου 2011, ο υφυπουργός Αμύνης Πάνος Μπεγλίτης δήλωσε στη Βουλή ότι η εδραίωση των σχέσεών μας με το Ισραήλ αποτελεί «στρατηγική επιλογή».
Δύο χρόνια αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου 2013, υπεγράφετο Κοινή Διακήρυξη Ελλάδος και Ισραήλ από τους πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά και Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος χαρακτήρισε τις σχέσεις των δύο κρατών «μία μακροχρόνια στρατηγική συνεργασία».
Την εποχή εκείνη οι σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία ήταν επίσης τεταμένες, αλλά οι ελληνικές κυβερνήσεις τόσο υπό τον κ. Γεώργιο Παπανδρέου όσο και υπό τον κ. Αντώνιο Σαμαρά επιμελώς απέφυγαν να συνδέσουν τη συνεργασία με το Τελ Αβίβ ως συμμαχία εναντίον της Τουρκίας.
Την ίδια πολιτική επέλεξε να ακολουθήσει η σημερινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει. Για λόγους διαφορετικούς, τόσο ο κ. Νετανιάχου όσο και η Ελλάς αντιτίθενται σφοδρότατα στην πώληση αμερικανικών F-35 στην Τουρκία. Το εβραϊκό και το ελληνικό λόμπι συντονίζουν τις ενέργειές τους στο Κογκρέσο για να αποτρέψουν τον εξοπλισμό της Τουρκίας με το υπερσύγχρονο αμερικανικό αεροσκάφος.
Πέραν του κ. Νετανιάχου, οι σχέσεις του οποίου με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι στο καλύτερο επίπεδο, υπάρχουν και οι υπερβασίες του υπουργού Αμύνης Ισραελ Κατς, που κατά την επίσκεψή του στις 20 Ιανουαρίου στην Αθήνα, παρόντος του Ελληνα ομολόγου του Νίκου Δένδια, δήλωσε ότι «το Ιράν και η Τουρκία πρέπει να εγκαταλείψουν τα αυτοκρατορικά τους όνειρα».
Ηταν η πρώτη φορά που η Τουρκία παρουσιάστηκε ως «στρατηγική πρόκληση» –εκτός από το Ιράν– για την ασφάλεια του Ισραήλ, υποστηρίζουν κάποιοι αναλυτές. Δεν μας έφταναν τα βάσανά μας, έχουμε και των άλλων.