Φόρτωση Text-to-Speech…
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026. Ενα αεροσκάφος της αυστραλιανής εταιρείας Jetstar απογειώνεται από το νέο Διεθνές Αεροδρόμιο του Δυτικού Σίδνεϊ με προορισμό τη Χρυσή Ακτή στην πολιτεία Κουίνσλαντ. Είναι η πρώτη εμπορική επιβατική πτήση που πραγματοποιείται από εκεί, και στο πιλοτήριο -στη θέση του συγκυβερνήτη- βρίσκεται η 25χρονη Ελληνοαυστραλή Αγλαΐα Παπαδοκοκολάκη.
Η απογείωση σηματοδοτεί την έναρξη λειτουργίας μιας υποδομής που η περιοχή περίμενε επί δεκαετίες. Πρόκειται για το πρώτο μεγάλο διεθνές αεροδρόμιο που αποκτά η Αυστραλία εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια, με στόχο να αλλάξει τις αεροπορικές συνδέσεις του Σίδνεϊ με τον υπόλοιπο κόσμο. Το γεγονός χαρακτηρίστηκε ιστορικό από τα αυστραλιανά και ομογενειακά μέσα ενημέρωσης, με την Παπαδοκοκολάκη να πρωταγωνιστεί μαζί με τον κυβερνήτη του αεροσκάφους Γκάι Πρόκτορ σε πολλά δημοσιεύματα και τηλεοπτικές συνεντεύξεις. Η «Κ» επικοινώνησε με τη νεαρή πιλότο λίγες ώρες μετά την πτήση.
Οικογενειακή υπόθεση
«Μεγάλωσα στο Μπλάκταουν, στα δυτικά του Σίδνεϊ, και το γεγονός ότι πήρα μέρος σε μια τόσο ιστορική στιγμή για τον τόπο μου ήταν μεγάλη τιμή για εμένα», λέει η Αγλαΐα Παπαδοκοκολάκη στην «Κ».
Ο ενθουσιασμός είχε αρχίσει να μεγαλώνει μέρες νωρίτερα. Οταν έφτασε η ώρα της αναχώρησης, η συγκίνηση των επιβατών και των ανθρώπων του αεροδρομίου, περιγράφει η Παπαδοκοκολάκη, ήταν πολύ μεγάλη. Η πιο δυνατή στιγμή, όμως, την περίμενε μέσα στο αεροσκάφος λίγο πριν από την απογείωση.
«Η μητέρα μου ήταν ανάμεσα στους επιβάτες. Δεν το περίμενα καθόλου. Ηταν μία έκπληξη που είχε οργανώσει η ομάδα της Jetstar και έκανε μια ήδη ξεχωριστή μέρα ακόμη πιο αξέχαστη», μας λέει.
Η σχέση της Αγλαΐας με την αεροπορία ξεκίνησε πολύ πριν φορέσει τη στολή της Jetstar. Ο πατέρας της, Μάικλ Πάπας, ήταν για εκείνη ο λόγος που ήρθε σε πρώτη επαφή με τον κόσμο των πτήσεων. «Η αγάπη μου για την αεροπορία γεννήθηκε όταν ήμουν ακόμη πολύ μικρή. Ο πατέρας μου είναι επίσης πιλότος και η επαγγελματική του πορεία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την απόφασή μου να ακολουθήσω τα βήματά του», αφηγείται.
Τα συχνά ταξίδια ήταν στο πρόγραμμα της οικογένειας και έτσι η Αγλαΐα έμαθε να αγαπά τα αεροπλάνα και τους προορισμούς μακριά από τα σύνορα της χώρας της. «Ηθελα να κάνω μια δουλειά που θα μου επέτρεπε να συνδυάσω την αγάπη μου να πετάω με την ευκαιρία να γνωρίζω τον κόσμο».
Αμέσως μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο, μετακόμισε από το Σίδνεϊ στο Κουίνσλαντ για να σπουδάσει στην Ακαδημία Πιλότων της Qantas. Η πανδημία του κορωνοϊού όμως ανέτρεψε προσωρινά τα σχέδιά της.
«Οταν τελείωσα τις σπουδές μου, επέστρεψα στο Σίδνεϊ και άρχισα να εργάζομαι σε μια τράπεζα, συνεχίζοντας παράλληλα να πετάω. Αργότερα μετακόμισα στο Τζέραλντον, στη Δυτική Αυστραλία, ώστε να συγκεντρώσω περισσότερες ώρες πτήσης και να αποκτήσω την απαραίτητη εμπειρία. Πριν από τρία χρόνια κατάφερα να ενταχθώ στην εταιρεία που εργάζομαι σήμερα», λέει. «Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια, υπομονή και επιμονή. Αλλά όταν καταφέρνεις να κάνεις επάγγελμα αυτό που ονειρευόσουν από παιδί, νιώθεις ότι κάθε θυσία άξιζε τον κόπο».
Γυναίκες στο πιλοτήριο
Σε έναν χώρο όπου οι άνδρες εξακολουθούν να αποτελούν την πλειονότητα, η Αγλαΐα λέει πως δεν ένιωσε ποτέ ότι το φύλο της αποτέλεσε εμπόδιο. «Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι βρέθηκα σε μειονεκτική θέση επειδή είμαι γυναίκα. Στην εταιρεία μου το περιβάλλον είναι πολύ υποστηρικτικό και χαίρομαι που βλέπω ολοένα και περισσότερες γυναίκες να ακολουθούν καριέρα στην αεροπορία», σημειώνει.
