Πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο Καρλ Μπάσμπι, αλεξιπτωτιστής στον βρετανικό στρατό, είχε εμμονή με τις δοκιμασίες αντοχής. Αναζητούσε τη μεγαλύτερη απόσταση που θα μπορούσε να διανύσει πεζή, αλλά καμία από τις επιλογές που ανοίγονταν μπροστά του δεν φάνταζε αρκετά απαιτητική. Τότε ο πατέρας του τού πρότεινε να εξετάσει το ενδεχόμενο να διασχίσει τον Βερίγγειο Πορθμό, ανάμεσα στην Αλάσκα και στη Ρωσία, όταν αυτός θα ήταν παγωμένος τον χειμώνα. Μια διαδρομή που θα ένωνε τέσσερις ηπείρους.
Ο κ. Μπάσμπι πήρε έναν μαύρο μαρκαδόρο, ακούμπησε τον χάρτη στον τοίχο του και χάραξε μια γραμμή: από την Αγγλία –όπου ζούσε–, διασχίζοντας την Ευρώπη και την Ασία, περνώντας τον πορθμό προς τη Βόρεια Αμερική και κατηφορίζοντας μέχρι το νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής. Πέταξε για τη Νότια Αμερική και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής με τα πόδια. Σχεδόν 28 χρόνια αργότερα, βρίσκεται πλέον κοντά στο τέλος.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα διέσχισε κολυμπώντας τη Μάγχη και έφθασε στην πατρίδα του. Η περιπέτειά του ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1998 στη νότια Χιλή, όταν ήταν 29 ετών. Κάποια στιγμή την επόμενη εβδομάδα αναμένεται να φθάσει στο σπίτι της μητέρας του στο Χαλ της Αγγλίας. Θα είναι 57 ετών. Οπως ανέφερε, το ταξίδι τον οδήγησε σε μερικά από τα πιο αφιλόξενα τοπία του πλανήτη: από τη ζούγκλα του Νταριέν στα σύνορα Κολομβίας – Παναμά μέχρι την τούνδρα της Σιβηρίας. Εχει συλληφθεί, απελαθεί, βρεθεί άφραγκος, χαμένος, τον έχουν θεωρήσει ακόμη και νεκρό περισσότερες φορές απ’ όσες μπορεί να μετρήσει.
Πόλεμοι και πανδημία
Η αποστολή του διακόπηκε αρκετές φορές από πολέμους, οικονομικές κρίσεις και την πανδημία. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της πορείας, ο κ. Μπάσμπι καθοδηγήθηκε από την επιθυμία του για περιπλάνηση και από δύο κανόνες που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του: να μη χρησιμοποιήσει κανένα μεταφορικό μέσο για τις μετακινήσεις του και να μην πατήσει ξανά το πόδι του στη Βρετανία παρά μόνον στο τέλος του ταξιδιού του.
Ξεκίνησε το ταξίδι του από την Πούντα Αρένας, στο νότιο τμήμα της Χιλής. Είχε μαζί του περίπου 500 δολάρια και αυτό που αποκαλούσε «Το Θηρίο» – ένα τροποποιημένο καρότσι του γκολφ, στο οποίο μετέφερε εξοπλισμό κατασκήνωσης, ρούχα, είδη προσωπικής υγιεινής, τρόφιμα και νερό. Σε μια τυπική ημέρα, προσπαθούσε να διανύσει περίπου 29 χιλιόμετρα, προτού αναζητήσει ένα μέρος για να στήσει τη σκηνή του. Οπως ανέφερε, τα πρώτα εκατοντάδες μίλια ήταν εξαιρετικά δύσκολα. Ο καιρός ήταν συχνά δυσμενής, ενώ ο ίδιος τρεφόταν κυρίως με προϊόντα που αγόραζε από βενζινάδικα.
Η απόφαση του κ. Μπάσμπι να μείνει μακριά από τη Βρετανία καθιστούσε δύσκολη την επικοινωνία με την οικογένειά του και τον γιο του, Ανταμ, ο οποίος ήταν 8 ετών όταν αυτός ξεκίνησε το ταξίδι του. O 36χρονος σήμερα γιος του έχει πει ότι, ως παιδί, δεν καταλάβαινε τι έκανε ο πατέρας του ή γιατί έλειπε. Ανέφερε ότι τώρα ανυπομονεί να υποδεχθεί τον πατέρα του στο σπίτι και να του συστήσει τη 12χρονη εγγονή του, την οποία ο πατέρας του δεν έχει γνωρίσει ακόμη. «Είναι πρότυπο για τους ανθρώπους που λένε: “Δεν μπορώ να το κάνω αυτό”. Ο πατέρας μου λέει: “Οχι, μπορείς. Απλώς πρέπει να προσπαθήσεις περισσότερο”».
Ο ίδιος ο κ. Μπάσμπι δεν είχε σκεφτεί ποτέ πραγματικά πώς θα ήταν το τέλος του ταξιδιού του. Τώρα, όμως, που του απομένουν μόλις μερικές εκατοντάδες μίλια, παραδέχεται ότι η σκέψη αυτή του προκαλεί «ανησυχία». Δεν γνωρίζει τι θα κάνει στη συνέχεια, αλλά θα ήθελε σίγουρα να μοιραστεί αυτό που τον εξέπληξε περισσότερο στο ταξίδι του: την καλοσύνη των αγνώστων. Οπως είπε, συνάντησε ένα πνεύμα φιλοξενίας και αλληλεγγύης «σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε χώρα».