Ο Λουίς Ενρίκε κέρδισε τα πάντα το 2025 και είναι το πρόσωπο της χρονιάς που «φεύγει». Δεν είναι, όμως, αυτό που υποψιάζεστε. Όχι, δεν θα σταθούμε στις ατομικές και συλλογικές διακρίσεις που σημείωσε με την Παρί Σεν Ζερμέν. Σε αυτό που βλέπουμε, είδαμε και θα δούμε θα μείνουμε. Και πάλι, μη νομίζετε ότι θα πάρουμε φωτογραφία του και θα αρχίσουμε τις αναλύσεις προφίλ και τις αδέξιες προσπάθειες να γράψουμε το ψυχογράφημά του. Αν μένουμε στην εικόνα του ανδρός, είναι γιατί κρύβει, προφυλάσσει και μοιράζεται το παιδί που έχει μέσα του, την πρόωρα χαμένη κόρη του, τη Χάνα. Ναι, σε αυτόν βλέπουμε το αθώο χαμόγελο, την ανάλαφρη καρδιά που ακολουθεί τα αθόρυβα βήματα και το σώμα που γερνά και έχει ένα μόνιμο χάδι πάνω του.
Ο Λουίς Ενρίκε θα έχει πάντα δίπλα του, μέσα του το παιδί του. Η Χάνα πέθανε (από οστεοσάρκωμα) ενώ ήταν εννιά ετών και ο πατέρας της δεν έμεινε στο η ζωή συνεχίζεται, αλλά στο πώς να κάνει τη συνέχεια ζωή ολοκληρωμένη. Η δύναμη του προπονητής της Παρί δεν είναι (μόνο) οι γνώσεις, οι εμπειρίες και τα εφόδια που του δίνουν οι ιδιοκτήτες του συλλόγου, αλλά η Χάνα! Το παιδί που επιστρέφει στην αυλή του σπιτιού, στο στρωμένο κρεβάτι με τα ανθισμένα σεντόνια και στα γήπεδα, στις αλάνες του κόσμου τούτου. Και όταν το κάνει, καρφώνει μια σημαία στο κέντρο αυτής της πλάσης που λέει «μπαμπάς και Χάνα πάντα μαζί».
Σε κάθε χαρά του Λουίς Ενρίκε, η Χάνα είναι εκεί και γιορτάζει
Η επιλογή του Λουίς Ενρίκε ως προσώπου της χρονιάς είναι δικαιολογημένη και εύκολα αντιληπτή. Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε είναι τα τέσσερα χέρια, πόδια, μάτια, αυτιά, τις δύο καρδιές και τις δύο ψυχές που κουβαλά ο ισπανός προπονητής. Το 2025 ήταν πλούσιο σε επιτυχίες γι’ αυτόν και η σύνδεση με την αδικοχαμένη κόρη του αναπόφευκτη. Γιατί; Διότι σε κάθε χαρά η Χάνα είναι εκεί και γιορτάζει, πανηγυρίζει, μοιράζεται την αθωότητα και τα χαμόγελά της με τον πατέρα της και όλους όσους είναι δίπλα του, μαζί του. Και ξέρετε κάτι, η κόρη του είχε ζητήσει απ’ αυτόν να μην κλαίει. «Μπαμπά, μην κλαις», του είπε και ο Λουίς Ενρίκε αυτό προσπαθεί να κάνει.
Δεν είναι εύκολο, ποτέ δεν ήταν…
Ο προπονητής της Παρί Σεν Ζερμέν, τουλάχιστον δημόσια, τηρεί όσο μπορεί την εντολή, απαίτηση, της Χάνα. Ψάχνεις στο διαδίκτυο τις φωτογραφίες του από τη χρονιά που φεύγει και τον βλέπεις δυνατό, συγκινημένο, χαρούμενο, γαληνεμένο. Μπορεί στο χάος του ψηφιακού κόσμου να υπάρχει και κάποια δακρυσμένη, δημόσια, εικόνα του, όμως στην πλειονότητά τους όλες απαντούν καταφατικά στην επιθυμία της Χάνα. Ξέρετε, όταν σου ζητάει κάτι το παιδί σου, το κάνεις κι ας διαφωνείς, κι ας το θεωρείς παράλογο, υπερβολικό, ανάρμοστο.
Μπορεί να αντισταθείς, να φωνάξεις, να προσπαθήσεις να επιβάλλεις το σωστό, το συμμορφωμένο με τον γενικό κανόνα, ωστόσο αυτό που ένα παιδί ζητά από την ψυχή του, αυτό που μπορεί να έχει και μια υστεροβουλία, θες να το κάνεις, θες να το ικανοποιήσεις. Κι αν το αρνηθείς, θα σκεφτείς μήπως έπρεπε να το κάνω; Ο Λουίς Ενρίκε σίγουρα πάλεψε με τον εαυτό του και με το εσωτερικό, ορμητικό, συναισθηματικό ποτάμι. Σίγουρα αναρωτήθηκε για το δημόσιο κλάμα. Η Χάνα, όμως, δεν το σκέφτηκε στιγμή και του είπε «Μπαμπά, μην κλαις». Και έτσι το κλάμα δεν σκεπάζει την προσπάθεια και το φως που κληροδότησε η μικρούλα στον κόσμο του πατέρα της, στην οικογένειά της, σε όλους εμάς.