Η ίδια εύχεται η ιστορία της να δώσει θάρρος και σε άλλες γυναίκες να πιστέψουν στον εαυτό τους. «Οταν ένα κορίτσι βλέπει μια γυναίκα στο πιλοτήριο, μπορεί να φανταστεί και τον εαυτό του να βρίσκεται εκεί. Θα συμβούλευα όσες γυναίκες ενδιαφέρονται για την αεροπορία να πιστεύουν στις δυνάμεις τους και να μην αφήνουν τις προσδοκίες των άλλων να βάζουν όρια στα όνειρά τους».
Η Ελλάδα που κουβαλά μαζί της
Η Ελλάδα είχε πάντοτε μια ξεχωριστή θέση στη ζωή της Αγλαΐας, παρότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σίδνεϊ. Ελληνοαυστραλή δεύτερης γενιάς, με πατέρα από την Κρήτη και μητέρα από την Πελοπόννησο, έζησε τα παιδικά χρόνια της σε ένα σπίτι όπου η ελληνική γλώσσα, οι παραδόσεις και οι οικογενειακές ιστορίες είχαν σταθερή θέση στην καθημερινότητα. Σε αυτή τη σχέση με την πατρίδα των γονιών της, οι παππούδες της είχαν κι εκείνοι καθοριστική συμβολή.
«Η ελληνική μου καταγωγή έχει επηρεάσει βαθιά τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Από μικρή περνούσα πολύ χρόνο με τις γιαγιάδες και τους παππούδες μου. Εκείνοι μου έμαθαν να μιλώ ελληνικά, αλλά και να αγαπώ τον πολιτισμό και τις παραδόσεις μας. Είναι αξίες που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα», αφηγείται στην «Κ».
«Είμαι περήφανη που, παρότι μεγάλωσα σε ένα τόσο μακρινό μέρος, έχω καταφέρει να διατηρήσω αυτούς τους στενούς δεσμούς με τις ελληνικές μου ρίζες».
Αρκετά χρόνια, ασχολήθηκε με παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς, παίρνοντας μέρος σε εκδηλώσεις της ομογένειας. Ηταν ένας τρόπος να μη χάνει την επαφή με τον τόπο της καταγωγής της.
«Ο πολιτισμός μας παραμένει πολύ σημαντικός για εμένα. Είμαι περήφανη που, παρότι μεγάλωσα σε ένα τόσο μακρινό μέρος, έχω καταφέρει να διατηρήσω αυτούς τους στενούς δεσμούς με τις ελληνικές μου ρίζες», λέει.
Η σχέση της με τη χώρα μας παραμένει ζωντανή και μέσα από τα ταξίδια της. Εχει επισκεφθεί πολλές φορές την Ελλάδα, καθώς εδώ εξακολουθούν να ζουν αρκετοί συγγενείς της.
«Κάθε ταξίδι στην Ελλάδα είναι ξεχωριστό. Ο παππούς μου, από την πλευρά του πατέρα μου, ζει στην Κρήτη, όπως και η θεία μου με την οικογένειά της. Εχουμε επίσης πολλούς θείους, θείες και ξαδέλφια σε διάφορα μέρη της χώρας, και από τις δύο πλευρές της οικογένειας», αναφέρει. «Το να μπορώ να επιστρέφω, να περνώ χρόνο μαζί τους και να διατηρώ αυτούς τους οικογενειακούς δεσμούς είναι κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα».
Μια πτήση προς την Αθήνα
Στα 25 της, η Αγλαΐα έχει ήδη ζήσει μια εμπειρία που δύσκολα θα ξεχάσει. Οπως λέει, πάντως, η πτήση της 25ης Οκτωβρίου υπήρξε μόνο ένας σταθμός σε μια πορεία που θέλει να συνεχίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό.
«Θέλω να εξελίσσομαι ως πιλότος, να δοκιμάζω τις δυνατότητές μου και να αξιοποιώ τις ευκαιρίες που μου προσφέρει η αεροπορία. Το ότι βρέθηκα στο πιλοτήριο αυτής της πρώτης πτήσης ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ όταν ήμουν μικρή. Και τώρα ανυπομονώ ακόμη περισσότερο για όσα θα ακολουθήσουν».
Στόχος της είναι να καθίσει κάποια μέρα στην αριστερή θέση του πιλοτηρίου, εκείνη του κυβερνήτη, αλλά και να πετάξει με αεροσκάφη μεγάλων αποστάσεων, όπως το Airbus A350 ή το Boeing 787.
Υπάρχει και μια πτήση, όμως, που θα ήθελε να κάνει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Ενα δρομολόγιο που θα την έφερνε από την Αυστραλία στην πατρίδα των γονιών της. «Αν μου δινόταν ποτέ η ευκαιρία, να πετάξω από το Σίδνεϊ στην Αθήνα, θα δήλωνα συμμετοχή χωρίς δεύτερη σκέψη».