Είναι μια σειρά από άρθρα που δεν θέλω να ξαναγράφω σε ετήσια επανάληψη. Θέλω, μέσα στην αφελή εμπιστοσύνη μου στην ανθρώπινη μέση ευφυΐα, να ελπίζω πως όσοι τουλάχιστον αυτάρεσκα δηλώνουν φιλόζωοι θα έχουν μάθει κάτι. Όχι από μένα· από τα παθήματα των άλλων.
Ούτε καν. Και στις πρόσφατες φωτιές, ζώα που θα μπορούσαν να βρίσκονται εγκαίρως μακριά από τις ζώνες κινδύνου χάθηκαν, γιατί κάποιοι άνθρωποι –και ο νόμος– θεωρούν αποδεκτή την ακόλουθη εικόνα: εξοχικό –σκυλί στην αυλή πρακτικά εγκαταλελειμμένο–, επίσκεψη κάθε Σαββατοκύριακο ή και πιο αραιά για τάισμα και επίδειξη φιλοζωίας.
Αυτή η εικόνα πλήττει τους πάντες (και θα αφήσω την ηθική διάσταση κατά μέρος, γιατί δεν φαίνεται να πολυνοιάζεται κανείς): πρώτα απ’ όλα τα ίδια τα ζώα. Είναι όμως ιδιαίτερα βλαπτική και για την ίδια τη μάχη κατά της πυρκαγιάς. Σε κάθε επιχείρηση οι πόροι που μπορούν να διατεθούν στο πεδίο είναι πεπερασμένοι. Ο πυροσβέστης που σώζει ένα σκυλί μέσα από μια κλειδαμπαρωμένη αυλή, όσο ήρωας και αν φαίνεται (και είναι), απασχολείται σε κάτι που θα μπορούσε να προληφθεί – και απουσιάζει από κάπου αλλού που τον έχουν ανάγκη. Αυτό φαίνεται να μην ενδιαφέρει ούτε τους κατοίκους των οικισμών που κινδυνεύουν από τις φωτιές –είτε έχουν ζώα είτε όχι– ούτε τον νομοθέτη. Σας φαίνεται σώφρον;
Μπορεί και να είναι. Αυτό, τουλάχιστον, καταδεικνύει το γεγονός ότι καμία φιλοζωική οργάνωση, κανένας εκπρόσωπος κοινότητας, δήμου, της Πυροσβεστικής, της αστυνομίας, των εθελοντών διασωστών, δεν έχει αναρωτηθεί δημοσίως: Μήπως, βρε παιδιά, τουλάχιστον το καλοκαίρι, να μην παρατάτε τα σκυλιά σας εγκλωβισμένα σε αυλές και σπίτια που δεν κατοικούνται; Μήπως, από την απάνθρωπη και βλακώδη αμέλειά σας, μεγιστοποιείται ο κίνδυνος για όλους εμάς τους υπολοίπους;
Μήπως τελικά αυτή η πρακτική πρέπει να θεωρηθεί παρεμπόδιση των επιχειρήσεων κατάσβεσης, παρακώλυση του έργου της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ή κάτι ανάλογο;
Και εν τέλει: δεν είναι εξόφθαλμη μορφή παθητικής κακοποίησης η διατήρηση ενός σκύλου, του μοναδικού ζώου που έχει απόλυτη και διαρκή ανάγκη την ανθρώπινη παρουσία, το «παρκάρισμά του στο εξοχικό»; Μόνο στα μπαλκόνια και στις ταράτσες νιώθουν μοναξιά τα ζώα;
Τι τον θέλετε, ρε πατριώτες, τον σκύλο, αν όχι για να τον έχετε πλάι σας; Για φύλακα; Δεν κάνει. Μια μπαταριά και τον έκλαψες. Ένα δηλητηριασμένο δόλωμα και βγήκε από τη μέση. Για βιτρίνα ανθρώπινης παρουσίας στο σπίτι; Οι κλέφτες δεν είναι ηλίθιοι. Ξέρουν πότε είστε εκεί και πότε απουσιάζετε. Για να λέτε ότι έχετε σκύλο; Γιατί; Είναι κάποιο εύσημο τη σημερινή εποχή, που όλοι έχουν;
Κάποτε, οι γονείς έκαναν το τραγικό σφάλμα να αγοράζουν σκυλιά ως παιχνίδια για τα παιδιά τους. Σήμερα, φοβάμαι πως η απόκτηση σκύλου είναι μια πράξη σχεδόν ανακλαστική. Χωρίς καμία μέριμνα για το κόστος, την ευθύνη, τους νόμους. Και δεν τη βλέπω να αναχαιτίζεται με τίποτα· σαν δασική πυρκαγιά με δέκα μποφόρ.