Φόρτωση Text-to-Speech…
Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι. Την ώρα που οι Κυκλάδες μετρούν τις πληγές της φθοράς τους, ένα νησί που ήταν σκεπασμένο από τη λήθη και στιγματισμένο λόγω των πολιτικών εξορίστων και του ψυχιατρείου γίνεται η μεγαλύτερη ανακάλυψη για όλους όσοι το επισκέπτονται για πρώτη φορά. Με μια πόλη αρχιτεκτονικό διαμάντι όπως το Πόρτο Λάγκο, απόθεμα σπουδαίων νεοκλασικών, διάσπαρτα μνημεία του Β΄ Παγκοσμίου, εξαιρετική κουζίνα και ανθρώπους που ξέρουν να αντέχουν, η Λέρος συγκινεί και ξαφνιάζει. Πέρασε από τη δόξα των Αιγυπτιωτών εμπόρων στην παρακμή, αλλά τώρα ζει την άνοιξή της δίχως να έχει την κόπωση του υπερτουρισμού. Ουδόλως τυχαία την έχουν αγαπήσει με πάθος πολλοί ξένοι που αγόρασαν σπίτι τα τελευταία χρόνια, ενώ όλο και περισσότεροι Ελληνες θέλγονται από τα κάλλη της. Αυτό, ωστόσο, που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως ντόπιοι και επήλυδες έχουν από χρόνια φτιάξει πολιτιστικές και αθλητικές υποδομές που ζωογονούν τον χειμώνα και δίνουν σε παιδιά, νέους και μεσήλικες δημιουργική διέξοδο. Η Θεατρική Ομάδα Λέρου είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, το ίδιο και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αρτεμις και η Κινηματογραφική Λέσχη. Από κοντά και πολλοί που αποφάσισαν να κάνουν το νησί τον τόπο της μόνιμης κατοικίας τους, συνεισφέροντας με τον δικό τους τρόπο.
Οπως ο Αθηναίος Νίκος Φωκάς και η Θεσσαλονικιά σύζυγός του, διακεκριμένη σκηνοθέτις Ιωάννα Ασμενιάδου, που αποτελούν άτυπους πρέσβεις του νησιού αλλά και πρωτεργάτες ωραίων δράσεων. Η τελευταία εγκαινιάστηκε αρχές Αυγούστου και είναι μια ομαδική έκθεση με τίτλο «Δημιουργώντας (σ)τη Λέρο», στο Αρχοντικό Κανδιόγλου στην Αγία Μαρίνα. Το ίδιο το σπίτι έχει από μόνο του τρομερή αύρα. Ανηγέρθη από έναν πλούσιο Λεριό που έβγαλε χρήματα στην Αίγυπτο, έγινε κάποια στιγμή ξενώνας και την εποχή της αποασυλοποίησης δέχθηκε τους πρώτους ασθενείς που διεκδίκησαν την κοινωνικότητα. Αργότερα αγοράστηκε από τον Ελληνοαυστριακό Αλέξανδρο Σβάρτσενμπεργκ και έκτοτε έχει φιλοξενήσει πολλές εικαστικές και θεατρικές πρωτοβουλίες. Οπως λ.χ. την πλατφόρμα Perasma, που ίδρυσαν οι Τουρκάλες Μπούτσου Φικρέτογλου και Γκιζέμ Κουδούνογλου. Πριν από λίγο καιρό, επίσης, στέγασε δύο θεατρικές παραστάσεις.
Αυτή την περίοδο, ο Φωκάς επέλεξε να φέρει κοντά δύο διαφορετικές ομάδες έργων. Αφενός καλλιτεχνών που έλκουν την καταγωγή τους από το νησί ή έχουν εμπνευστεί από αυτό, αφετέρου έργα που έκαναν οι τρόφιμοι του ψυχιατρείου στο πλαίσιο της αποασυλοποίησης. Κάπως έτσι δημιουργείται ένα μοναδικό πλέγμα που αντικατοπτρίζει την ιστορία και τη φυσιογνωμία της κοινότητας, που πάντοτε ήταν μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους τους «ανεπιθύμητους». Ταυτόχρονα, αναδεικνύει τη δύναμη της τέχνης που μπορεί να είναι ιαματική, να λυτρώνει και να καταγράφει κάθε λογής βίωμα. Το κοινό σημείο όλων των συμμετεχόντων, λοιπόν, είναι ότι δημιούργησαν για την ή στη Λέρο. Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των Αλέξη Βασιλικού, Γιάννη Ζαμουζάρη, Χρήστου Ζέμπη, Βίκυς Θεοτοκάτου, Μ. Καλούμενου, Μαρίας Κοκκίνη, Δημήτρη Μαυρουδάκη, Μαριάννας Ξυλινά, Ελευθερίας Σιώη, Εύας Τσαγκαράκη, Χριστίνας Τσακυριού, Γιώργου Τσιτσώνη, Μάριου Χαρινού, Τάσσου Χατζόπουλου, Μαρίας Ψαρρού, Φαίδρας Χούρι, Εμι Κόεν, Κρις Μαρντίνι, Εβάνα Μάγκιτς, Μάικλ Γουίντερς κ.ά. Αξίζει να σταθεί κανείς στον Βερόν Χοτζάι, Αλβανό στην καταγωγή, δεξιοτέχνη κτίστη με τις πέτρες, ο οποίος παρουσιάζει γλυπτά. Ηδη από τα εγκαίνια και μετά έχουν περάσει εκατοντάδες άνθρωποι, που βλέπουν στην έκθεση το καθρέφτισμα ενός τόπου μοναδικού. Σημαντικό και το πρόγραμμα κινηματογραφικών προβολών της έκθεσης σε συνεργασία με την Κινηματογραφική Λέσχη, που γέμισε τον κήπο με κόσμο.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου.
