Φόρτωση Text-to-Speech…
Περίπου έναν χρόνο πίσω, στις 26 Οκτωβρίου 2025, η ΑΕΚ έκανε την τελευταία της ήττα στο πρωτάθλημα, από τον Ολυμπιακό με 2-0. Ήταν η δεύτερη σερί ήττα της, μετά από μια εντός έδρας από τον ΠΑΟΚ. Ηταν ο καιρός της πρόωρης αμφισβήτησης του Μάρκο Νίκολιτς. Ανάμεσα στα άλλα, οπαδοί της ΑΕΚ χρέωναν στον Σέρβο προπονητή ότι δεν παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο και ότι κάνει «κοντές» νίκες, της διαφοράς του ενός γκολ.
Αυτό που ακολούθησε έφερε στην ΑΕΚ το τρόπαιο του πρωταθλητή. Και αυτό που ακολουθεί, στη δεύτερη σεζόν του Νίκολιτς, είναι μια ΑΕΚ που έχει ανεβάσει θεαματικά την επιθετική παραγωγή. Τα γκολ. Μια ομάδα που ολοκλήρωσε το περσινό πρωτάθλημα με 1,78 γκολ ανά παιχνίδι, τρέχει στο φετινό πρωτάθλημα με 3 γκολ ανά παιχνίδι. Μια αύξηση της τάξης του 68,5%, την ώρα που πλησιάζει στην τυπική συμπλήρωση ενός χρόνου αήττητη στη Super League. Για την ιστορία, ο πρώτος και ο τελευταίος αγώνας πρωταθλήματος σε αυτή τη διαδρομή ήταν απέναντι στον Παναιτωλικό. Από το περσινό 1-0 στο φετινό 5-0. Μια σύγκριση που, έστω και συμβολικά, αποτυπώνει την αλλαγή στην επιθετική φυσιογνωμία της ΑΕΚ.
Τον έπιασε από τον «λαιμό»
Απέναντι στην ελλιπή ομάδα του Γιάννη Αναστασίου η ΑΕΚ τα έκανε όλα με υπεροχή, παρόλο που για ακόμη μια φορά άλλαξε την τακτική της κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Στο πρώτο ημίχρονο έπιασε από τον λαιμό τον Παναιτωλικό, δημιούργησε μεγάλο αριθμό τελικών (14, με 1,85 xGoals) και έφτασε με άνεση το παιχνίδι στο 3-0. Η έκταση της υπεροχής της αποτυπώνεται ακόμη καλύτερα στη σύγκριση με τον αντίπαλο: 14-1 τελικές, 11-1 σουτ μέσα από την περιοχή, 4-0 μεγάλες ευκαιρίες και 1,85-0,07 xGoals. Μετέφερε το ματς στο αντίπαλο μισό, επιτέθηκε από τον άξονα, αλλά και από τις πλευρές όταν δημιουργούσε συνωστισμό στους κεντρικούς διαδρόμους, και μπήκε στην περιοχή πολλές φορές και με όλους τους τρόπους. Την ίδια ώρα που δεν επέτρεπε στον Παναιτωλικό να γίνει απειλητικός. Δεν ήταν μόνο η επιθετική της παραγωγή εντυπωσιακή. Ηταν και η αμυντική της λειτουργία, που περιόρισε τον αντίπαλο σε μία τελική προσπάθεια και μόλις 0,07 xGoals σε 45 λεπτά.
Η εφαρμογή της στρατηγικής
Στο β’ ημίχρονο το σενάριο ήταν διαφορετικό, διότι η ΑΕΚ ακολούθησε για ακόμη μια φορά την πεπατημένη της στρατηγικής του Νίκολιτς: άφησε τον Παναιτωλικό να κυκλοφορήσει μέχρι το μεσαίο τρίτο την μπάλα, για να του την πάρει και να κάνει γρήγορες επιθέσεις στον χώρο. Εχοντας λιγότερο την μπάλα, η ΑΕΚ έκανε 12 τελικές και 2,09 xGoals, πέτυχε ακόμη δύο γκολ και έφτασε κοντά σε περισσότερα. Το ενδιαφέρον είναι ότι, ενώ οι τελικές της μειώθηκαν από 14 σε 12 και τα σουτ μέσα από την περιοχή από 11 σε 6, η ποιότητα των ευκαιριών της αυξήθηκε. Από 0,13 xG ανά τελική στο πρώτο ημίχρονο έφτασε στα 0,17 στο δεύτερο. Δηλαδή, με μικρότερο όγκο επιθέσεων, εξακολούθησε να δημιουργεί πολύ καλές προϋποθέσεις για γκολ. Και ολοκλήρωσε τον αγώνα με 26 τελικές, 7 μεγάλες ευκαιρίες, 52 επαφές στην αντίπαλη περιοχή και 3,94 xGoals. Αριθμοί που περιγράφουν μια ομάδα η οποία δεν είχε απλώς περισσότερη κατοχή ή περισσότερες επιθέσεις από τον αντίπαλό της, αλλά έφτανε με μεγάλη συχνότητα σε πραγματικά επικίνδυνες θέσεις.
