Φόρτωση Text-to-Speech…
Κάθε αρχή και δύσκολη, γνωστό αυτό, από την άλλη όμως «you don’t get a second chance to make a first impression» που λένε και στα χωριά, οπότε η «λευκή» ισοπαλία του Ολυμπιακού με τη Ναϊμέγκεν μάλλον τον κολακεύει σε σχέση με την ιδιαίτερα αναιμική εντύπωση που άφησε. Αυτό επιβεβαίωσε και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στη γρήγορη συνέντευξη αμέσως μετά το τέλος του αγώνα, κατά την οποία παραδέχτηκε την ανωτερότητα του αντιπάλου σε όλους τους αγωνιστικούς τομείς.
Μόνο η μία ομάδα τράβαγε στην ανηφόρα
Πράγματι, οι Ολλανδοί κυριάρχησαν στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του αγώνα στη δύναμη και την ταχύτητα, καθώς και στις προσωπικές μονομαχίες (παρότι σε αρκετές απ’ αυτές έμπαιναν άγαρμπα και ενίοτε σκληρά, με την ανοχή του διαιτητή). Παρά την απουσία του πολυτιμότερου και κομβικότερου παίκτη τους, του Ιάπωνα Σάνο, ο οποίος έμεινε εκτός αποστολής διότι παίρνει μεταγραφή για την PSV Αϊντχόβεν, το ασφυκτικό στο κέντρο 3-4-2-1 του Σρέντερ λειτούργησε σαν πνίχτης στον λαιμό του Ολυμπιακού, κι αν οι Ολλανδοί ήταν λίγο πιο αποτελεσματικοί ή λιγότερο βιαστικοί στην τελική τους προσπάθεια, πιθανότατα θα είχαν φύγει με το διπλό από το Φάληρο.
Οι «ερυθρόλευκοι», από την πλευρά τους, είχαν σαφή θέματα στην ανάπτυξη, τα οποία το ανηλεές πρέσινγκ της Ναϊμέγκεν έκανε ακόμη πιο ευδιάκριτα. Η απουσία του Εσε ήταν πολύ σημαντική στο ανασταλτικό κομμάτι, ωστόσο η αγωνιστική εικόνα του Ολυμπιακού ήταν σχεδόν φυσική συνέχεια της μέτριας έως κακής εικόνας «αδιάβαστης» ομάδας που παρουσίασε στο τέλος του προηγούμενου πρωταθλήματος. Η γιούχα από τον κόσμο με τη λήξη, που κατέληξε σε χειροκρότημα εμψύχωσης, δείχνει ακριβώς αυτή την αμφιθυμία που δημιουργεί στην ψυχή το «τράκο» μεταξύ της πραγματικότητας που βλέπουν τα μάτια σου και του ευσεβούς πόθου που πάντα έχεις ως φίλαθλος.
Να τα πούμε (και πιο αναλυτικά);
Ο Πόποβιτς, στο πρώτο του ευρωπαϊκό παιχνίδι, πιστώνεται την εξαιρετική επέμβαση με το ένα χέρι στο σουτ του Μοντέιρο στο 52’ και χρεώνεται κάποιες βιαστικές, αναίτιες εξόδους, που παραλίγο να στοιχίσουν.
Από τους αμυντικούς που αγωνίστηκαν, μόνο οι Ρέτσος και Πιρόλα ανταποκρίθηκαν επαρκώς στις συνθήκες του αγώνα. Ο Σάλιακας ήταν μέτριος και σίγουρα λιγότερο μαχητικός από τον Μαφέο που τον αντικατέστησε. Ο Σμάιλοβιτς έκανε θετικό ντεμπούτο σε μια δύσκολη συνθήκη. Αριστερά ο Ονιεμαέτσι ήταν η γνωστή «δεύτερη λύση»: πιο κάτω από τη βάση σε όλα, καλός σε τίποτα.
Στο κέντρο Ντάνι Γκαρθία και Μουζακίτης θα ήταν άδικο να δεχτούν ανάθεμα. Εκαναν ό,τι μπορούσαν, παίζοντας σχεδόν επί 90’ στον χώρο ευθύνης τους με αριθμητικό μειονέκτημα και αντίπαλο τον MVP του ματς, τον δαιμόνιο Λεμπρετόν. Κάνει «μπάμ» πλέον η έλλειψη 1-2 πραγματικά ποιοτικών παικτών για τον Ολυμπιακό εκεί.
Μπροστά ο Τσικίνιο ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, ο Ρόκα είχε όρεξη, έκανε κούρσες, όμως οι προσπάθειές του ήταν ημιτελείς, ο Ροντινέι ξεκίνησε κεφάτα και δυναμικά αλλά όσο περνούσε η ώρα απλώς κάλυπτε τρύπες λόγω ανάγκης, ο Ελ Κααμπί έδωσε πολλές μάχες, είχε ένα από τα δύο αξιόλογα σουτ των γηπεδούχων προς την αντίπαλη εστία, αλλά όχι καθαρό μυαλό στις κρίσιμες πάσες και τα τελειώματά του.
Σίλβα και Μαρτίνς έμειναν τελευταίοι, διότι η παρουσία τους ήταν τόσο φανερά ανώτερη από των υπολοίπων συμπαικτών τους, που έκανε άπαντες να αναρωτηθούν για τον λόγο της απουσίας τους από την αρχική ενδεκάδα. Οι δύο Πορτογάλοι εξέθεσαν όσο πρόλαβαν την –μέτρια τεχνικά και ποιοτικά– άμυνα των Ολλανδών και τον ακόμα πιο μέτριο τερματοφύλακά τους. Παρότι δεν κατάφεραν να σκοράρουν ή να δώσουν ασίστ, ήταν μόνιμη πηγή κινδύνων με την ταχύτητα και τη μαχητικότητά τους. Αυτό το τελευταίο αν είχαν σε μεγάλη δόση όλοι οι «ερυθρόλευκοι» χθες, ίσως να μην ένιωθαν αουτσάιντερ για την πρόκριση, όπως τώρα.