Ο Γιάννης Σερέτης γράφει για τις αλλαγές του Τζέικομπ Νίστρουπ, την πειστική νίκη του Παναθηναϊκού επί της ΑΕΚ και την αποδοτική ιδέα του Δανού κόουτς για την καλύτερη αξιοποίηση του Ανδρέα Τεττέη.
Η ΑΕΚ είχε μαύρα χάλια και ήταν απολύτως λογικό να αρχίσει κάποια στιγμή να πληρώνει αφενός τα λάθη του καλοκαιριού στις μεταγραφές της, αφετέρου την ξεροκεφαλιά και τα σφάλματα διαχείρισης του Μάρκο Νίκολιτς. Σφάλματα μεγάλα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το ρόστερ του στο ματς Κυπέλλου εναντίον του ΠΑΟΚ, σφάλμα ακόμα μεγαλύτερο ότι (εν αντιθέσει με πέρυσι που είχε επιδείξει μεγάλη ευελιξία) δείχνει εμμονές όχι μόνο ως προς τη διάταξη της ομάδας του (λες και απαγορεύεται δια κάποιου αόρατου ποδοσφαιρικού νόμου να παίξει η ΑΕΚ με τρεις χαφ 4-5-1), αλλά και ως προς την τακτική της, η οποία πλέον είναι ευανάγνωστη απ΄ όλους τους αντίπαλους προπονητές ως προς την ανάπτυξή της από τον κεντρικό άξονα και με τους Ρότα – Πήλιο.
Κάποιοι, οι περισσότεροι, λόγω ποιότητας ρόστερ, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού της πρωταθλήτριας, κάποιοι άλλοι μπορούν. Ειδικά στα εκτός έδρας παιχνίδια της, στα οποία πλέον το πρόβλημα νοοτροπίας είναι εμφανές και προφανώς είναι ζήτημα συνολικό, και όχι ατομικό, συνεπώς πρόβλημα στο οποίο δεν έχει βρει λύση το προπονητικό τιμ.
Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός ήταν στα καλύτερά του. Ασφαλώς μια εκκίνηση με γκολ στα 35 δευτερόλεπτα, ειδικά όταν παίζεις εντός έδρας μπροστά σε 40.000 ενθουσιώδεις οπαδούς σου, δίνει φτερά στα πόδια, αλλά ασφαλώς αυτό το 1-0 του Ανδρέα Τεττέη δεν αποτελούσε και «υπογραφή» νίκης. Την πήρε τελικά σχετικά εύκολα τη νίκη ο επικεφαλής της βαθμολογίας σ’ ένα ντέρμπι από το οποίο κέρδισε δικαίως πάρα πολλούς πόντους και εντός της ομάδας και στην κοινή γνώμη και στα media ο Τζέικομπ Νίστρουπ. Γιατί; Διότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε ούτε έναν παίκτη της ενδεκάδας του με απόδοση κάτω του δικού του μέσου όρου, την ίδια ώρα που η πρωταθλήτρια και μοναδική αήττητη στο πρωτάθλημα ομάδα ολοκλήρωσε το ματς με μία ευκαιρία.
Ο Νίστρουπ άλλαξε, γι’ αυτό και ο Παναθηναϊκός παρουσίασε σ’ αυτό το ντέρμπι όχι το καλύτερο, αλλά το πιο πειστικό για πρωταθλητισμό πρόσωπό του! Αλλαξε την πρακτική του ως προς το rotation, το οποίο κατά δήλωσή του προ διμήνου δεν του… πολυαρέσει. Αλλαξε την τακτική του συγκριτικά με το «Γ. Καραϊσκάκης» και παρότι ήξερε ότι η Ενωση δεν μπορεί να πιέσει με Γιόβιτς – Βάργκα όπως τον είχε πιέσει ο Ολυμπιακός, έπαιξε σωστά και το παιχνίδι της υπομονής με φουλ επιθετικό transition, στοχοπροσανατολισμένο στο Aντίνο Vs Ρότα και στο Λιβάι+Τεττέη Vs Ρέλβας + Πήλιος. Αφησε στην άκρη το… «υποχρεωτικό» build up ο Παναθηναϊκός, έπαιξε πιο άμεσα, ήταν πιο ουσιαστικός, πιο ρεαλιστής και ασφαλώς πιο πεινασμένος. Επαιξε σαν να μην υπάρχει αύριο, ενώ στο Φάληρο είχε ξεκινήσει με τον αέρα της «καλύτερης» ομάδας και του βαθμολογικού πλεονεκτήματος και το πλήρωσε ακριβά…
Masterpiece του Δανού τεχνικού αυτή την περίοδο, μετά τον τραυματισμό του Αζεντίν Ουναΐ; Η αξιοποίηση του Ανδρέα Τεττέη πίσω από τον Σίριλ Ντέσερς! Γκολ στο 5-1 επί του Αστέρα, μετά από την ατυχία του Μαροκινού αρτίστα. Ασίστ στον Ντέσερς για το 0-3 του τελικού 1-5 στο Καζακστάν επί της Καϊράτ Αλμάτι. Ασίστ στον Ντέσερς για το 0-1 στο Βολο. Γκολ με την ΑΕΚ και «χαμένη» τελική πάσα στο δοκάρι του Λιβάι Γκαρσία. Ενα πραγματικό τανκ, ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει! Να πιέσει τον στόπερ, να κινηθεί πίσω από τον Ντέσερς, να στηρίξει έναν από τους δύο εξτρέμ, να υποδεχθεί μπάλες από τους χαφ, να σκοράρει, να πασάρει, να πρεσάρει. Κι άντε πιάστε τον!
Η ωραία ιδέα του Νίστρουπ να μην χρησιμοποιήσει «δεκάρι» (Ταμπόρδα ή Γιάγκουσιτς) ή τρίτο χαφ (Λούζα) στη θέση του Ουναΐ, έχει κάνει τον Παναθηναϊκό απρόβλεπτο, τον έχει ενισχύσει με ενέργεια, δύναμη και pressing σε καίρια θέση. Και η χημεία του 25χρονου επιθετικού με τον Ντέσερς που είναι πιο ικανός στη μεγάλη περιοχή διότι είναι… ανωτέρου επιπέδου στην τελική προσπάθεια, μπορεί να αποβεί καθοριστική στην πορεία του Τριφυλλιού στη «μετά Ουναΐ» εποχή, τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή του Μαροκινού. Να ακόμη μια επιτυχία του Νίστρουπ: άλλαξε για δεύτερη φορά εφέτος κεντρικό σχέδιο ανάπτυξης, αλλά βρήκε και πάλι έναν αποτελεσματικό και αποδοτικό τρόπο ώστε η ομάδα του να μην επηρεαστεί – τουλάχιστον σε πρώτη φάση – από την απουσία του πιο ποιοτικού χαφ και του πιο ακριβοπληρωμένου παίκτη της…