Εχει επίσης σημασία ότι η ΑΕΚ ολοκλήρωσε τον αγώνα με μόλις 53% κατοχή. Με 432 πάσες έναντι 392 του Παναιτωλικού, δημιούργησε υπερτριπλάσιες τελικές και περισσότερα από δεκατριπλάσια xGoals. Η διαφορά στην αποτελεσματικότητα της χρήσης της μπάλας ήταν τεράστια. Όπως και η διαφορά στην ποιότητα των ευκαιριών που επέτρεψαν οι δύο ομάδες: ο Παναιτωλικός τελείωσε το παιχνίδι με μόλις 0,29 xGoals και χωρίς μεγάλη ευκαιρία. Αυτό είναι ένα ακόμη στοιχείο που αναδεικνύει την ισορροπία της ΑΕΚ. Επιτέθηκε με πολλούς παίκτες, αλλά δεν επέτρεψε στον αντίπαλό της να εκμεταλλευτεί τους χώρους που άφηνε πίσω από την μπάλα.
Και όλα αυτά τα έκανε δίχως να έχει στο βασικό σχήμα τον Μαρίν, τον Μάγερ και τον Γιόβιτς – δηλαδή τρία από τα βασικότερα γρανάζια της μηχανής που έχει φτιάξει για τη φετινή σεζόν ο προπονητής της. Κυρίως με ένα δίδυμο κεντρικών μέσων που δεν είχε μέχρι τώρα πολύ κοινό χρόνο παιχνιδιού, τον Κάιρινεν με τον Βιτάλις, οι οποίοι απέδωσαν εξαιρετικά και έδειξαν ότι έχουν πολύ καλό επίπεδο ενδοεπικοινωνίας για τον χρόνο που δουλεύουν μαζί. Και αυτό έχει τη δική του αξία: η ΑΕΚ κατάφερε να διατηρήσει την ποιότητα της επιθετικής ανάπτυξης και την ισορροπία της χωρίς να στηριχθεί από την αρχή σε ορισμένους από τους ποδοσφαιριστές που έχουν καθοριστικό ρόλο στο παιχνίδι της.
Υπενθύμισε ποια πραγματικά είναι
Σε μια «αμήχανη» περίοδο, μετά από δύο κολλητές ήττες στο Champions League και το σκληρό μάθημα του Etihad, με το 5-1 από τη Μάντσεστερ Σίτι, η ΑΕΚ του Νίκολιτς βρήκε την καλύτερη στιγμή για να υπενθυμίσει, προς τον εαυτό της και το κοινό της, τη φετινή στάθμη της ποιότητάς της. Και είναι σημαντικό για τον προπονητή ότι το έκανε χρησιμοποιώντας αρκετές από τις καλοκαιρινές μεταγραφές του (Κάιρινεν, Βιτάλις, Ζούμπκοφ). Η δική τους απόδοση ήταν μια μικρή απάντηση σε μια περίοδο σχετικής «γκρίνιας» για τις επιλογές του προπονητή το περασμένο καλοκαίρι.
Αυτό το ματς έμοιαζε λίγο με την ιστορία που επαναλαμβάνεται. Δύο σερί ήττες, για άλλη διοργάνωση αυτή τη φορά, δημιούργησαν μια – σαφώς μικρότερη συγκριτικά με πέρσι – γκρίνια. Και η ΑΕΚ, ξανά απέναντι στον Παναιτωλικό, είπε να τη χαμηλώσει με μια νίκη. Μόνο που αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να αρκεστεί σε μια «κοντή» νίκη. Είπε να ξαναδείξει ότι φέτος προσφέρει, ειδικά στη Νέα Φιλαδέλφεια, πιο χορταστικό θέαμα, με όρους επίθεσης, από πέρσι. Η περσινή ΑΕΚ έμαθε να κερδίζει και όταν δεν εντυπωσίαζε. Η φετινή δείχνει ότι θέλει να συνεχίσει να κερδίζει, αλλά και να εντυπωσιάζει.