Αν θέλετε το φαινομενικά τέλειο αλλά χωρίς ψυχή, τότε δεν θέλετε Τόλη Βοσκόπουλο

Ο ΤΟΛΗΣ Βοσκόπουλος ήξερε καλά ποιος ήταν, κατείχε τη μοναδικότητά του. Αλλωστε το κοινό μέχρι και τις τελευταίες στιγμές του του χάριζε απλόχερα λατρεία και εκτίμηση και εκείνος ανταπέδιδε όλα αυτά με τον τρόπο του. Ελάχιστοι αξιώθηκαν τις δόξες και τα μεγαλεία του.

Κι όμως ο Βοσκόπουλος, αν και «θεόσταλτος» αστέρας επί σκηνής, όταν κατέβαινε από αυτήν, ήταν ταπεινός, ευγενής, φιλικός, χιουμορίστας. Ποτέ στη μουσική πιάτσα δεν άκουσα για εκείνον μισή πικρή κουβέντα. Κανείς δεν είχε κάτι, έστω και μικρό, να του προσάψει για τη συμπεριφορά αλλά και την καλλιτεχνία του.

Το 2013 ο Μανώλης Καραντίνης μου μήνυσε πως ένα στιχάκι που του είχα δώσει πριν από αρκετά χρόνια με παραλήπτη τον Βοσκόπουλο είχε φτάσει στον προορισμό του. Η ιστορία αυτής της ηχογράφησης, και όχι μόνο, «κλείνεται» στις εικόνες που βλέπετε.

Τον Βοσκόπουλο τον είχα απολαύσει επί σκηνής μερικές, όχι πολλές, στιγμές, αλλά η «μουσική ζωή» μου χάρισε ένα ακόμη πολύτιμο δώρο. Το 2000, ο Βαγγέλης Περπινιάδης έκανε την κολεγιά, και σμίξαμε για λίγο για να μου εκφράσει τη γνώμη του για τη βιογραφία του. Και τι δεν μου ’πε εκεί. Ζεστός άνθρωπος, ευγενής, παθιασμένος, γήινος αλλά και… εξωγήινος μαζί. Το 2005 ο Βοσκόπουλος επιχειρούσε ένα νέο δισκογραφικό ξεκίνημα. Η εταιρεία του αναζητούσε ένα αξιόπιστο πλούσιο βιογραφικό για να προμοτάρει το πολύτιμο μέλος της. Εγραψα κατεβατά ολόκληρα. Οταν το διάβασε, με κάλεσε στο τηλέφωνο: «Κύριε Μπαλαχούτη, εσείς ξέρετε τη ζωή μου καλύτερα από μένα».

Το 2013 ο Μανώλης Καραντίνης μου μήνυσε πως ένα στιχάκι που του είχα δώσει πριν από αρκετά χρόνια με παραλήπτη τον Βοσκόπουλο είχε φτάσει στον προορισμό του. Η ιστορία αυτής της ηχογράφησης, και όχι μόνο, «κλείνεται» στις εικόνες που βλέπετε.